• Computer Operator at Lahan
  • Lives in Lahan
  • From Lahan
  • Male
  • 13/09/1996
  • Followed by 45 people
Recent Updates
  • 5
    16 Comments 0 Shares

  • बदलिँदो चितवन : ७० वर्षको कायाकल्प कथा ...

    २४ चैत, चितवन । कुनै समय देशकै वैकल्पिक राजधानीका रुपमा अघि सारिएको थियो, चितवनको भरतपुरलाई । नेपालको मध्य भूभागमा अवस्थित यो शहरको मुख्य बजार हो, नारायणगढ । यो अहिले मध्य नेपालको प्रमुख ब्यापारिक केन्द्रका रुपमा रहेको छ ।

    शहरका रुपमा नारायणगढले जसरी विकासमा छलाङ मार्दैछ, त्यति नै व्यवसायिक प्रगति पनि हात पार्दैछ । कुनै समय नारायणगढमा खुम्चिएको भरतपुर अहिले फैलँदो छ । यसको व्यवसायिक सम्भावना र अवसर र विकासे रफ्तार पनि ग्रामीण भेगतर्फ विकेन्द्रिकृत हुँदैछ ।




    तर, भरतपुरसहित नारायणगढको रौनक धेरै सुस्ताएको छैन, यहाँ आधुनिक किसिमका ब्यापार व्यवस्ाायले प्रवेश पाएका छन् । काठमाडौंमा उपलब्ध रहेका प्रायः सेवा सुविधा यही शहरले ग्राहकलाई दिन सकेको छ ।

    यो पनि पढ्नुस्
    घरभाडा बढेको बढ्यै, साना व्यवसायीको उठीबास !
    बूढो नारायणगढको अब रहेन जवानी !
    अस्ट्रेलियाबाट फर्किएर ढिँडो मस्काउँदा दैनिक ३५ हजारको व्यापार !
    त्यसैले भरतपुरले आफ्नो ब्यापार मोडल फेर्दै लगेको छ भने उपभोक्तामा पनि क्रयशक्ति बढाएर आधुनिक उपभोगतर्फ आकर्षित देखिन्छन् । त्यसैअनुसार विकासे अड्डाले पनि पूर्वाधारको निर्माणमा ध्यान दिन थालेका छन् । निजी क्षेत्र पनि व्यवसायिक सम्भावना भएका हेरेर क्षेत्रमा प्रतिस्पर्धा गरिरहेका छन् ।

    भरतपुरसहित समग्र चितवन देशमै बलियो अर्थतन्त्र भएको क्षेत्रमा गनिन्छ । चितवनको शहरीमात्रै नभएर गामीण अर्थतन्त्र पनि निकै बलियो र दाह्रो छ । झन भरतपुर जिल्लाकै सदरमुकाम पनि भएकाले यसले अरु नगरभन्दा आफूलाई सशक्त गर्न सकेको छ ।

    मेयर रेणु दाहाल भरतपुरको आर्थिक र समाजिकसहित सबै क्षेत्रमा यथोचित विकास गर्न महानगर लागि परेको बताउँछिन् । नागरिकलाई न्युनतम् सेवा सुवधासहित आधुनिक शहरी पूर्वाधारमार्फत स्तरीय सेवा दिने गरी विभिन्न योजना बनिरहेको उनको भनाइ छ ।

    भरतपुरलाई आधुनिक सुविधासम्पन्न शहरका रुपमा विकास गर्न सकिने प्रशस्त सम्भावना रहेकाले यसमा सबैको सक्रियता र सहयोग जरुरी पर्ने उनले बताइन् ।
    बदलिँदो चितवन : ७० वर्षको कायाकल्प कथा ... २४ चैत, चितवन । कुनै समय देशकै वैकल्पिक राजधानीका रुपमा अघि सारिएको थियो, चितवनको भरतपुरलाई । नेपालको मध्य भूभागमा अवस्थित यो शहरको मुख्य बजार हो, नारायणगढ । यो अहिले मध्य नेपालको प्रमुख ब्यापारिक केन्द्रका रुपमा रहेको छ । शहरका रुपमा नारायणगढले जसरी विकासमा छलाङ मार्दैछ, त्यति नै व्यवसायिक प्रगति पनि हात पार्दैछ । कुनै समय नारायणगढमा खुम्चिएको भरतपुर अहिले फैलँदो छ । यसको व्यवसायिक सम्भावना र अवसर र विकासे रफ्तार पनि ग्रामीण भेगतर्फ विकेन्द्रिकृत हुँदैछ । तर, भरतपुरसहित नारायणगढको रौनक धेरै सुस्ताएको छैन, यहाँ आधुनिक किसिमका ब्यापार व्यवस्ाायले प्रवेश पाएका छन् । काठमाडौंमा उपलब्ध रहेका प्रायः सेवा सुविधा यही शहरले ग्राहकलाई दिन सकेको छ । यो पनि पढ्नुस् घरभाडा बढेको बढ्यै, साना व्यवसायीको उठीबास ! बूढो नारायणगढको अब रहेन जवानी ! अस्ट्रेलियाबाट फर्किएर ढिँडो मस्काउँदा दैनिक ३५ हजारको व्यापार ! त्यसैले भरतपुरले आफ्नो ब्यापार मोडल फेर्दै लगेको छ भने उपभोक्तामा पनि क्रयशक्ति बढाएर आधुनिक उपभोगतर्फ आकर्षित देखिन्छन् । त्यसैअनुसार विकासे अड्डाले पनि पूर्वाधारको निर्माणमा ध्यान दिन थालेका छन् । निजी क्षेत्र पनि व्यवसायिक सम्भावना भएका हेरेर क्षेत्रमा प्रतिस्पर्धा गरिरहेका छन् । भरतपुरसहित समग्र चितवन देशमै बलियो अर्थतन्त्र भएको क्षेत्रमा गनिन्छ । चितवनको शहरीमात्रै नभएर गामीण अर्थतन्त्र पनि निकै बलियो र दाह्रो छ । झन भरतपुर जिल्लाकै सदरमुकाम पनि भएकाले यसले अरु नगरभन्दा आफूलाई सशक्त गर्न सकेको छ । मेयर रेणु दाहाल भरतपुरको आर्थिक र समाजिकसहित सबै क्षेत्रमा यथोचित विकास गर्न महानगर लागि परेको बताउँछिन् । नागरिकलाई न्युनतम् सेवा सुवधासहित आधुनिक शहरी पूर्वाधारमार्फत स्तरीय सेवा दिने गरी विभिन्न योजना बनिरहेको उनको भनाइ छ । भरतपुरलाई आधुनिक सुविधासम्पन्न शहरका रुपमा विकास गर्न सकिने प्रशस्त सम्भावना रहेकाले यसमा सबैको सक्रियता र सहयोग जरुरी पर्ने उनले बताइन् ।
    5
    28 Comments 0 Shares
  • 6
    0 23 Comments 0 Shares
  • आमाले PUBG नखेल भनेर गाली गर्दा छोराले गरे आत्महत्या
    भारतको दक्षिणी क्षेत्रमा एक किशोरले पबजी खेलका कारण आत्महत्या गरेका छन् । पबजीकाे लत लागेका ती किशोरलाई पबजी नखेल्न भन्दै उनकी आमाले गाली गरेकी थिइन् । आमाको गालीपछि ती किशोरले आत्महत्या गरेको खबर भारतीय सञ्चारमाध्यमले प्रकाशित गरेका छन् । किशोरको आत्महत्यासँगै पबजी खेललाई प्रतिबन्ध लगाउनेबारे राष्ट्रिय बहस चलेको छ ।

    १६ वर्षीय किशोरका बाबुले प्लेयर अननोन्स ब्याटल ग्राउण्ड्स (पबजी) प्रतिबन्ध लगाउन माग गरेका छन् । भारतीय सञ्चारमाध्यमले जनाएअनुसार मृतक किशोरले अङ्ग्रेजी परीक्षाको तयारी गर्न छोडेर पबजी खेलेर समय बर्बाद गरिरहेका थिए र उनकी आमाले गाली गरेकी थिइन् । आमाले गाली गरेपछि ती किशोरले हैदराबादमा रहेकाे आफ्नै घरमा रहेको 'सिलिङ फ्यान'मा झुण्डेर आत्महत्या गरेका हुन् ।
    आमाले PUBG नखेल भनेर गाली गर्दा छोराले गरे आत्महत्या भारतको दक्षिणी क्षेत्रमा एक किशोरले पबजी खेलका कारण आत्महत्या गरेका छन् । पबजीकाे लत लागेका ती किशोरलाई पबजी नखेल्न भन्दै उनकी आमाले गाली गरेकी थिइन् । आमाको गालीपछि ती किशोरले आत्महत्या गरेको खबर भारतीय सञ्चारमाध्यमले प्रकाशित गरेका छन् । किशोरको आत्महत्यासँगै पबजी खेललाई प्रतिबन्ध लगाउनेबारे राष्ट्रिय बहस चलेको छ । १६ वर्षीय किशोरका बाबुले प्लेयर अननोन्स ब्याटल ग्राउण्ड्स (पबजी) प्रतिबन्ध लगाउन माग गरेका छन् । भारतीय सञ्चारमाध्यमले जनाएअनुसार मृतक किशोरले अङ्ग्रेजी परीक्षाको तयारी गर्न छोडेर पबजी खेलेर समय बर्बाद गरिरहेका थिए र उनकी आमाले गाली गरेकी थिइन् । आमाले गाली गरेपछि ती किशोरले हैदराबादमा रहेकाे आफ्नै घरमा रहेको 'सिलिङ फ्यान'मा झुण्डेर आत्महत्या गरेका हुन् ।
    5
    1 Comments 0 Shares
  • Good Afternoon All.
    Good Afternoon All.
    5
    7 Comments 0 Shares
  • 5
    0 12 Comments 0 Shares
  • Good MOrning to all.
    Good MOrning to all.
    6
    1 Comments 0 Shares
  • निर्माण व्यावसायी संघ सिरहाको अध्यक्षमा रासलाल राय निर्वाचित
    सिरहा : निर्माण व्यावसायी संघ लहान सिरहाको अध्यक्षमा रासलाल राय निर्वाचित भएका छन् ।

    शनिवार अबेर राति सम्पन्न मतगणना परिणाम अनुसार नेकपा समर्थित इस्लाम अलिलाई रायले ४९ मतले पराजित गरेको हुन् । संघमा राय प्यानलका उपाध्यक्षमा गोपाल राय, महासचिवमा नन्द किशोर साह (मन्टुन), कोषाध्यक्षमा श्याम कुमार महतो र एक सदस्य निर्वाचित भएका छन् ।

    अली प्यानलका धेरै पदाधिकारी पराजित भएपछि नेकपाभित्र असन्तुष्टि बढेको छ । नेकपासँग आवद्ध संघका सदस्यहरु अन्तर्घात गरेको चर्चा पनि चलेको हो । केहि समय लहानका मेयर मुनी साहका छोरा विशाल साह संघलाई कब्जा गरेका थिए । यो निर्वाचनले उनलाई ठूलो झट्का दिएको छ ।

    ३ सय ३१ मतदाता रहेको निर्माण व्यवसायी संघको निर्वाचनमा नेकपाको तर्फबाट प्रदेश सभा सदस्यद्धय अशोक यादव, प्रमोद कुमार यादव, सखुवा नन्कारकटी गाँउपालिका अध्यक्ष केदारनाथ यादव, गोलबजार नगरपालिका प्रमुख देवनाथ साह, लहान नपा ९ का वडाध्यक्ष प्रदिप चौधरी, १० का वडाध्यक्ष मन्टी कुमार मण्डल लगायतले मतदान गरेका थिए ।
    निर्माण व्यावसायी संघ सिरहाको अध्यक्षमा रासलाल राय निर्वाचित सिरहा : निर्माण व्यावसायी संघ लहान सिरहाको अध्यक्षमा रासलाल राय निर्वाचित भएका छन् । शनिवार अबेर राति सम्पन्न मतगणना परिणाम अनुसार नेकपा समर्थित इस्लाम अलिलाई रायले ४९ मतले पराजित गरेको हुन् । संघमा राय प्यानलका उपाध्यक्षमा गोपाल राय, महासचिवमा नन्द किशोर साह (मन्टुन), कोषाध्यक्षमा श्याम कुमार महतो र एक सदस्य निर्वाचित भएका छन् । अली प्यानलका धेरै पदाधिकारी पराजित भएपछि नेकपाभित्र असन्तुष्टि बढेको छ । नेकपासँग आवद्ध संघका सदस्यहरु अन्तर्घात गरेको चर्चा पनि चलेको हो । केहि समय लहानका मेयर मुनी साहका छोरा विशाल साह संघलाई कब्जा गरेका थिए । यो निर्वाचनले उनलाई ठूलो झट्का दिएको छ । ३ सय ३१ मतदाता रहेको निर्माण व्यवसायी संघको निर्वाचनमा नेकपाको तर्फबाट प्रदेश सभा सदस्यद्धय अशोक यादव, प्रमोद कुमार यादव, सखुवा नन्कारकटी गाँउपालिका अध्यक्ष केदारनाथ यादव, गोलबजार नगरपालिका प्रमुख देवनाथ साह, लहान नपा ९ का वडाध्यक्ष प्रदिप चौधरी, १० का वडाध्यक्ष मन्टी कुमार मण्डल लगायतले मतदान गरेका थिए ।
    4
    26 Comments 0 Shares
  • 16th सप्ताह ग्रासरुट फूटबल प्रशिक्षण लहान, सिरहा
    16th सप्ताह ग्रासरुट फूटबल प्रशिक्षण लहान, सिरहा
    4
    1 Comments 0 Shares
  • लहान महोत्सबको अबसर पारी लहान पशुपति उ मा वि ग्राउण्डमा २०७५ चैत्र २६ गते देखि मेयर कप फुटबल प्रतियोगिता हुदैछ ।
    लहान महोत्सबको अबसर पारी लहान पशुपति उ मा वि ग्राउण्डमा २०७५ चैत्र २६ गते देखि मेयर कप फुटबल प्रतियोगिता हुदैछ ।
    3
    1 Comments 0 Shares
  • लहान महाेत्सबकाे लाेगाे ।
    लहान महाेत्सबकाे लाेगाे ।
    3
    0 Comments 0 Shares
  • लहान महाेत्सबमा सास्कृतिक कलाकारहरु ।
    लहान महाेत्सबमा सास्कृतिक कलाकारहरु ।
    3
    0 Comments 0 Shares
  • लहान महाेत्सब 2075 काे अवसरमा अायाेजित म्याराथनमा उमेश यादव प्रथम हुन भएकाेमा बधाइ ।
    लहान महाेत्सब 2075 काे अवसरमा अायाेजित म्याराथनमा उमेश यादव प्रथम हुन भएकाेमा बधाइ ।
    2
    0 Comments 0 Shares
  • तिताे सत्य ।
    तिताे सत्य ।
    2
    0 Comments 1 Shares
  • दुनियामा इमान्दारिता भन्दा ठुलो चिज अरु के छ र ।
    नियम, कानुन, प्रहरि, प्रशासन, ड्रेस, फिङ्गर पृण्ट हाजिरि , अदालत त बेइमानलाइ हो नि मलाइ आवस्यक छैन ।
    दुनियामा इमान्दारिता भन्दा ठुलो चिज अरु के छ र । नियम, कानुन, प्रहरि, प्रशासन, ड्रेस, फिङ्गर पृण्ट हाजिरि , अदालत त बेइमानलाइ हो नि मलाइ आवस्यक छैन ।
    1
    0 Comments 0 Shares
  • स्पिनिङ पिचमा किन चल्न सकेन सन्दीपको जादु ?
    २२ चैत, काठमाडौं । सनराइजर्स हैदरावाद विरुद्धको हिजोको म्याचमा दिल्ली क्यापिटलले नेपाली स्पिनर सन्दीप लामिछानेबाट ठूलो आशा गरेको थियो ।

    अघिल्लो म्याचमा नाटकीय रुपमा पराजय व्यहोरेको दिल्लीलाई यस आईपीएलमा दोस्रो जित दिलाउन उनको भूमिका महत्वपूर्ण हुने दिल्लीका फ्यानहरुले पनि विश्वास गरेका थिए । तर, सन्दीप यसपाली चुकेका छन् ।




    टि–२० म्याचमा चार ओभरमा ३२ रन दिएर एक विकेट लिनु आफैंमा खराब प्रदर्शन होइन । तर, स्पिनिङ पीचमा सन्दीपबाट जे अपेक्षा गरिएको थियो त्यसमा उनी खरो उत्रिन सकेनन् । म्याचको परिस्थितिले योभन्दा कसिलो र धारिलो बलिङको माग गथ्र्यो ।

    दिल्लीको फिराज शाह कोटला रंगशालाको पीचले परम्परागतरुपमै स्पिन बलरलाई सहयोग गर्छ । त्यसैले दुवै टिमले आफ्नो बलिङ आक्रमणमा दुई स्पिनर समावेश गरेका थिए । सन राइजर्ससँग अफगानिस्तानका विश्वप्रख्यात स्पिनर रसिद खान र मोहम्मद नाबी थिए भने दिल्लीसँग सन्दीप र अक्षर पटेलका साथै राहुल टेबटिया पनि थिए । म्याचलाई रसिद भर्सेस सन्दीपको प्रतिस्पर्धाका रुपमा पनि हेरिएको थियो ।

    टस जितेर हैदराबादले फिल्डिङ रोज्यो । कठिन पीचमा दिल्लीका ब्याट्सम्यानहरुले सुरुदेखि नै खुलेर खेल्न सकेनन् । उनीहरुले हरेक रनका लागि संघर्ष गर्नुप¥यो । जेनतेन दिल्लीले १ सय ३० रनको लक्ष्य खडा गर्न सफल भयो । दिल्लीका लागि कप्तान श्रेयस ऐयरले सर्वाधिक ४१ बलमा ४३ रन बनाए भने नवौं नम्बरमा आएका अक्षर पटेलले १३ बलमा २३ रनको योगदान गर्दै टिमको स्कोर उकास्न मद्दत गरे ।

    १ सय ३० रनको लक्ष्य झिनो भए पनि पीचको अवस्था र दिल्लीको बलिङ आक्रमण हेर्दा त्यो चुनौतिपूर्ण हुन सक्ने मानिएको थियो । दिल्लीले विकेटको आशामा पहिलो ओभरमा नै सन्दीपलाई बलिङ गर्न पठायो । उत्कृष्ट फर्ममा रहेका हैदराबादका ओपनरहरु दिल्लीका लागि सबैभन्दा ठूलो चुनौती थिए । सन्दीपले अघिल्लो चार बलमा एक रन मात्रै खर्चिए तर पाचौं बलमा जोनी बेरिस्टोले स्वीप गर्दै चौका प्रहार गरे । यसले सन्दीपको लय बिग्रियो ।

    आफ्नो दोस्रो ओभरमा सन्दीप महंगो सावित भए । ओभरको पहिलो बलमा सन्दीपको टाउकोमाथिबाट बेरिस्टोले छक्का प्रहार गरे भने दोस्रो बलमा फेरि स्लग गरेर चौका हाने । ओभरको पाचौं बलमा डेभिड वार्नरविरुद्ध सन्दीपले एलबिडब्लुको कडा अपिल गरे, तर अम्पायरले दिएनन् । विकेट किपर रिसभ पन्त पनि कन्भिन्स्ड थिएनन्, तर सन्दीपले कप्तान ऐयरलाई रिभ्यूका लागि मनाए । रिभ्यूमा बल आउटसाइड लेगमा पिच भएको देखियो र वार्नर जोगिए ।

    अर्कोतर्फ दिल्लीका भारतीय स्पिनर अक्षर पटेलले निकै कसिलो बलिङ गरेका थिए । दोस्रो ओभरमा उनले एक रन मात्र खर्चेका थिए भने एउटा क्याच ड्रप भएको थियो ।

    दोस्रो ओभरमा असफल भएका सन्दीप नवौं ओभरमा पुन बलिङमा आए । यतिबेला हैदराबादलाई जितका लागि ७२ बलमा ६२ रन मात्र चाहिएको थियो । सन्दीपले यो ओभरमा पाँच रन मात्र दिए तर विकेट लिन सकेनन् । त्यसपछि सन्दीप १६ औं ओभरमा आफ्नो अन्तिम ओभर फ्याक्न आउँदा हैदराबाद जितको नजिक पुगिसकेको थिए । आफ्नो अन्तिम बलमा सन्दीपले एक विकेट लिए, जुन उनका लागि सान्त्वनाको रुपमा रह्यो । त्यतिबेला हैदराबादलाई २४ बलमा १९ रन मात्रै चाहिएको थियो । अघिल्लो म्याचमा लगभग यही स्थितिबाट दिल्लीले जित गुमाएको थियो । तर, हैदराबादले त्यो गल्ति गरेन । युसुफ पठान र मोहम्मद नाबीले हैदराबादलाई जितसम्म पु¥याए ।

    हिजोको म्याचमा दुवै टिमका गरी पाँच स्पिनरले बलिङ गरेकोमा सन्दीप सबैभन्दा महंगा बनेका थिए । हैदराबादका स्पिनर नाबी र रसिदले ४–४ ओभरमा क्रमशः २१ र १८ रन मात्रै खर्चिए । नाबीले दुई र रसिदले एक विकेट लिए । यसैगरी दिल्लीका अक्षर पटेलले ४ ओभरमा १८ र राहुल टेबटियाले २ ओभरमा १० रन मात्रै खर्चिए । दुवैले एक–एक विकेट लिएका थिए ।

    हिजोको प्रदर्शनपछि सन्दीपले अर्को म्याचमा मौका नपाउने हुन् कि भन्ने संशय पैदा भएको छ ।
    स्पिनिङ पिचमा किन चल्न सकेन सन्दीपको जादु ? २२ चैत, काठमाडौं । सनराइजर्स हैदरावाद विरुद्धको हिजोको म्याचमा दिल्ली क्यापिटलले नेपाली स्पिनर सन्दीप लामिछानेबाट ठूलो आशा गरेको थियो । अघिल्लो म्याचमा नाटकीय रुपमा पराजय व्यहोरेको दिल्लीलाई यस आईपीएलमा दोस्रो जित दिलाउन उनको भूमिका महत्वपूर्ण हुने दिल्लीका फ्यानहरुले पनि विश्वास गरेका थिए । तर, सन्दीप यसपाली चुकेका छन् । टि–२० म्याचमा चार ओभरमा ३२ रन दिएर एक विकेट लिनु आफैंमा खराब प्रदर्शन होइन । तर, स्पिनिङ पीचमा सन्दीपबाट जे अपेक्षा गरिएको थियो त्यसमा उनी खरो उत्रिन सकेनन् । म्याचको परिस्थितिले योभन्दा कसिलो र धारिलो बलिङको माग गथ्र्यो । दिल्लीको फिराज शाह कोटला रंगशालाको पीचले परम्परागतरुपमै स्पिन बलरलाई सहयोग गर्छ । त्यसैले दुवै टिमले आफ्नो बलिङ आक्रमणमा दुई स्पिनर समावेश गरेका थिए । सन राइजर्ससँग अफगानिस्तानका विश्वप्रख्यात स्पिनर रसिद खान र मोहम्मद नाबी थिए भने दिल्लीसँग सन्दीप र अक्षर पटेलका साथै राहुल टेबटिया पनि थिए । म्याचलाई रसिद भर्सेस सन्दीपको प्रतिस्पर्धाका रुपमा पनि हेरिएको थियो । टस जितेर हैदराबादले फिल्डिङ रोज्यो । कठिन पीचमा दिल्लीका ब्याट्सम्यानहरुले सुरुदेखि नै खुलेर खेल्न सकेनन् । उनीहरुले हरेक रनका लागि संघर्ष गर्नुप¥यो । जेनतेन दिल्लीले १ सय ३० रनको लक्ष्य खडा गर्न सफल भयो । दिल्लीका लागि कप्तान श्रेयस ऐयरले सर्वाधिक ४१ बलमा ४३ रन बनाए भने नवौं नम्बरमा आएका अक्षर पटेलले १३ बलमा २३ रनको योगदान गर्दै टिमको स्कोर उकास्न मद्दत गरे । १ सय ३० रनको लक्ष्य झिनो भए पनि पीचको अवस्था र दिल्लीको बलिङ आक्रमण हेर्दा त्यो चुनौतिपूर्ण हुन सक्ने मानिएको थियो । दिल्लीले विकेटको आशामा पहिलो ओभरमा नै सन्दीपलाई बलिङ गर्न पठायो । उत्कृष्ट फर्ममा रहेका हैदराबादका ओपनरहरु दिल्लीका लागि सबैभन्दा ठूलो चुनौती थिए । सन्दीपले अघिल्लो चार बलमा एक रन मात्रै खर्चिए तर पाचौं बलमा जोनी बेरिस्टोले स्वीप गर्दै चौका प्रहार गरे । यसले सन्दीपको लय बिग्रियो । आफ्नो दोस्रो ओभरमा सन्दीप महंगो सावित भए । ओभरको पहिलो बलमा सन्दीपको टाउकोमाथिबाट बेरिस्टोले छक्का प्रहार गरे भने दोस्रो बलमा फेरि स्लग गरेर चौका हाने । ओभरको पाचौं बलमा डेभिड वार्नरविरुद्ध सन्दीपले एलबिडब्लुको कडा अपिल गरे, तर अम्पायरले दिएनन् । विकेट किपर रिसभ पन्त पनि कन्भिन्स्ड थिएनन्, तर सन्दीपले कप्तान ऐयरलाई रिभ्यूका लागि मनाए । रिभ्यूमा बल आउटसाइड लेगमा पिच भएको देखियो र वार्नर जोगिए । अर्कोतर्फ दिल्लीका भारतीय स्पिनर अक्षर पटेलले निकै कसिलो बलिङ गरेका थिए । दोस्रो ओभरमा उनले एक रन मात्र खर्चेका थिए भने एउटा क्याच ड्रप भएको थियो । दोस्रो ओभरमा असफल भएका सन्दीप नवौं ओभरमा पुन बलिङमा आए । यतिबेला हैदराबादलाई जितका लागि ७२ बलमा ६२ रन मात्र चाहिएको थियो । सन्दीपले यो ओभरमा पाँच रन मात्र दिए तर विकेट लिन सकेनन् । त्यसपछि सन्दीप १६ औं ओभरमा आफ्नो अन्तिम ओभर फ्याक्न आउँदा हैदराबाद जितको नजिक पुगिसकेको थिए । आफ्नो अन्तिम बलमा सन्दीपले एक विकेट लिए, जुन उनका लागि सान्त्वनाको रुपमा रह्यो । त्यतिबेला हैदराबादलाई २४ बलमा १९ रन मात्रै चाहिएको थियो । अघिल्लो म्याचमा लगभग यही स्थितिबाट दिल्लीले जित गुमाएको थियो । तर, हैदराबादले त्यो गल्ति गरेन । युसुफ पठान र मोहम्मद नाबीले हैदराबादलाई जितसम्म पु¥याए । हिजोको म्याचमा दुवै टिमका गरी पाँच स्पिनरले बलिङ गरेकोमा सन्दीप सबैभन्दा महंगा बनेका थिए । हैदराबादका स्पिनर नाबी र रसिदले ४–४ ओभरमा क्रमशः २१ र १८ रन मात्रै खर्चिए । नाबीले दुई र रसिदले एक विकेट लिए । यसैगरी दिल्लीका अक्षर पटेलले ४ ओभरमा १८ र राहुल टेबटियाले २ ओभरमा १० रन मात्रै खर्चिए । दुवैले एक–एक विकेट लिएका थिए । हिजोको प्रदर्शनपछि सन्दीपले अर्को म्याचमा मौका नपाउने हुन् कि भन्ने संशय पैदा भएको छ ।
    2
    0 Comments 0 Shares
  • यसरी पनि सेवा सम्भव छ !
    सडक मानवमुक्त देश बनाउने अभियन्ताहरुको कथा
    कल्पना गर्नुस्, एउटा ३३ वर्षको युवकले के गर्ला ? के सोच्ला ? उसको जीवनप्रतिको दृष्टिकोण कस्तो होला ?

    अब, जवाफ तपाईंसँगै राख्नुहोस् । र, यो ३३ वर्षे युवकको कथा पढ्नुहोस् । जो घर जोड्ने, गाडी किन्ने र सुखमय जीवन विताउनेभन्दा दुरको यात्रामा निस्किएका छन् । जीवनको नयाँ परिभाषा खोज्दैछन् ।




    जीवन एउटै हो । तर, मानिसले त्यसलाई अनेकौं तरिकाले जिउँछन् । जीवनमा अनेकौं संयोगहरु आइपुग्छन्, जो मानिसको कल्पनाभन्दा पर हुन्छ । तर, तीनै संयोगहरुले जीवनका नयाँनयाँ परिभाषा सृजना गर्छ । कति संयोगले विषबमन गर्छन्, कति संयोगले अमृत पिलाउँछन् ।

    त्यस्तै, एउटा संयोग । रामजी अधिकारी ०६६ सालमा पिकनिक नगएको भए आज उनी कहाँ हुन्थे ? उनैलाई थाहा छैन ।

    त्यही पिकनिकले नै उनी अहिले असहाय, असक्त, अनाथ र अपांग आठ सय जनाको अभिभावक भएका छन् । उनीजस्तै ६० जना युवा अभियन्ता दैनिक १८ घण्टा तीनै चार ‘अ’का बारेमा सोच्छन्, खोज्छन् । अनि मानव सेवा आश्रममा लिएर प्रेमको औषधि खुवाउँछन् । त्यही, मानवसेवा आश्रमका अध्यक्ष हुन्, रामजी ।

    दृष्टि देखाउने त्यो पिकनिक

    रामजी क्याम्पस पढ्दै थिए । पढ्नु, फगत कोरा किताबी ज्ञान हासिल गर्नु मात्र होइन ।

    पढाइसँगै रामजीहरु ‘सर्वोकृष्ट जीवन सास्वत चिन्तन’को अभियानमा थिए । यसो भनौं, उनी खुला विश्वविद्यालयमा पढाउँदै पनि थिए । सकारात्मक सोच चिन्तन, मानवियता र सामाजिक भावनासहित असल व्यक्ति निर्माण गर्ने अभियान थियो ।

    त्यही अभियानको दौरानमा उनीहरुले २०६६ मा हेटौंडामा पिकनिक आयोजना गरे । तर यस्तो पिकनिक, जुन विद्यमान परिभाषाभन्दा निकै पृथक ।

    त्यो पिकनिकबाट उनीहरुले आकाशलाई छानो बनाएर सडक बस्नेको जीवन महशुस गर्न खोजे । सडकमा पुगे अनि १८ जना वृद्धवृद्धालाई बटुले । हेटौंडा नगरपालिकाको भ्यानमा राखे । अनि पिकनिक स्पट पुगे ।

    सडकबाट उठाइएका वृद्धवृद्धाहरुको शरीरबाट नमिठो गन्ध हुत्तिँदै थियो । उनीहरुले नुहाइदिए । फोहोर जमेका लामा-लामा नङ थिए, काटिदिए । कपाल जटा परेका थिए, छोट्याइदिए । शरिर घाउले भरिएका थिए, ड्रेसिङ गरिदिए । र, सफा कपडा लगाइदिए । अनि वृद्धवृद्धासँगै बसेर तात्तातो खाना खाए, नाचे, रमाइलो गरे ।

    यति गरेपछि अभियन्ताहरुको मनमा यस्तो आनन्द सवार भयो, जुन कल्पनाभन्दा बाहिरको थियो । रामजी भन्छन्, ‘रात परेपछि फेरि हामीले उहाँहरुलाई सडकमै लगेर छाड्नुपर्थ्यो । हामीले मनलाई कसिलो बनायौं र त्यसै गर्‍यौं ।’

    अध्याँरो भइसकेको थियो । छोड्नेबेला कदिमा स्याङ्तानले हात समाउँदै भनिन्, ‘पहिले त हामीले मागेर खान्थ्यौं । तर, तिमीहरुले सफा बनाइदियौं, नयाँ कपडा लगाइदियौ । अब हामीलाई कसले खान दिन्छ ?’

    कदिमाको गोलीजस्तो बोलीले रामजीहरुलाई नराम्ररी रन्थनाइदियो । उनीहरुको मनमा एउटै कुराले राज गर्‍यो कि हामीले निकै ठूलो पाप गर्‍यौं । रातभर सोचे । अर्को दिन बिहान निर्णय गरे, ‘जसै गरेर भए पनि सडकपेटीमा बिताउनेहरुको उद्धार गर्नुपर्छ ।’

    सुरुमा उनीहरु केही आश्रममा पुगे, केही वृद्ध-वृद्धाका लागि कुरा गरे । तर, जसको दिसा-पिसाब सन्तुलनमा छैन, मानसिक रुपमा रोगी छ, परिचय नै छैन, उनीहरुको लागि आश्रम पनि नहुँदोरहेछ, भएन ।

    त्यसैले जन्मियो, ‘मानव सेवा आश्रम ।’ जुन आश्रम १३ भदौ, २०५९ मा हेटौंडाबाटै शुरु भयो । यो किन त ? रामजीसँग सीधा जवाफ दिन्छन्, ‘खुशी, शान्ति र आत्मसन्तुष्टिका लागि ।’

    मुठी माग्दा मुक्का

    २३ जेठ । हेटौंडामा भाडाको एउटा फ्ल्याट । पाँच जना असक्त वृद्धवृद्धालाई सकड पेटीबाट त्यो फल्याटसम्म ल्याइएको थियो । तर ओढ्ने-ओच्छाउने छैन, खुवाउने खाना छैन ।

    ‘हामीसँग मात्र भावना थियो’, रामजी भन्छन्, ‘त्यसपछि हामीले नजिकको अभिभावक, शुभेच्छुकसँग सेकेन्ड हेन्ड म्याट, थाल, चम्चा माग्यौं । सहयोगका लागि आग्रह गर्‍यौं । कतिले सहयोग गर्नुभयो, कतिले शंका गर्नुभयो, कतिले आक्षेप पनि लगाउनुभयो ।’

    त्यसपछि रामजीहरुले ‘मुठी दान संकलन’ अभियान थाले । मुठी दान संकलनका लागि युवा अभियन्ताहरु बोरा बोकेर टोल-टोलमा पुगे । रामजी ६ वर्ष अघिको क्षण सम्झँदै भन्छन्, ‘कतिले मुठीको ठाउँमा मुरी दिए, कति ठाउँमा मुठीको ठाउँमा मुक्का पनि खायौं । कतिले कुकुर फुकाएर छोडिदिए, कतिले पानीले छ्यापेर धपाए ।’

    तर, रामजीहरुको यात्रामा ब्रेक लागेन । उनीहरुले चार ‘अ’हरुलाई आश्रममा ल्याएर नाना, खाना, छाना र औषधि उपचारको प्रयास गर्दै गए । कतिपयको परिवार खोजेर पुर्नमिलन पनि गराए, आफन्त नभेटिएकालाई आश्रममा राखेर सहारा दिए ।

    अब अहिलेको सफलताको कथा सुनाउँछन् रामजी, ‘निःस्वार्थ सेवामा लागेका कारण यो ६ वर्षको अवधिमा ६ वटा प्रदेश, १२ जिल्ला, १४ स्थानमा मानव सेवा आश्रमको सेवा सञ्चालनमा छन् । आजको दिनमा विभिन्न उमेर समूहका आठ सय जना सहयोगअपेक्षी आमाबुवा, दाजुभाइ दिदीबहिनी र सानासाना बाबुनानीको सेवा गर्ने अवसर पाएका छौं । स्थानीय, प्रदेश र केन्द्रीय सरकारसँग सहकार्य गर्दैछौं ।’

    तर, आश्रमले कुनै पनि विदेशी सहयोग लिँदैन । एनजीओ/आईएनजीओको बजेटभन्दा बाहिर छ उनीहरुको आश्रम । उनीहरुले प्रमाणित गरेका छन्, यसरी पनि सेवा सम्भव छ !

    जीवन यस्तो पनि !



    मानव सेवा आश्रमको युट्युबमा एउटा भिडियो छ, जहाँ एक जना वृद्धको हातमा साङ्ला बाँधिएको छ । र, साङ्लामा ताला ठोकिएको छ । खिया लागेको साङ्लाले गडेर हातमा घाउ लागेको छ । रामजी भन्छन्, ‘आफ्नै परिवारले १३ वर्षदेखि साङ्लाले बाँधेर राखेका थिए । मानसिक समस्या भएकाले उनलाई त्यसरी बाँधेर राखिएको रहेछ । उहाँले त्यहीँ दिसा-पिसाब गर्नुहुन्थ्यो, त्यही खानुहुन्थ्यो ।’

    मानव सेवा आश्रमले जञ्जीरले बाँधिएका सप्तरी राजविराजका उमाकान्त चौधरीलाई आश्रममा ल्यायो र निको बनायो । रामजी भन्छन्, ‘मनोसामाजिक समस्या भएका मानिसलाई प्रेमसँग उपचार गरियो र सकारात्मक वातावरण प्रदान गरियो भने सुधार हुन्छ । यस्तो स्थिति देख्दा त लाग्छ, प्रेमलाई टर्चलाइट बालेर खोज्नुपर्छ ।’

    त्यस्तै दुई व्यक्ति थिए, राष्ट्रपति भवन पछाडि । घुम्न आएका जापानिजले उनीहरुका भिडियो खिचे र सामाजिक सञ्जालमा राखिदिए । दुई व्यक्ति, अनिल र सुनिललाई दुई वटा पिंजडामा थुनिएको थियो र, हातमा डोरी लगाएर कगतीको बोटमा बाँधिएको थियो । उनीहरु फलामको पिंजडा जोडसँग हल्लाइरहन्थे र चिच्याइरहन्थे, जसरी चिडियाखानामा चिम्पान्जी बेलाबेलामा चिच्याउँछ ।

    त्यो खबर थाहा पाउनासाथ मानव सेवा आश्रमको टिम पुग्यो र पिंजडामुक्त गर्‍यो । प्रेम दियो र मानिस बनायो ।

    अब हेटौंडाकी टेम्पो दिदीको कथा सुनाउँछन्, रामजी । उनको नाम खासमा टेम्पो दिदी होइन । नाम हो, सुशीला पुडासैनी । तर, यो समाज विशेषण थप्न खुब सिपालु छ ।

    सुशीला हिँडेर वीरगञ्जसम्म पुग्थिन् र हिँडेरै हेटौंडा आइपुग्थिन् । उनले बाटोमा भेटजतिसँग एक रुपैयाँ माग्थिन् । जसले दिँदैन उसको गालामा झापड लगाउन पनि पछि पर्दिनथिन् । रामजी भन्छन्, ‘हेटौंडामा उहाँको पिटाइ नखाएका मानिस कमै होलान् ।’

    किन त्यस्ती भइन् सुशीला ? उनको श्रीमानले आफ्नै दिदीलाई सौता बनाएर घर भित्राए । त्यो दृष्यले सुशीला अचम्मित मात्र भइनिन्, मानसिक सन्तुलनलाई नै काबुमा राख्न सकिनन् । त्यसपछि उनलाई स्याहार गर्ने कोही भएन । अनि भइन्, ‘ट्याम्पो दिदी’ । ट्याम्पोजस्तै ओहोरदोहोर गरिरहने ।

    तर, ‘ट्याम्पो दिदी’को कथा अहिले फेरिएको छ । मानव सेवा आश्रमले उनको उपचार गरेको छ र स्वस्थ भएकी छन् । अहिले उनी मानव सेवा आश्रमकै सेवामा छिन् ।

    ‘सडकमा हिँड्ने ७० वर्षका आमाहरुको बलात्कार हुन्छ, जसको दिसापिसाब हुने ठाउँ च्यातिएर एकै ठाउँमा हुन्छ’, रामजी समाजको कुरुप अनुहार देखाउँछन्, ‘घरबाट सडकमा फ्याँकिएका मनोरोगीको बलात्कार हुन्छ । पेटमा बच्चा बस्छ । पेटमा के छ भनेर कसैले सोध्यो भने गर्भवतीले भन्नुहुन्छ, ढुंगा छ, ढुंगा छ ।’ यस्तै बलात्कृत आमाहरुबाट जन्मिएका २० बच्चा छन्, मानव सेवा आश्रममा । उनीहरुलाई बाउ को हो थाहा छैन । स्कुलमा भर्ना गर्न पनि गाह्रो हुन्छ ।

    यस्तै आठ सय कथा बोकेका आठ सय जना अहिले आश्रममा छन् । उनीहरुको कथा न भनिसाध्य छ, न सुनिसाध्य । यतिसम्मकी आश्रमले कहिले कानमा किरा परेकाहरुलाई बोकेर ल्याउँछ, कहिले खातखुट्टा, पेटमा किरा परेकाहरुलाई । र, नयाँ जीवन दिन्छ ।

    आश्रम खोल्नै नपरोस्

    धादिङका रामजी सेवा निवृत्त सैनिकका सन्तान हुन् । रामजीका सन्तान कति छन् ?

    रामजी भन्छन्, ‘५५ जना ।’

    रामजी फिस्स हाँस्छन् र अगाडि थप्छन्, ‘एउटी छोरी छ, तर यसोभन्दा अप्ठ्यारो लाग्छ । मलाई त आश्रममा भएका ५५ जना नै आफ्ना सन्तानजस्तो लाग्छ र सिंगो परिवार साढे आठ सय जनाको ।’

    रामजीलाई निःस्वार्थ सेवामा जुन सन्तुष्टि लाग्छ, त्यो अरु कुनैबाट पाउँदैनन् । भन्छन्, ‘सडकअपेक्षित बाबा-आमा, दिदी-भाइहरुलाई ल्याएर सेवा गर्न त्यति सजिलो छैन । तर, हामीले उहाँहरुलाई प्रेमले स्वीकार गरेकाले सबै अप्ठ्यारालाई सजिलो देख्छौं, आनन्द र रमाइलो महसुस गर्छौं ।’

    त्यसैले त मानव सेवा आश्रमको सेवा फैलिँदो छ । हेटौंडामा पाँच करोड बराबरको भवन बनेको छ । चितवनमा दाताले ८ कठ्ठा जमिन उपलब्ध गराएका छन् र भवन निर्माणको चरणमा छ । अन्यत्र भाडाका घरहरुमा आश्रम चलेका छन् ।

    आश्रममा केयर गिभरहरु छन् । नियमित योग, ध्यान, प्रणायाम हुन्छ । देशभरका मानव सेवा आश्रमको लागि मासिक ४० देखि ५० लाख खर्च हुन्छ ।

    यति धेरै खर्च चाहिँ कहाँबाट जुट्छ ? ‘आश्रमलाई कतिले मासिक रुपमा सहयोग गर्नुहुन्छ । कतिले १०-५ रुपैयाँ । तरकारी व्यवसायी संघले तरकारी दिन्छ, फलफूल व्यवसायी संघले फलफूल’, रामजी भन्छन्, ‘कतिले धक फुकाएर सहयोग गर्छन् ।’

    धादिङका शितलकाजी मास्केले त आफ्नो दुई वटा पेट्रोल पम्पको पाँच प्रतिशत शेयर नै आश्रमलाई उपलब्ध गराएका छन् । आश्रमले एक कप चिया अभियान चलाएको छ । एक बालक एक अभिभावकको योजना बनाएको छ । रामजी भन्छन्, ‘अहिले त यस्तो संस्कार बस्न थालेको छ कि बुबाआमाका पितृ कर्ममा पनि आएर सहयोग गर्नुहुन्छ, बिहे पार्टी, जन्मदिनको खर्च कटाएर आश्रमलाई दिनुहुन्छ ।’

    हुन त रामजीलाई यस्ता आश्रम खुल्नै नपरे हुन्थ्यो जस्तो लाग्छ । यो सम्भव पनि देख्छन् । उनी भन्छन्, ‘हाम्रो कल्पना सडक मानवमुक्त देशको हो । त्यो सम्भव छ ।’

    यसै पनि जिल्ला समन्वय समितिसँग सहकार्य गरी मकवानपुरलाई सडक मानवमुक्त जिल्ला घोषणा गरिएको छ । गोरखा नगरपालिकालाई सडक मानवमुक्त र पशुपति मन्दिर परिसर मगन्तेमुक्त क्षेत्र बनिसकेको छ । भरतपुर महानगरपालिकालाई सडक मानवमुक्त पहिलो महानगरपालिका घोषणा गर्ने अभियानमा सुरु भएको छ ।

    यसरी अरुको जीवन बदल्ने दौडमा हिँडेका रामजीले मानव जीवनलाई कसरी बुझ्छन् त ?

    उनको बुझाइ छ, ‘बग्दै गरेको खोलालाई बाँध बाधियो भने सिंचाइ हुन्छ, ऊर्जा निस्कन्छ । मानिसको जीवन पनि त्यस्तै हो । आफ्नो कारण कुनै एक जना व्यक्तिले नयाँ जीवन पाउँछ भने त्यो जीवन कति सुन्दर हुन्छ होला । जीवन सुगन्धयुक्त फूल हो, मानिसले सुगन्ध छर्न सक्नुपर्छ । म पनि आफ्नो जीवनलाई सार्थक बनाउने प्रयासमा छु ।’

    यसरी पनि सेवा सम्भव छ ! सडक मानवमुक्त देश बनाउने अभियन्ताहरुको कथा कल्पना गर्नुस्, एउटा ३३ वर्षको युवकले के गर्ला ? के सोच्ला ? उसको जीवनप्रतिको दृष्टिकोण कस्तो होला ? अब, जवाफ तपाईंसँगै राख्नुहोस् । र, यो ३३ वर्षे युवकको कथा पढ्नुहोस् । जो घर जोड्ने, गाडी किन्ने र सुखमय जीवन विताउनेभन्दा दुरको यात्रामा निस्किएका छन् । जीवनको नयाँ परिभाषा खोज्दैछन् । जीवन एउटै हो । तर, मानिसले त्यसलाई अनेकौं तरिकाले जिउँछन् । जीवनमा अनेकौं संयोगहरु आइपुग्छन्, जो मानिसको कल्पनाभन्दा पर हुन्छ । तर, तीनै संयोगहरुले जीवनका नयाँनयाँ परिभाषा सृजना गर्छ । कति संयोगले विषबमन गर्छन्, कति संयोगले अमृत पिलाउँछन् । त्यस्तै, एउटा संयोग । रामजी अधिकारी ०६६ सालमा पिकनिक नगएको भए आज उनी कहाँ हुन्थे ? उनैलाई थाहा छैन । त्यही पिकनिकले नै उनी अहिले असहाय, असक्त, अनाथ र अपांग आठ सय जनाको अभिभावक भएका छन् । उनीजस्तै ६० जना युवा अभियन्ता दैनिक १८ घण्टा तीनै चार ‘अ’का बारेमा सोच्छन्, खोज्छन् । अनि मानव सेवा आश्रममा लिएर प्रेमको औषधि खुवाउँछन् । त्यही, मानवसेवा आश्रमका अध्यक्ष हुन्, रामजी । दृष्टि देखाउने त्यो पिकनिक रामजी क्याम्पस पढ्दै थिए । पढ्नु, फगत कोरा किताबी ज्ञान हासिल गर्नु मात्र होइन । पढाइसँगै रामजीहरु ‘सर्वोकृष्ट जीवन सास्वत चिन्तन’को अभियानमा थिए । यसो भनौं, उनी खुला विश्वविद्यालयमा पढाउँदै पनि थिए । सकारात्मक सोच चिन्तन, मानवियता र सामाजिक भावनासहित असल व्यक्ति निर्माण गर्ने अभियान थियो । त्यही अभियानको दौरानमा उनीहरुले २०६६ मा हेटौंडामा पिकनिक आयोजना गरे । तर यस्तो पिकनिक, जुन विद्यमान परिभाषाभन्दा निकै पृथक । त्यो पिकनिकबाट उनीहरुले आकाशलाई छानो बनाएर सडक बस्नेको जीवन महशुस गर्न खोजे । सडकमा पुगे अनि १८ जना वृद्धवृद्धालाई बटुले । हेटौंडा नगरपालिकाको भ्यानमा राखे । अनि पिकनिक स्पट पुगे । सडकबाट उठाइएका वृद्धवृद्धाहरुको शरीरबाट नमिठो गन्ध हुत्तिँदै थियो । उनीहरुले नुहाइदिए । फोहोर जमेका लामा-लामा नङ थिए, काटिदिए । कपाल जटा परेका थिए, छोट्याइदिए । शरिर घाउले भरिएका थिए, ड्रेसिङ गरिदिए । र, सफा कपडा लगाइदिए । अनि वृद्धवृद्धासँगै बसेर तात्तातो खाना खाए, नाचे, रमाइलो गरे । यति गरेपछि अभियन्ताहरुको मनमा यस्तो आनन्द सवार भयो, जुन कल्पनाभन्दा बाहिरको थियो । रामजी भन्छन्, ‘रात परेपछि फेरि हामीले उहाँहरुलाई सडकमै लगेर छाड्नुपर्थ्यो । हामीले मनलाई कसिलो बनायौं र त्यसै गर्‍यौं ।’ अध्याँरो भइसकेको थियो । छोड्नेबेला कदिमा स्याङ्तानले हात समाउँदै भनिन्, ‘पहिले त हामीले मागेर खान्थ्यौं । तर, तिमीहरुले सफा बनाइदियौं, नयाँ कपडा लगाइदियौ । अब हामीलाई कसले खान दिन्छ ?’ कदिमाको गोलीजस्तो बोलीले रामजीहरुलाई नराम्ररी रन्थनाइदियो । उनीहरुको मनमा एउटै कुराले राज गर्‍यो कि हामीले निकै ठूलो पाप गर्‍यौं । रातभर सोचे । अर्को दिन बिहान निर्णय गरे, ‘जसै गरेर भए पनि सडकपेटीमा बिताउनेहरुको उद्धार गर्नुपर्छ ।’ सुरुमा उनीहरु केही आश्रममा पुगे, केही वृद्ध-वृद्धाका लागि कुरा गरे । तर, जसको दिसा-पिसाब सन्तुलनमा छैन, मानसिक रुपमा रोगी छ, परिचय नै छैन, उनीहरुको लागि आश्रम पनि नहुँदोरहेछ, भएन । त्यसैले जन्मियो, ‘मानव सेवा आश्रम ।’ जुन आश्रम १३ भदौ, २०५९ मा हेटौंडाबाटै शुरु भयो । यो किन त ? रामजीसँग सीधा जवाफ दिन्छन्, ‘खुशी, शान्ति र आत्मसन्तुष्टिका लागि ।’ मुठी माग्दा मुक्का २३ जेठ । हेटौंडामा भाडाको एउटा फ्ल्याट । पाँच जना असक्त वृद्धवृद्धालाई सकड पेटीबाट त्यो फल्याटसम्म ल्याइएको थियो । तर ओढ्ने-ओच्छाउने छैन, खुवाउने खाना छैन । ‘हामीसँग मात्र भावना थियो’, रामजी भन्छन्, ‘त्यसपछि हामीले नजिकको अभिभावक, शुभेच्छुकसँग सेकेन्ड हेन्ड म्याट, थाल, चम्चा माग्यौं । सहयोगका लागि आग्रह गर्‍यौं । कतिले सहयोग गर्नुभयो, कतिले शंका गर्नुभयो, कतिले आक्षेप पनि लगाउनुभयो ।’ त्यसपछि रामजीहरुले ‘मुठी दान संकलन’ अभियान थाले । मुठी दान संकलनका लागि युवा अभियन्ताहरु बोरा बोकेर टोल-टोलमा पुगे । रामजी ६ वर्ष अघिको क्षण सम्झँदै भन्छन्, ‘कतिले मुठीको ठाउँमा मुरी दिए, कति ठाउँमा मुठीको ठाउँमा मुक्का पनि खायौं । कतिले कुकुर फुकाएर छोडिदिए, कतिले पानीले छ्यापेर धपाए ।’ तर, रामजीहरुको यात्रामा ब्रेक लागेन । उनीहरुले चार ‘अ’हरुलाई आश्रममा ल्याएर नाना, खाना, छाना र औषधि उपचारको प्रयास गर्दै गए । कतिपयको परिवार खोजेर पुर्नमिलन पनि गराए, आफन्त नभेटिएकालाई आश्रममा राखेर सहारा दिए । अब अहिलेको सफलताको कथा सुनाउँछन् रामजी, ‘निःस्वार्थ सेवामा लागेका कारण यो ६ वर्षको अवधिमा ६ वटा प्रदेश, १२ जिल्ला, १४ स्थानमा मानव सेवा आश्रमको सेवा सञ्चालनमा छन् । आजको दिनमा विभिन्न उमेर समूहका आठ सय जना सहयोगअपेक्षी आमाबुवा, दाजुभाइ दिदीबहिनी र सानासाना बाबुनानीको सेवा गर्ने अवसर पाएका छौं । स्थानीय, प्रदेश र केन्द्रीय सरकारसँग सहकार्य गर्दैछौं ।’ तर, आश्रमले कुनै पनि विदेशी सहयोग लिँदैन । एनजीओ/आईएनजीओको बजेटभन्दा बाहिर छ उनीहरुको आश्रम । उनीहरुले प्रमाणित गरेका छन्, यसरी पनि सेवा सम्भव छ ! जीवन यस्तो पनि ! मानव सेवा आश्रमको युट्युबमा एउटा भिडियो छ, जहाँ एक जना वृद्धको हातमा साङ्ला बाँधिएको छ । र, साङ्लामा ताला ठोकिएको छ । खिया लागेको साङ्लाले गडेर हातमा घाउ लागेको छ । रामजी भन्छन्, ‘आफ्नै परिवारले १३ वर्षदेखि साङ्लाले बाँधेर राखेका थिए । मानसिक समस्या भएकाले उनलाई त्यसरी बाँधेर राखिएको रहेछ । उहाँले त्यहीँ दिसा-पिसाब गर्नुहुन्थ्यो, त्यही खानुहुन्थ्यो ।’ मानव सेवा आश्रमले जञ्जीरले बाँधिएका सप्तरी राजविराजका उमाकान्त चौधरीलाई आश्रममा ल्यायो र निको बनायो । रामजी भन्छन्, ‘मनोसामाजिक समस्या भएका मानिसलाई प्रेमसँग उपचार गरियो र सकारात्मक वातावरण प्रदान गरियो भने सुधार हुन्छ । यस्तो स्थिति देख्दा त लाग्छ, प्रेमलाई टर्चलाइट बालेर खोज्नुपर्छ ।’ त्यस्तै दुई व्यक्ति थिए, राष्ट्रपति भवन पछाडि । घुम्न आएका जापानिजले उनीहरुका भिडियो खिचे र सामाजिक सञ्जालमा राखिदिए । दुई व्यक्ति, अनिल र सुनिललाई दुई वटा पिंजडामा थुनिएको थियो र, हातमा डोरी लगाएर कगतीको बोटमा बाँधिएको थियो । उनीहरु फलामको पिंजडा जोडसँग हल्लाइरहन्थे र चिच्याइरहन्थे, जसरी चिडियाखानामा चिम्पान्जी बेलाबेलामा चिच्याउँछ । त्यो खबर थाहा पाउनासाथ मानव सेवा आश्रमको टिम पुग्यो र पिंजडामुक्त गर्‍यो । प्रेम दियो र मानिस बनायो । अब हेटौंडाकी टेम्पो दिदीको कथा सुनाउँछन्, रामजी । उनको नाम खासमा टेम्पो दिदी होइन । नाम हो, सुशीला पुडासैनी । तर, यो समाज विशेषण थप्न खुब सिपालु छ । सुशीला हिँडेर वीरगञ्जसम्म पुग्थिन् र हिँडेरै हेटौंडा आइपुग्थिन् । उनले बाटोमा भेटजतिसँग एक रुपैयाँ माग्थिन् । जसले दिँदैन उसको गालामा झापड लगाउन पनि पछि पर्दिनथिन् । रामजी भन्छन्, ‘हेटौंडामा उहाँको पिटाइ नखाएका मानिस कमै होलान् ।’ किन त्यस्ती भइन् सुशीला ? उनको श्रीमानले आफ्नै दिदीलाई सौता बनाएर घर भित्राए । त्यो दृष्यले सुशीला अचम्मित मात्र भइनिन्, मानसिक सन्तुलनलाई नै काबुमा राख्न सकिनन् । त्यसपछि उनलाई स्याहार गर्ने कोही भएन । अनि भइन्, ‘ट्याम्पो दिदी’ । ट्याम्पोजस्तै ओहोरदोहोर गरिरहने । तर, ‘ट्याम्पो दिदी’को कथा अहिले फेरिएको छ । मानव सेवा आश्रमले उनको उपचार गरेको छ र स्वस्थ भएकी छन् । अहिले उनी मानव सेवा आश्रमकै सेवामा छिन् । ‘सडकमा हिँड्ने ७० वर्षका आमाहरुको बलात्कार हुन्छ, जसको दिसापिसाब हुने ठाउँ च्यातिएर एकै ठाउँमा हुन्छ’, रामजी समाजको कुरुप अनुहार देखाउँछन्, ‘घरबाट सडकमा फ्याँकिएका मनोरोगीको बलात्कार हुन्छ । पेटमा बच्चा बस्छ । पेटमा के छ भनेर कसैले सोध्यो भने गर्भवतीले भन्नुहुन्छ, ढुंगा छ, ढुंगा छ ।’ यस्तै बलात्कृत आमाहरुबाट जन्मिएका २० बच्चा छन्, मानव सेवा आश्रममा । उनीहरुलाई बाउ को हो थाहा छैन । स्कुलमा भर्ना गर्न पनि गाह्रो हुन्छ । यस्तै आठ सय कथा बोकेका आठ सय जना अहिले आश्रममा छन् । उनीहरुको कथा न भनिसाध्य छ, न सुनिसाध्य । यतिसम्मकी आश्रमले कहिले कानमा किरा परेकाहरुलाई बोकेर ल्याउँछ, कहिले खातखुट्टा, पेटमा किरा परेकाहरुलाई । र, नयाँ जीवन दिन्छ । आश्रम खोल्नै नपरोस् धादिङका रामजी सेवा निवृत्त सैनिकका सन्तान हुन् । रामजीका सन्तान कति छन् ? रामजी भन्छन्, ‘५५ जना ।’ रामजी फिस्स हाँस्छन् र अगाडि थप्छन्, ‘एउटी छोरी छ, तर यसोभन्दा अप्ठ्यारो लाग्छ । मलाई त आश्रममा भएका ५५ जना नै आफ्ना सन्तानजस्तो लाग्छ र सिंगो परिवार साढे आठ सय जनाको ।’ रामजीलाई निःस्वार्थ सेवामा जुन सन्तुष्टि लाग्छ, त्यो अरु कुनैबाट पाउँदैनन् । भन्छन्, ‘सडकअपेक्षित बाबा-आमा, दिदी-भाइहरुलाई ल्याएर सेवा गर्न त्यति सजिलो छैन । तर, हामीले उहाँहरुलाई प्रेमले स्वीकार गरेकाले सबै अप्ठ्यारालाई सजिलो देख्छौं, आनन्द र रमाइलो महसुस गर्छौं ।’ त्यसैले त मानव सेवा आश्रमको सेवा फैलिँदो छ । हेटौंडामा पाँच करोड बराबरको भवन बनेको छ । चितवनमा दाताले ८ कठ्ठा जमिन उपलब्ध गराएका छन् र भवन निर्माणको चरणमा छ । अन्यत्र भाडाका घरहरुमा आश्रम चलेका छन् । आश्रममा केयर गिभरहरु छन् । नियमित योग, ध्यान, प्रणायाम हुन्छ । देशभरका मानव सेवा आश्रमको लागि मासिक ४० देखि ५० लाख खर्च हुन्छ । यति धेरै खर्च चाहिँ कहाँबाट जुट्छ ? ‘आश्रमलाई कतिले मासिक रुपमा सहयोग गर्नुहुन्छ । कतिले १०-५ रुपैयाँ । तरकारी व्यवसायी संघले तरकारी दिन्छ, फलफूल व्यवसायी संघले फलफूल’, रामजी भन्छन्, ‘कतिले धक फुकाएर सहयोग गर्छन् ।’ धादिङका शितलकाजी मास्केले त आफ्नो दुई वटा पेट्रोल पम्पको पाँच प्रतिशत शेयर नै आश्रमलाई उपलब्ध गराएका छन् । आश्रमले एक कप चिया अभियान चलाएको छ । एक बालक एक अभिभावकको योजना बनाएको छ । रामजी भन्छन्, ‘अहिले त यस्तो संस्कार बस्न थालेको छ कि बुबाआमाका पितृ कर्ममा पनि आएर सहयोग गर्नुहुन्छ, बिहे पार्टी, जन्मदिनको खर्च कटाएर आश्रमलाई दिनुहुन्छ ।’ हुन त रामजीलाई यस्ता आश्रम खुल्नै नपरे हुन्थ्यो जस्तो लाग्छ । यो सम्भव पनि देख्छन् । उनी भन्छन्, ‘हाम्रो कल्पना सडक मानवमुक्त देशको हो । त्यो सम्भव छ ।’ यसै पनि जिल्ला समन्वय समितिसँग सहकार्य गरी मकवानपुरलाई सडक मानवमुक्त जिल्ला घोषणा गरिएको छ । गोरखा नगरपालिकालाई सडक मानवमुक्त र पशुपति मन्दिर परिसर मगन्तेमुक्त क्षेत्र बनिसकेको छ । भरतपुर महानगरपालिकालाई सडक मानवमुक्त पहिलो महानगरपालिका घोषणा गर्ने अभियानमा सुरु भएको छ । यसरी अरुको जीवन बदल्ने दौडमा हिँडेका रामजीले मानव जीवनलाई कसरी बुझ्छन् त ? उनको बुझाइ छ, ‘बग्दै गरेको खोलालाई बाँध बाधियो भने सिंचाइ हुन्छ, ऊर्जा निस्कन्छ । मानिसको जीवन पनि त्यस्तै हो । आफ्नो कारण कुनै एक जना व्यक्तिले नयाँ जीवन पाउँछ भने त्यो जीवन कति सुन्दर हुन्छ होला । जीवन सुगन्धयुक्त फूल हो, मानिसले सुगन्ध छर्न सक्नुपर्छ । म पनि आफ्नो जीवनलाई सार्थक बनाउने प्रयासमा छु ।’
    2
    0 Comments 0 Shares
  • U 16 School cricket Day 4 match 2
    Province 4 vs Province 5.
    Province 4 have won the toss and elected to bat first.
    U 16 School cricket Day 4 match 2 Province 4 vs Province 5. Province 4 have won the toss and elected to bat first.
    2
    0 Comments 0 Shares
  • Good Afternoon Friends.
    Good Afternoon Friends.
    3
    0 Comments 0 Shares

  • IPL 2019
    Delhi Capitals
    64/1 * (9.4/20 ov) Vs Chennai Super Kings
    IPL 2019 Delhi Capitals 64/1 * (9.4/20 ov) Vs Chennai Super Kings
    1
    14 Comments 0 Shares
More Stories