• E-साथी मा नयाँ छु
    साथी बनाएर साथ दिनु‌होला😁
    E-साथी मा नयाँ छु साथी बनाएर साथ दिनु‌होला😁
    8
    1 Comments 0 Shares
  • पछिल्लो तीन सिजन इंग्लिस प्रिमियर लिगको शीर्ष ६ मा आर्सनल, चेल्सी, लिभरपुल, म्यानचेस्टर सिटी, म्यानचेस्टर युनाइटेड र टोटेनहमले पकड राखेका छन् । यसमध्ये नयाँ सिजन अगाडि केही टिम भने संकटमा छन् वा क्लबभित्र केही न केही समस्या छ । यस्तोमा सन् २०१९–२०२० को सिजन यी ६ क्लबको प्रभुत्वमा कोही नयाँले धावा बोल्न सक्नेछ त ? यसपल्ट यी ठूला ६ क्लबलाई छुन सक्ने कुनै क्लब होलान् त ?
    पछिल्लो तीन सिजन इंग्लिस प्रिमियर लिगको शीर्ष ६ मा आर्सनल, चेल्सी, लिभरपुल, म्यानचेस्टर सिटी, म्यानचेस्टर युनाइटेड र टोटेनहमले पकड राखेका छन् । यसमध्ये नयाँ सिजन अगाडि केही टिम भने संकटमा छन् वा क्लबभित्र केही न केही समस्या छ । यस्तोमा सन् २०१९–२०२० को सिजन यी ६ क्लबको प्रभुत्वमा कोही नयाँले धावा बोल्न सक्नेछ त ? यसपल्ट यी ठूला ६ क्लबलाई छुन सक्ने कुनै क्लब होलान् त ?
    0 Comments 0 Shares
  • प्रधानमन्त्री आज सिंगापुर जाँदै
    प्रधानमन्त्री केपी शर्मा ओली सिंगापुरस्थित ‘नेसनल युनिभर्सिटी हस्पिटल’ (एनयूएच) मा स्वास्थ्य परीक्षण गर्न शनिबार जाँदै छन् । उनी बेलुका ९ः४५ बजे सिल्क एयरबाट जाने कार्यक्रम छ ।
    प्रधानमन्त्री आज सिंगापुर जाँदै प्रधानमन्त्री केपी शर्मा ओली सिंगापुरस्थित ‘नेसनल युनिभर्सिटी हस्पिटल’ (एनयूएच) मा स्वास्थ्य परीक्षण गर्न शनिबार जाँदै छन् । उनी बेलुका ९ः४५ बजे सिल्क एयरबाट जाने कार्यक्रम छ ।
    0 Comments 0 Shares
  • तस्करकाे नयाँ उपाय : बच्चाको डाइपरमा लुकाएर सुन तस्करी -  काठमाडौं : त्रिभुवन अन... -via #HamroPatro http://annapurnapost.com/news/131520
    तस्करकाे नयाँ उपाय : बच्चाको डाइपरमा लुकाएर सुन तस्करी -  काठमाडौं : त्रिभुवन अन... -via #HamroPatro http://annapurnapost.com/news/131520
    तस्करकाे नयाँ उपाय : बच्चाको डाइपरमा लुकाएर सुन तस्करी
     काठमाडौं : त्रिभुवन अन्तराष्ट्रिय विमानस्थलमा प्रहरी र भन्सार कार्यालयले निगरानी बढाएपछि सुन तस्करले नयाँ उपाय खोज्न थालेका छन्। आइतबार प्रहरी र भन्सार कार्यालयको छुट्टाछुट्टै दुई अपरेसनपछि नयाँ
    ANNAPURNAPOST.COM
    3
    0 Comments 0 Shares
  • मलाई सबै ले e saathi मा add गर्नु म नया हो।
    मलाई सबै ले e saathi मा add गर्नु म नया हो।
    2
    14 Comments 0 Shares
  • बितेका कुरा भुलेर नया जिन्दगी जिउने कोसिस गर्दैछु ।
    बितेका कुरा भुलेर नया जिन्दगी जिउने कोसिस गर्दैछु ।
    2
    0 Comments 0 Shares
  • हराए म तिम्रो कोमल नयन मा
    हराए म तिम्रो कोमल नयन मा
    2
    0 Comments 0 Shares
  • इसाथिमा तपाइँ नयाँ हुनुहुन्छ ? स्वागत छ इसाथिमा ..यसबाट पैसा नि कमिन्छ भन्ने सुनुभएको होला यो एक दम सहिहो . ...मैलेनी कमाएको छु .
    सोच्दै हुनुहुन्छ होला इसाथि सारै गरिप रैछ जाबो १, २ पैसा दिदो रैछ फेरी सोच्नुहोस विश्वधनिहरुको लिस्टमा पर्न साफल मार्क जुकवार्को फेस बुक चलाएर चाहि एक पैसा कमाएको छौ ! पकै छैन बरु उटो गएको मात्र छ फेसबुक चलाउन डाटा खरिद गर्दा हाह़ा
    फेसबुकबाट पैसानै कमाउन सकिदैन भन खोजेको चाहि होइन फेसबुक बाट पनि कमिन्छ ,कसरि कमाउने बारेमा पनि जानकरी गराउनेछु पछी ..

    #आज भने इसाथिको पैसा कसरि निकाल्ने वा प्रयोग गर्ने बारे बताउछु , यसमा कमाएको पैसा लिनको लागि एउटा ओन्लाई वालेट बनाउनुपर्छ वालेटमा पाइसकेपछि रिचार्ज लगायत बैंकमै पनि लिन मिल्छ खाता खोल्ने तरिका भिडियोमा बातएको छु हेर्नुहोस लिंक https://youtu.be/N8xHVyHIChI १० रुपैया सितैमा नि पाइन्छ है

    #खाता खोलि सकेपछी अब भेरिफाइड गर्नुपछ भेरिफैदा भो भने सबै सेवा उपयोग गर्न मिन्छ https://youtu.be/x9an3v1ChBM यो लिंक क्लिक गरि हेर्नुहोस कसरि भेरिफाइ गर्ने बारेमा

    #फेरी फाई गरिसकेपछि अब इसाथिमा भएको पैसालाई कसरि लिने बारेमा नि भिडियो बनाएको छु https://youtu.be/XMualswNkNU यो लिंकमा क्लिक गरि भिडियो हेर्नुहोस

    #आफ्नो वालेटमा पैसा आएपछि .पैसा लाइ सुरक्छित राख्न खाता लाइ भोटेताल्चा नि लाइदिनुपछ यसो गर्दा र्ह्याक हुन् र पैसा सुरछित हुन्छ https://youtu.be/JiU_NmsLSqQ यो लिंक क्लिक गर्नुहोस मैले भोटेताल्चा लगाउने तरिका नि बताएको छु .

    इसाथीमा एक जना रेफर गर्दा रु १० पाइन्छ सोच्नुहोस नेपालमा मात्र ३ करोड भन्दा बडी जनसंख्या छ अब १०० मात्र रेफर गर्नुहोस 1हजार कमिनेछ ,१००० हजार रेफर गरेमा 10हजार अब कति कमाउने त् त्यो हाम्रै मेहेनतको कुरामा भर्पछ .

    सोच्दै हुनुहुन्छ होला ऐले सम १ जना त् रेफर गर्न सक्या छैन सय हजारको गफ न आतिनुहोस म कसरि धेरै जना लाइ रेफर गर्ने बारेमा विसेस तरिकाहरु भिडियोमा जानकरी गराउनेछु भिडियो आफ्नो इमेलमा प्राप्त गर्नलाई https://bit.ly/Loksewanepal यो लिंक क्लिक गरि च्यानल लाइ SUBSCRIBE गरि घन्टालाइ पनि थिच्नुहोस .
    धन्यवाद
    इसाथिमा तपाइँ नयाँ हुनुहुन्छ ? स्वागत छ इसाथिमा ..यसबाट पैसा नि कमिन्छ भन्ने सुनुभएको होला यो एक दम सहिहो . ...मैलेनी कमाएको छु . सोच्दै हुनुहुन्छ होला इसाथि सारै गरिप रैछ जाबो १, २ पैसा दिदो रैछ :D फेरी सोच्नुहोस विश्वधनिहरुको लिस्टमा पर्न साफल मार्क जुकवार्को फेस बुक चलाएर चाहि एक पैसा कमाएको छौ ! पकै छैन बरु उटो गएको मात्र छ फेसबुक चलाउन डाटा खरिद गर्दा हाह़ा (< फेसबुकबाट पैसानै कमाउन सकिदैन भन खोजेको चाहि होइन फेसबुक बाट पनि कमिन्छ ,कसरि कमाउने बारेमा पनि जानकरी गराउनेछु पछी .. *_* #आज भने इसाथिको पैसा कसरि निकाल्ने वा प्रयोग गर्ने बारे बताउछु , यसमा कमाएको पैसा लिनको लागि एउटा ओन्लाई वालेट बनाउनुपर्छ वालेटमा पाइसकेपछि रिचार्ज लगायत बैंकमै पनि लिन मिल्छ खाता खोल्ने तरिका भिडियोमा बातएको छु हेर्नुहोस लिंक https://youtu.be/N8xHVyHIChI १० रुपैया सितैमा नि पाइन्छ है #खाता खोलि सकेपछी अब भेरिफाइड गर्नुपछ भेरिफैदा भो भने सबै सेवा उपयोग गर्न मिन्छ https://youtu.be/x9an3v1ChBM यो लिंक क्लिक गरि हेर्नुहोस कसरि भेरिफाइ गर्ने बारेमा (< #फेरी फाई गरिसकेपछि अब इसाथिमा भएको पैसालाई कसरि लिने बारेमा नि भिडियो बनाएको छु https://youtu.be/XMualswNkNU यो लिंकमा क्लिक गरि भिडियो हेर्नुहोस #आफ्नो वालेटमा पैसा आएपछि .पैसा लाइ सुरक्छित राख्न खाता लाइ भोटेताल्चा नि लाइदिनुपछ यसो गर्दा र्ह्याक हुन् र पैसा सुरछित हुन्छ https://youtu.be/JiU_NmsLSqQ यो लिंक क्लिक गर्नुहोस मैले भोटेताल्चा लगाउने तरिका नि बताएको छु . इसाथीमा एक जना रेफर गर्दा रु १० पाइन्छ सोच्नुहोस नेपालमा मात्र ३ करोड भन्दा बडी जनसंख्या छ अब १०० मात्र रेफर गर्नुहोस 1हजार कमिनेछ ,१००० हजार रेफर गरेमा 10हजार अब कति कमाउने त् त्यो हाम्रै मेहेनतको कुरामा भर्पछ . सोच्दै हुनुहुन्छ होला ऐले सम १ जना त् रेफर गर्न सक्या छैन सय हजारको गफ (< न आतिनुहोस म कसरि धेरै जना लाइ रेफर गर्ने बारेमा विसेस तरिकाहरु भिडियोमा जानकरी गराउनेछु भिडियो आफ्नो इमेलमा प्राप्त गर्नलाई https://bit.ly/Loksewanepal यो लिंक क्लिक गरि च्यानल लाइ SUBSCRIBE गरि घन्टालाइ पनि थिच्नुहोस . धन्यवाद :)
    43
    236 Comments 3 Shares
  • ‘विश्वास ढकाल मल्टिडाइमेन्सनल हुनुहुन्छ, उहाँले राम्रो योजना बनाइसक्नु भएको थियो । कतिसम् मभने कोटेश्वरमा उहाँको फ्ल्याटकै दुई कोठामा हाम्रो अफिस थियो,’ अस्गरले भने, ‘अब अफिसमा पनि कम्प्युटर चलाउनु र कलेजमा पनि कम्प्युटर प्रोग्रामिङ नै गर्ने भएकाले मलाई खास जीवन बाँचिरहेको आभास भएको थियो ।’

    कलेज सकिँदानसकिँदै पूर्ण रुपमा व्यवसायमा लागे अस्गर, आइटी व्यवसायमा । उनकाे कम्पनी एफवान सफ्ट नेपालले बैकिङ क्षेत्रमा उपलब्धिमुलक काम गरेकाे छ । त्यसैकाे एउटा प्राेडक्ट इसेवा अहिले धेरै नेपालीकाे जीवनशैली बनिसकेकाे छ । व्यवसायका रुपमा अगाडि बढेपछि अस्गर व्यस्त हुने नै भए । जब कम्पनीलाई अलिक बढी समय दिनु पर्ने भयो, त्यसपछिका दिनहरु कसरी बिते भन्ने नै सम्झँदैनन् अस्गर । ‘विहान घरबाट निस्कनु र अबेर घर फर्किनु दैनिकी हुन थाल्यो,’ उनी सम्झन्छन्, ‘अहिले पछाडि फर्किँदा मलाई लाग्छ, मैले धेरै कुरा मिस गरेको छु । जस्तो कि मैले म्यारिज लाइफ, टिपिकल पारिवारिक जीवन नै पनि मिस गरिरहेको छु ।’

    तर, पनि उनलाई यसमा कुनै पछुतो छैन । ‘२४ वर्षको उमेरदेखि मेरो हरेक दिन कसरी गयो भन्ने म आफैंलाई थाहा छैन,’ अस्गर भन्छन्, ‘मैले आफ्नो प्यासनलाई फलो गरेँ, त्योवाहेक अरु सबै कुरा मिस गरेँ ।’

    त्यसो त अहिले अस्गर आफ्नो र टिमको प्यासनका कारण नेपालको डिजिटल भुक्तानी र बैकिङ सिस्टममा केही भए पनि परिवर्तन आएको देख्दा खुसी हुन्छन् । ‘तर, गर्नु पर्ने अझै धेरै छ,’ उनले निक्र्योल निकालेका छन् ।

    र, सँगसँगै बढेको छ उनको व्यस्तता पनि । यो व्यस्ततालाई बुझाउनलाई उनले नयाँ वाक्यांश ‘क्वाइन’ गरेका छन्– लाइफ फुल अन झ्याप व्यस्त ।

    https://farakdhar.com/story/14238/
    ‘विश्वास ढकाल मल्टिडाइमेन्सनल हुनुहुन्छ, उहाँले राम्रो योजना बनाइसक्नु भएको थियो । कतिसम् मभने कोटेश्वरमा उहाँको फ्ल्याटकै दुई कोठामा हाम्रो अफिस थियो,’ अस्गरले भने, ‘अब अफिसमा पनि कम्प्युटर चलाउनु र कलेजमा पनि कम्प्युटर प्रोग्रामिङ नै गर्ने भएकाले मलाई खास जीवन बाँचिरहेको आभास भएको थियो ।’ कलेज सकिँदानसकिँदै पूर्ण रुपमा व्यवसायमा लागे अस्गर, आइटी व्यवसायमा । उनकाे कम्पनी एफवान सफ्ट नेपालले बैकिङ क्षेत्रमा उपलब्धिमुलक काम गरेकाे छ । त्यसैकाे एउटा प्राेडक्ट इसेवा अहिले धेरै नेपालीकाे जीवनशैली बनिसकेकाे छ । व्यवसायका रुपमा अगाडि बढेपछि अस्गर व्यस्त हुने नै भए । जब कम्पनीलाई अलिक बढी समय दिनु पर्ने भयो, त्यसपछिका दिनहरु कसरी बिते भन्ने नै सम्झँदैनन् अस्गर । ‘विहान घरबाट निस्कनु र अबेर घर फर्किनु दैनिकी हुन थाल्यो,’ उनी सम्झन्छन्, ‘अहिले पछाडि फर्किँदा मलाई लाग्छ, मैले धेरै कुरा मिस गरेको छु । जस्तो कि मैले म्यारिज लाइफ, टिपिकल पारिवारिक जीवन नै पनि मिस गरिरहेको छु ।’ तर, पनि उनलाई यसमा कुनै पछुतो छैन । ‘२४ वर्षको उमेरदेखि मेरो हरेक दिन कसरी गयो भन्ने म आफैंलाई थाहा छैन,’ अस्गर भन्छन्, ‘मैले आफ्नो प्यासनलाई फलो गरेँ, त्योवाहेक अरु सबै कुरा मिस गरेँ ।’ त्यसो त अहिले अस्गर आफ्नो र टिमको प्यासनका कारण नेपालको डिजिटल भुक्तानी र बैकिङ सिस्टममा केही भए पनि परिवर्तन आएको देख्दा खुसी हुन्छन् । ‘तर, गर्नु पर्ने अझै धेरै छ,’ उनले निक्र्योल निकालेका छन् । र, सँगसँगै बढेको छ उनको व्यस्तता पनि । यो व्यस्ततालाई बुझाउनलाई उनले नयाँ वाक्यांश ‘क्वाइन’ गरेका छन्– लाइफ फुल अन झ्याप व्यस्त । https://farakdhar.com/story/14238/
    इसेवाका सिइओ अस्गर अलीः एउटा टाइपराइटरले बदलिदिएको जिन्दगी
    जब हात्तिसारस्थित लालचन प्लाजाको आठौं तलामा रहेको नेपालको पहिलो अनलाइन पेमेन्ट गेटवे इसेवाको कार्यालयमा बसेर इसेवाका प्रबन्ध निर्देशक तथा मुख्य कार्यकारी अधिकारी अस्गर अली विगतमा फर्किन्छन्, उनी मुसुक्क हाँस्छन् । उनको अनुहारमा आउने यो मुस्कानको मुहान सन् १९९६ देखि नै सुरु हुन्छ । त्यति बेला अस्गर बुटवलको लुम्बिनी बोर्डिङ स्कुल...
    FARAKDHAR.COM
    78
    113 Comments 0 Shares
  • प्रदेश नं २ पछाडि परेकोमा मुख्यमन्त्री गद्दीद्वारा चिन्ता

    Posted: 10 May 2019 09:42 AM PDT


    प्रस, वीरगंज, २७ वैशाख/
    प्रदेशस्तरीय खानेपानी तथा सरसफाइ स्वच्छता समितिको आयोजनामा खुला दिसामुक्त अभियानसम्बन्धी कार्यशाला एवं अन्तत्र्रिmया शुक्रवार सम्पन्न भएको छ ।
    वीरगंजमा आयोजित कार्यक्रमको उद्घाटन गर्दै प्रदेश नं २ का मुख्यमन्त्री लालबाबू राउत गद्दीले दुनियाँ कहाँबाट कहाँ पुगिसक्यो तर यहाँका जनतालाई सरसफाइको पाठ पढाउनु दुःखद भएको बताए । उनले देश अहिले पूर्णरूपमा खुला दिसामुक्त घोषणा अभियानमा रहेको र सबैभन्दा पछाडि प्रदेश नं २ रहेकोमा चिन्ता व्यक्त गरे ।
    उनले भने– “ठोस योजनासहित अभियन्ताहरूलाई तत्काल के कस्तो सहयोग चाहिन्छ, चालू आवको मसान्तसम्म के कति शौचालय बनाउन सकिन्छ, सो कार्यमा सहयोग गर्छु । यहाँका जनतालाई सबै कुरा सिकाउनुपर्छ ।”
    कार्यक्रममा सहभागीहरूले अन्य प्रदेशको तुलनामा प्रदेश नं २ धेरै पछाडि परेको बताए । यहाँका जनता मानसिकरूपमा तयार नभएको कारण शौचालय बनाउन आनाकानी गरिरहेको आरोप लगाए । सन् २०१४ देखि अभियानको रूपमा सञ्चालन भएको तर अहिलेसम्म पूर्णरूपले खुला दिसामुक्त घोषणा नहुनु दुःखद भएको बताए ।
    कार्यक्रममा प्रस्तुत गरिएको तथ्याङ्क अनुसार बारामा ७ हजार घरधुरी र पर्सामा ४,३१६ घरधुरीमा शौचालय बनाउन बाँकी छ । पर्सामा ११२ वटा वडा रहेको र सोमध्ये ९४ वटा वडा खुला दिसामुक्त घोषणा भएको र १८ वटा वडा खुला दिसामुक्त हुन बाँकी छ । १४ वटा स्थानीय तहमध्ये महानगरको ९ वटा वडा खुला दिसामुक्त हुन बाँकी रहेको जानकारी गराइएको थियो ।
    पर्सा जिल्लाको धोबिनी गापा शौचालय बनाउन पछि परेको र पर्सागढी नपा, ठोरी, जगरनाथपुर, छिपहरमाई गापा पूर्णरूपले खुला दिसामुक्त घोषणा भएको जानकारी गराइएको थियो ।
    जिल्ला समन्वय समिति, पर्साका सभापति नेक महमदको अध्यक्षतामा सम्पन्न कार्यक्रममा जिसस बाराका अध्यक्ष नवलकिशोर सिंह, प्रदेश नं २ का स्वच्छता अभियानका अभियन्ता सलाउद्दीन अहमद, नेपाल पत्रकार महासङ्घका प्रदेश अध्यक्ष दीपेन्द्र चौहानलगायतले मन्तव्य व्यक्त गरेका थिए । कार्यक्रममा देवेन्द्र झा, जकी अन्सारी, नमस्तेलाल श्रेष्ठलगायतले कार्यपत्र प्रस्तुत गरेका थिए ।
    मेयर–मुख्यमन्त्रीबीच आरोप–प्रत्यारोप
    कार्यक्रममा मेयर विजय सरावगी तथा मुख्यमन्त्री गद्दीबीच आरोप–प्रत्यारोप भएको थियो ।
    मेयर सरावगीले प्रदेश सरकारको काम कर्तव्यप्रति स्थानीय तह खुशी नरहेको आरोप लगाए । रु ५ लाखसम्मको योजना प्रदेश सरकारले विकास गर्न दिएकोमा दुःख व्यक्त गर्दै मेयर सरावगीले प्रदेश सरकारले पठाएको सशर्त रकम कुनै कामको नभएको बताए । सशर्त रकम पठाउँदा विभिन्न झमेला भएको बताए । महानगरको मेयर भएको २० महीना पुग्दा आपूm असफल हुनुको कारण प्रदेश सरकार, नीति नियम, महानगरका कर्मचारी, जनप्रतिनिधि रहेको मेयरले आरोप लगाए । कर्मचारीहरूले भत्ता, जनप्रतिनिधिले सुविधा खोजेर सबै काममा अवरोध गरेको मेयर सरावगीको आरोप थियो ।
    प्रदेश सरकारप्रति कडारूपमा प्रस्तुत भएका मेयर सरावगीको प्रश्नको जवाफ दिंदै मुख्यमन्त्री गद्दीले निर्वाचित प्रतिनिधिले के गर्दैछन्, जनतालाई सबै थाहा छ तर आपूm ठीक भएको र सबैलाई बेठीक ठान्नु जायज नरहेको बताए । उनले पैसाले बुद्धि आउँदैन, त्यसको लागि अध्ययनको आवश्यकता रहेको बताए । कसको काम गर्ने क्ष्Fमता कति छ, त्यो समाजले हेरिरहेको छ ।
    मुख्यमन्त्री गद्दीले सामाजिक काममा राजनीति र पार्टीको कुरा गरेर कुरा बङ्ग्याउनु गलत रहेको टिप्पणी गरे । काम गर्न नआएपछि कर्मचारी र निर्वाचित प्रतिनिधिमाथि आरोप लगाउनु गलत भएको मुख्यमन्त्रीले बताए ।
    मुख्यमन्त्रीद्वारा वृद्धाश्रमको शिलान्यास

    Posted: 10 May 2019 09:41 AM PDT


    प्रस, वीरगंज, २७ वैशाख/
    प्रदेश नं २ का मुख्यमन्त्री लालबाबू राउत गद्दीले वीरगंज महानगरपालिका–१६ मा निर्माण हुन लागेको ज्येष्ठ नागरिक वृद्धाश्रममा सक्दो सहयोग गर्ने बताएका छन् ।
    नगवामा आयोजित शिलान्यास कार्यक्रममा मुख्यमन्त्री गद्दीले भवन निर्माणमा प्रदेश सरकारले निरन्तर सहयोग गर्ने प्रतिबद्धता व्यक्त गरे ।
    नगवाको दक्षिणपट्टि भुटनदेवी मन्दिरको पूर्वपट्टिको खाली जग्गामा २२ सय वर्ग फुटमा वृद्धाश्रम निर्माण हुँदैछ । करीब रु ४ करोडको लागतमा निर्माण हुने वृद्धाश्रममा प्रदेश सरकारले चालू आवमा रु ५० लाख लगानी गरेको छ ।
    उपभोक्ता समितिका अध्यक्ष्F कृष्ण श्रेष्ठको सभापतित्वमा शुरू भएको कार्यक्रममा प्रदेशसभा सदस्य सिंहासन साह कलवार, करिमा बेगम, केन्द्रीय सदस्य वीरेन्द्र यादव, वडाध्यक्ष श्यामबाबूलगायतले मन्तव्य व्यक्त गरेका थिए ।
    प्रअले निष्कासनको धम्की दिएपछि छात्राहरूमा रुवाबासी

    Posted: 10 May 2019 09:40 AM PDT


    प्रस, सेढवा, २७ वैशाख/
    नेपाल राष्ट्रिय मावि भिखमपुरमा अध्ययनरत छात्राहरूलाई प्रधानाध्यापकले निष्कासनको धम्की दिएका छन् ।
    छात्राहरूले विद्यालयमा शौचालयको समुचित व्यवस्था नभएको, पुस्तक वितरण नगरिएको, विद्यालयको भौतिक संरचनाको मर्मतसम्भार नगरिएको, फर्निचर यथोचित नभएकोलगायतका गुनासाहरू धोबिनी गाउँपालिकाका प्रमुख सुरेशप्रसाद कुर्मीसमक्ष राखेका थिए ।
    छात्राहरूले हिजो गापा प्रमुखसमक्ष समस्या राखेको विषयलाई लिएर विद्यालयका प्रअ अमरुल्लाह आलमले निष्कासनको धम्की दिएको छात्राहरूले गुनासो गरेका छन् । कक्ष्Fा ९ मा अध्ययनरत छात्रा चाँदनी कुमारीले विद्यालय प्रशासनले समस्या समाधान नगरेको हुँदा गापाको ध्यानाकर्षण गराइएको र सो गराउँदा प्रअले निष्कासनको धम्की दिएको बताइन् । उनले कक्ष्Fाकोठामा झ्याल, ढोका नहुँदा हुरीबतासको बेला अध्ययनमा निकै समस्या हुने गरेको बताइन् ।
    यसैगरी फर्निचरको अभावमा छात्राहरू कक्षाकोठामा उभिएर पढ्नुपर्ने अवस्था रहेको, छात्राहरूको लागि समुचित शौचालयको व्यवस्था नगरिएको, एउटा मात्र शौचालय रहेको र त्यसमा ठूलो सङ्ख्यामा रहेका छात्राहरू लामबद्ध भएर लामो समयसम्म बस्नुपर्ने अवस्था भएकोले सोको निराकरणको लागि गापाको ध्यानाकर्षण गराइएको चाँदनीले रुँदै बताइन् । छात्राहरूलाई प्रअले निष्कासनको धम्की दिएपछि आज सो विद्यालयमा छात्राहरूबीच रुवाबासी भएको थियो ।
    छात्राहरूको गुनासो सम्बन्धमा प्रअ आलमसँग बुझ्दा उनले विद्यालय समयमा छात्राहरू कहींकतै जाँदा जानकारी गराएर जानुपर्नेमा सो नगरेकाले सामान्य झपारेको मात्र बताए । उनले एक साताभित्र पुस्तकको समस्या समाधान हुने बताउँदै छात्राहरूको लागि एउटा मात्र शौचालय हुँदा समस्या भएको स्वीकारे । उनले आर्थिक अभावको कारण विद्यालयको भौतिक संरचनामा सुधार गर्न नसकिएको र स्थानीय तहले विद्यालयको स्तरोन्नतिका लागि कुनै पहल नगरेको गुनासो गरे ।
    नेराप्रावि भिखमपुरमा १ हजार २ सय विद्यार्थी अध्ययनरत छन् । तर धेरैजसो विषयगत शिक्ष्Fकको अभाव छ । स्थानीय तह गठन भएको डेढ वर्ष बितिसक्दा पनि मातहतका विद्यालयहरूको भौतिक संरचना सुधारमा ध्यान दिइएको छैन ।
    सिम्रौनगढमा लामखुट्टेविरुद्ध अभियान

    Posted: 10 May 2019 09:38 AM PDT


    प्रस, सिम्रौनगढ, २७ वैशाख/
    सिम्रौनगढ नगरपालिकाले लामखुट्टेविरुद्ध अभियान शुरू गरेको छ । ११ वटै वडामा लामखुट्टेविरुद्ध अभियान शुरू भएको स्वास्थ्य उपसंयोजक राजेन्द्रप्रसाद साहले बताए ।
    अभियान वैशाख १६ गतेदेखि शुरू भएको र ११ वटै वडामा सञ्चालन हुने उनले बताए । दुईवटा वडामा स्प्रे गरिएको र ९ वटा वडामा स्प्रे गरिने बताए । लामखुट्टेको कारण मलेरिया, कालाज्वर, डेंगुजस्ता खतरनाक रोग हुने सम्भावना रहेकोले नपाले लामखुट्टेविरुद्ध अभियान शुरू गरेको हो ।
    बढ्दो गर्मीसँगै वृद्धि भएको लामखुट्टे अहिले अत्यधिक गर्मीको कारण केही कमी आएको छ । अत्यधिक जाडो र गर्मीमा लामखुट्टेको लार्भा हुर्किन नसक्दा लामखुट्टेको सङ्ख्या वृद्धि हुन पाउँदैन । औसतमा लामखुट्टेको आयु १५ दिन हुने र अत्यधिक गर्मी र जाडोमा लार्भा उत्पादन हुन नसक्दा लामखुट्टेको सङ्ख्या घट्ने गर्छ ।
    बाराको धरमपुरमा धर्मको कुरालाई लिएर विवाद, परम्परा नमान्दा अवधेश यादवका परिवार विस्थापित

    Posted: 10 May 2019 09:37 AM PDT


    प्रस, वीरगंज, २७ वैशाख/
    बाराको सुवर्ण गाउँपालिका–६ धरमपुर टोलका अवधेश यादवको घरपरिवारलाई परम्परागत हिन्दू धर्म नमानेर आधुनिक हिन्दू धर्म अवलम्बन गरेको कसूरमा गाउँका अगुवा भनाउँदाहरूले सामाजिक बहिष्कार गरेपछि उनीहरू विस्थापित हुनुपरेको छ ।
    अवधेशले पिता अनुठा यादवको वैशाख १५ गते मृत्यु भएपछि बुबाले अपनाएको कबिरपन्थी (सतसाहेब) अनुसार सात दिनमा काजक्रिया सम्पन्न गरेका थिए । उनले सातौं दिनसम्म गीता–महाभारत पाठ गराएका थिए । तर गाउँका पूर्व वडाध्यक्षहरू विद्यानन्द यादव, ह्दयनारायण राउत, रामाधार राउत, रघुनाथ चौरसियासहित भरोसी राउत, गणेश यादव, मुंसी यादव, बैधनाथ गिरी, श्रीनिवास बरै, रामाश्रे राउतलगायत १२ जनाले परम्परागत हिन्दू धर्म–संस्कृति पालना नगरेको भन्दै अवधेशका परिवारलाई सामाजिक बहिष्कारको घोषणा गरेका थिए ।
    उर्दी जारी गर्दै सामाजिक बहिष्कार गर्दा अवधेशका परिवारसँग समाजको बोलचाल बन्द, उनीहरूको घरमा आउजाउ बन्द, खेतबारीमा काम गर्न बन्द र उर्दीको उल्लङ्घनकर्तालाई ३० हजार रुपैयाँ दण्ड गर्ने घोषणा गरेका थिए । बुबाको अन्तिम संस्कारदेखि नै अगुवाहरूले आप्mना गतिविधि बढाएको र काजक्रिया गरुन्जेलसम्म पनि गाउँमा बसिनसक्नु अवस्था पारेपछि वैशाख २२ गते नै गाउँ छोडेर हेटौंडा–८ मा बस्न आएको अवधेशले बताए ।
    उर्दी जारी गरेपछि गाउँका दुईजना भुवनेश्वर पासवान र दिनेशलाल यादव अवधेशको घरखेतमा काम गरेको कसूरमा अगुवाहरूले उनीहरूलाई पनि सामाजिक बहिष्कारको घोषणा गरेका थिए । तर दुवैजनाले पहिलोपटकको गल्ती भनेर गाउँसभामा माफी मागेपछि उनीहरूविरुद्धको निर्णय फिर्ता लिइएको थियो ।
    अवधेशले भने गाउँमा रहेको रुचि राइस मिल, विन्ध्वा गल्ला भण्डारको कारोबार छाडेर हेटौंडामा जग्गा भएकोले आमा, पत्नी, भाइ–बुहारी, छोराछोरी, भतिजाभतिजीसहित नौजनाको परिवार विस्थापित हुनुपरेको छ । तर सामाजिक बहिष्कार र विस्थापित गराएका आरोपीमध्ये पूर्व वडाध्यक्ष विद्यानन्द यादवले सामाजिक बहिष्कार गरेको स्वीकारे पनि अन्य दण्ड आदि अस्वीकार गरे । उनले भने– अनुठाजीको मृत्युमा दाहसंस्कारका लागि गएका आफन्तजन, गाउँटोलका मानिसहरूको भनाइ अवधेशले नमानेपछि अन्तिम संस्कार सम्पन्न भएपछि सबैजना फिर्ता आए । त्यसपछि काजक्रिया पनि परम्परागतरूपमा नभएपछि गाउँका सबैजना बसेर उसलाई आप्mनो तरीकाले धर्म मान्न दिने र हामीले आप्mनो परम्परा निर्वाह गर्ने भन्दै निर्णय भएको बताए । अवधेशको परिवारसँग कसैले कुनै सामाजिक, धार्मिक व्यवहार नगर्ने निर्णय पनि भएको बताए । उनले सामाजिक निर्णयमा दण्ड जरिवानाको कतै चर्चा नगरिएको पुष्टि गरे । यादवले अवधेशको परिवार तीन/चार वर्षदेखि हेटौंडामा बस्दै आएको र उनको रुचि राइस मिल तथा गल्ला भण्डार बरियारपुरका बिन्दा भन्नेले हेर्दै आएको बताए ।
    वडाध्यक्ष शिवधारी दास तत्वाले घटना सम्बन्धमा अनभिज्ञता जाहेर गरे । उनले मृत्युदेखि पगरीप्रथाबाट दाहसंस्कारसम्मको कुरा सुनेको तर बहिष्कारको जानकारी आपूmलाई नगराइएको बताए । घटना भएको वडा आप्mनो भएपनि वडा कार्यालयदेखि २ किलोमिटर टाढा पर्ने बताउँदै यसबारेमा सोधखोज गर्ने बताए ।
    फोटोपत्रकार श्रेष्ठलाई पितृशोक

    Posted: 10 May 2019 09:35 AM PDT

    प्रस, वीरगंज, २७ वैशाख/
    फोटोपत्रकार पङ्कज श्रेष्ठलाई पितृशोक परेको छ । श्रेष्ठका पिता पूर्णबहादुर श्रेष्ठको शुक्रवार दिउँसो ७२ वर्षको उमेरमा निधन भएको छ ।
    विगत केही महीनादेखि अस्वस्थ रहँदै आएका श्रेष्ठ दुई दिनअघि नेशनल मेडिकल कलेजबाट उपचारपछि घर फिर्ता भएका श्रेष्ठको आज निधन भएको हो । श्रेष्ठ वीरगंजको पुराना फोटोग्राफर हुन् । श्रेष्ठले आदर्शनगरमा लामो समयसम्म नेपाल स्टुडियो सञ्चालन गरेका थिए ।
    औद्योगिक ग्रामको लागि जग्गा छुट्याउने

    Posted: 10 May 2019 09:35 AM PDT


    प्रस, निजगढ, २७ वैशाख/
    निजगढमा औद्योगिक ग्राम तथा अन्य प्रयोजनका लागि ऐलानी, पर्ती जग्गाको नाप, नक्शा गरी जग्गा छुट्याउन शुक्रवार सरोकारवाला पक्षसँग अन्तत्र्रिmया गरेको छ ।
    निजगढ नगरपालिका वडा नं ९ मा रहेको ऐलानी, पर्ती जग्गाको यकिन पहिचान गरी जग्गाको नाप, नक्शा गरी जग्गा छुट्याउने कार्य शुरू गरिएको निजगढ नगरप्रमुख सुरेशकुमार खनालले जानकारी दिए । सो वडामा रहेको बकैयाखोलालगायत क्षेत्रमा रहेका ऐलानी, पर्ती जग्गालाई छुट्याइने र निजगढलाई सुहाउँदो उद्योग सञ्चालनका लागि प्रयोग गर्न दिइने नगरप्रमुख खनालले भने । ऐलानी, पर्ती जग्गालाई कोही कसैले कुनै किसिमबाट जग्गाधनी प्रमाणपुर्जा निकालिएको रहेछ भने पनि प्रक्रियामा गई त्यस्ता जग्गालाई नगरपालिकाले बदर गराइ नपाको मातहतमा ल्याउने तयारीसमेत भइरहेको उनले जानकारी गराए ।
    सोही वडामा करीब दुई दशकयतादेखि सञ्चालनमा आइरहेका क्रसर उद्योगहरूलाई पनि उचित व्यवस्थापन गर्नेतर्पm निजगढ नगरपालिका अग्रसर भइरहेको बताउँदै त्यस स्थानमा वैज्ञानिक ढङ्गबाट शहीद हीरालाल खेलमैदानलाई व्यवस्थित गर्ने, बसपार्कलगायतका संरचना निर्माण गरी व्यवस्थित निजगढ बनाउनुपर्ने आवश्यकता रहेको भन्दै सम्बन्धित निकायहरूसँग परामर्श भइरहेकोसमेत उनले बताए ।
    कार्यक्रममा निजगढ नगरउपप्रमुख लीलादेवी लामिछाने, वडा नं ९ अध्यक्ष सुदर्शन बडाल, प्रमुख प्रशासकीय अधिकृत विशकसेन ढकाल, बेनीबहादुर मोक्तान, महेशी कुमर, उद्धव चौलागाईं, रवि बर्तौला, सागर तामाङलगायतले मन्तव्य व्यक्त गरेका थिए । निजगढ नगरपालिकाको आयोजनामा भएको सो अन्तत्र्रिmयामा स्थानीय राजनीतिक दल, सङ्घसंस्थाका प्रतिनिधि, क्रसर व्यवसायी, वडाका नागरिक, सञ्चारकर्मीलगायत सहभागी थिए । कार्यक्रमको सञ्चालन शम्भु चौरसियाले गरेका थिए ।
    विद्यालय र कलेजबीच भाषण प्रतियोगिता

    Posted: 10 May 2019 09:34 AM PDT


    प्रस, वीरगंज, २७ वैशाख/
    प्याब्सन अन्तर्गतका १० वटा विद्यालय र २ वटा कलेज मिलेर गठन भएको वाहिनी ग्रुप अफ इन्स्टिच्यूशनद्वारा वीरगंजमा भाषण प्रतियोगिता सम्पन्न भएको छ । वीरगंजस्थित नेशनल इन्फोटेक कलेजको सभाहलमा आयोजित प्रतियोगितामा ५, ६ र ७ कक्षाको समूह ‘ए’मा गौतम माविका गौरव उपाध्याय प्रथम, गौतम माविकी महालक्ष्मी चौधरी द्वितीय र जीवनज्योति माविका प्रकाश यादव तृतीय भए भने कक्षा ८, ९ र १० कक्षाको समूह ‘बी’मा श्रेया कुर्मी प्रथम, गौतमका आदित्य कुशवाहा द्वितीय र ज्ञानज्योतिका रिसिका साह तृतीय भएका थिए ।
    विजयी विद्यार्थीहरूलाई प्रमाणपत्रसहित ट्रफी हस्तान्तरण गरिएको थियो । वाहिनी समूहका सदस्य विद्यालय मिनील्यान्ड माविका निर्देशक लालबाबू पटेलको सभापतित्व र वीरगंज महानगर शिक्षा प्रशासन महाशाखाका प्रमुख अरविन्दलाल कर्णको प्रमुख आतिथ्यमा सम्पन्न प्रतियोगिताको निर्णायकमण्डलमा नेकपाका नेता रहबर अन्सारी र डिएभिआरबी केडिया स्कूलका प्रिन्सिपल त्रिदेव उपाध्याय रहेका थिए । वीरगंजमा शिक्षा क्षेत्रको अस्वस्थ प्रतिस्पर्धालाई हटाउन र गुणस्तरीय शिक्षाको लागि यो समूह गठन भएको गौतम माविका प्रबन्ध निर्देशक सोनम लामाले बताए । यस समूह अन्तर्गत विपिसी र एनआई दुई कलेज तथा १० वटा विद्यालयमा गौचम, माउन्ट एडमन्ड, चिल्ड्रेन्स वल्र्ड, जीवनज्योति, आदर्श स्कूल, ज्ञानज्योति, अल्पाइन, मिनील्यान्डलगायत रहेका छन् ।
    कार्यक्रमका प्रमुख अतिथि कर्णले बालबालिकाले मञ्चमा आआप्mनो अभिव्यक्ति निर्धक्क भएर प्रस्तुत गर्नु नै उनीहरूको जीत भएको बताए । उनले विद्यार्थीहरूलाई मञ्चमा अभिव्यक्ति दिंदा हिचकिचाउन नहुने बताए ।
    भाषणकलामा अब्बल बन्न ऐनामा अभ्यास गरी हाउभाउका साथ विभिन्न उदाहरणका साथ पेश गरिएका अभिव्यक्तिले सबैको मन छुने गरेकोले त्यसतर्पm अभ्यास गर्न वक्ताहरूले विद्यार्थीहरूलाई सुझाव दिएका थिए।
    वीरगंजका व्यापारी लालबाबूको फर्ममा छापा

    Posted: 10 May 2019 09:32 AM PDT

    प्रस, परवानीपुर, २७ वैशाख/
    राजस्व अनुसन्धान कार्यालय पथलैयाले वीरगंजका व्यापारी लालबाबू गुप्ता भनिने प्रेमकुमार गुप्ताको दुईवटा फर्ममा छापा मारी सबै कागजात नियन्त्रणमा लिएको छ । वीरगंजको बिर्तास्थित नापी कार्यालयअगाडि रहेको उनको घरमैं रहेको मा अम्बे भण्डार र अमर इन्टरनेशनल गरी दुईवटा फर्ममा छापा मारेको राजस्व अनुसन्धान कार्यालय पथलैयाका प्रमुख राजनकुमार बिसीले जानकारी गराए ।
    राजस्व विभागको निर्देशन अनुसार व्यापारी गुप्ताको खरीद–बिक्री रजिस्टर, स्टक, बील, भौचर, चेक, लेजरलगायत कागजात नियन्त्रणमा लिई आइतवार कार्यालयमा उपस्थित हुन पत्र काटेको उनले बताए ।
    विभागमा उनले कम समयमा ट्रेडिङ व्यवसायको नाममा दर्जनौं व्यवसायीको पैसा ठगी गरी अर्बौंको सम्पत्ति जोडेको राजस्व विभागमा उजुरी परेपछि विभागले उनको फर्मको अनुसन्धान थालेको हो । दुईवटा फर्म गुप्ता र निजकी पत्नी रिनादेवीको नामबाट सञ्चालित छन् ।
    दिउँसो ३ बजे राजस्व अनुसन्धान कार्यालय पथलैयाका अनुसन्धान अधिकृत चुडामणि बस्यालको नेतृत्वमा वीरगंज आएको टोलीले छापा मारी सबै कागजात नियन्त्रणमा लिएको हो । स्रोतका अनुसार भारतीय मूलका गुप्ताले २०६४ सालमा नेपाली जन्मसिद्ध नागरिकता लिई ट्रेडिङ व्यापार शुरू गरेको र २०७६ सम्म वीरगंजमा ७ कित्ता जग्गा र काठमाडौंमा २ कित्ता जग्गा जोडेको विभागमा उजुरी परेको थियो । गुप्ताले व्यापारलाई ठगीधन्दा बनाएको वीरगंजका व्यवसायीहरूले आरोप लगाएका छन् । वीरगंजका एकजना व्यापारीका अनुसार उनले वीरगंजका दर्जनौं व्यवसायीको पैसा पचाएर अर्बौंको सम्पत्ति जोडेको बताए । “शुरूशुरूमा उनी नगदमैं कारोबार गर्छन्, त्यसपछि आधा पैसा दिन्छन्, त्यसपछि करोडौं रुपैयाँ पचाउँछन्,” ट्रेडिङ कारोबार गर्ने उनका निकटतम एक व्यवसायीले भने,“त्यस्ता ठगहरूलाई अवश्य कारबाही हुनुपर्छ ।”
    ४० वटा ईरिक्सामाथि कारबाई

    Posted: 10 May 2019 09:32 AM PDT


    प्रस, वीरगंज, २७ वैशाख/
    व्यवस्थित वीरगंज अभियान अन्तर्गत शुक्रवार एकै दिन ४० वटा ईरिक्सामाथि कारबाई भएको छ ।
    इजाजत अनुसारको स्टिकर नराखेको, ब्लुबूक, सवारीचालक अनुमतिपत्र नभएका ईरिक्शालाई नियन्त्रणमा लिएर कारबाई शुरू गरेको अभियानका उपाध्यक्ष प्रकाश खेतानले बताए ।
    वीरगंजमा सञ्चालित ईरिक्शालाई रूट अनुसारको स्टिकर प्रदान गरेको र आवश्यक कागजातका साथै सवारीचालक अनुमतिपत्र नलिएर ईरिक्शा सञ्चालन गरेको गुनासाका आधारमा आज अपराह्न ४ बजेदेखि घण्टाघरमा ट्राफिक र प्रहरीसमेतको सहयोगमा ईरिक्शाविरुद्ध चेकजाँच अभियान सञ्चालन गरेको उनले बताए ।
    यसअघि गरिएको चेकजाँचमा नाबालकहरूले समेत ईरिक्शा सञ्चालन गरेको पाइएको थियो । सोक्रमलाई न्यूनीकरण गर्न आज घण्टाघरमा चेकजाँच गरिएको र त्यसमा ४० वटा रिक्सा कारबाईमा परेको अभियानका सहसंयोजक खेतानले बताए ।
    भीष्मपर्व–४२

    Posted: 10 May 2019 09:30 AM PDT


    उमाशङ्कर द्विवेदी
    धृष्टद्युम्नले हेरे– जसरी आँधीले वृक्षहरूलाई भाँचिदिन्छ, त्यसरी नै भीमसेनले शत्रुसेनाको संहार गरिरहेका थिए तथा उनको गदाको चोटले रथी, घोडचढी, पैदल र हात्तीसवारहरू आर्तनाद गरिरहेका थिए । तत्पश्चात् उनको छेउमा पुगेर धृष्टद्युम्नले उनलाई आप्mनो रथमा बसालेर अङ्कमाल गर्दै आश्वासन दिए ।
    अनि तपाईंका छोराहरूले धृष्टद्युम्नमाथि बाणवर्षा गर्न थाले । धृष्टद्युम्न अद्भुत प्रकारले युद्ध गर्ने खालका थिए । शत्रुहरूको बाणवर्षाले उनलाई अलिक पनि व्यथा भएन, उनले सबै योद्धाहरूलाई आप्mनो बाणबाट बिधि दिए । यसपश्चात् पनि तपाईंका पुत्रहरूलाई आइलाग्न लागेको देखेर महारथी दु्रपदकुमारले ‘प्रमोहनास्त्र’ नामक अस्त्रको प्रयोग गरे । त्यसको प्रभावले सबै नरवीरहरू मूर्छित भइहाले । द्रोणाचार्यले यो समाचार सुनेर शीघ्र नै त्यस स्थानमा आइपुगे । उनले देखे भीमसेन र धृष्टद्युम्न रणमा मज्जाले विचरण गरिरहेका थिए र तपाईंका जम्मै पुत्रहरू अचेत भई सोत्तर परिरहेका थिए । अनि आचार्यले प्रज्ञास्त्रको प्रयोग गरेर मोहनास्त्रको निवारण गरिदिए । यसबाट उनीहरूमा पुनः प्राणशक्ति आइपुग्यो र ती महारथीहरू उठेर भीम र धृष्टद्युम्नको सामु पुनः युद्ध गर्नको लागि आइ डटे ।
    यता राजा युधिष्ठिरले आप्mना सैनिकहरूलाई बोलाएर भने– अभिमन्यु आदि बा¥ह महारथीहरू कवच आदिबाट सुसज्जित भएर आप्mनो शक्तिभरिको प्रयत्न गरेर भीम र धृष्टद्युम्नको छेउमा जाऊन र उनीहरूको समाचारबारेमा पत्तो लगाऊन्, मेरो मन उनको लागि ठूलो सन्देहमा परेको छ ।
    युधिष्ठिरको आज्ञा सुनेर सबै पराक्रमी योद्धाहरू ‘बेस’ भनेर आज्ञानुसार हिंडे । त्यति बेला मध्याह्न भइसकेको थियो । धृष्टकेतु, द्रौपदीका पुत्रहरू तथा केकयदेशीय वीर अभिमन्युलाई अगि पारेर बडो भारी सेनाको साथ हिंडे । उनीहरूले सूचीमुख व्यूह बनाएर कौरव सेनाको व्यूह भेदन गरेर कौरवसेनाभित्र छिरे । कौरव योद्धाहरूलाई भीमसेन र धृष्टद्युम्नले पहिलेबाट नै भयभीत तथा मूर्छित पारिदिएका थिए, त्यसैले उनीहरूले यिनीहरूलाई रोक्नमा समर्थ भएनन् ।
    भीमसेन र धृष्टद्युम्नले अभिमन्यु आदि वीरहरूलाई आपूmछेउ आएको देखेर उनी धेरै प्रसन्न भए र बडो उत्साहका साथ तपाईंको सेनाको संहार गर्न थाले । यत्तिकैमा दु्रपदकुमारले आप्mनो गुरु द्रोणाचार्यलाई अकस्मात् त्यहाँ आइरहेको देखे । अनि तपाईंका पुत्रहरूलाई मार्ने विचार त्यागेर भीमसेनलाई केकयको रथमा बसालेर अस्त्रहरूको पारगामी द्रोणाचार्यमाथि धावा गरे । उनलाई आपूmतिर आइरहेको देखेर आचार्यले एउटा बाण हानेर उनको धनुषलाई काटिदिए र चारवटा बाण हानेर उनको चारवटै घोडाहरूलाई मारेर सारथिलाई पनि यमराजको घरमा पठाइदिए । अनि महाबाहु धृष्टद्युम्न त्यस रथबाट हाम्फालेर अभिमन्युको रथमा गई बसे । त्यति बेला पाण्डवसेना थुर्रर कामे, आचार्य द्रोणले आप्mनो तीखो बाण हानेर उनीहरूलाई क्षुब्ध पारिदिए । अर्कोतिरबाट महाबली भीष्मजीले पनि पाण्डवसेनाको संहार गर्न थाले ।
    सञ्जयले भने– तदन्तर सूर्यदेवमाथि संन्ध्याको रातो छाया पर्न थालेपछि दुर्योधनले भीमसेनको वध गर्ने मनसुबाले उनीमाथि धावा गरे । आप्mनो अटल बैरीलाई आपूmतिर आइरहेको देखेर भीमसेनको क्रोधको सीमा रहेन । उनी भन्न थाले– आज मैले त्यो अवसर पाइहाले, जसको धेरै दिनदेखि प्रतीक्षा गर्दै थिएँ, यदि तिमीले युद्धलाई छाडेर भागेनौं भने आज म अवश्य नै तिम्रो वध गर्नेछु । माता कुन्तीले जुन कष्ट झेल्नुप¥यो, हामीहरूले जुन वनवास भोग्नुप¥यो तथा द्रौपदीले जुन अपमानको दुःख सहनुप¥यो, ती जम्मैको प्रतिशोध आज तिमीलाई मारेर लिनेछु । यति भनेर भीमसेनले धनुष चढाइ दुर्योधनतिर बल्दै गरेको अग्निशिखाको समान छब्बीस बाण हाने । अनि दुईटा बाण हानेर उनको सारथिलाई मारिदिए, चारवटा बाण हानेर उनको घोडाहरूलाई मारिदिए तथा दुईटा बाण हानेर छत्र र छवटा बाण हानेर ध्वजालाई काटिदिए । यसपछि उनकै सामु उभिएर उच्च स्वरले सिंहनाद गर्न थाले ।
    यत्तिकैमा कृपाचार्य आएर दुर्योधनलाई आप्mनो रथमाथि बसाले । भीमसेनले उनलाई सा¥है घाइते र व्यथित पारिदिएका थिए, त्यसैले उनी रथको पछिल्लो भागमा बसेर विश्राम गर्न थाले । तत्पश्चात् भीमसेनलाई जित्ने अभिप्रायले कैययन् हजार रथको साथ जयद्रथ आइलागे । धृष्टकेतु, अभिमन्यु, द्रौपदीका पुत्रहरू र केकयदेशीय राजकुमारहरू तपाईंका पुत्रहरूसित युद्ध गर्न थाले । यसैबेला चित्रसेन, सुचित्र, चित्राङ्गद, चित्रदर्शन, चारूचित्र, सुचारु, नन्दक र अपनन्दक–यी आठ वीरहरूले अभिमन्युको रथलाई चारैतिरबाट घेरा हाले । यो देखेर अभिमन्युले प्रत्येकलाई पाँच/पाँच बाण हाने । अभिमन्युको यस पराक्रमलाई उनीहरूले सहन गर्न नसकेर अभिमन्युमाथि तीक्ष्ण बाणहरूको वर्षा गर्न थाले । अनि त अभिमन्युले आप्mनो त्यो पराक्रम देखाए, जसबाट तपाईंका सैनिकहरू कामे । मानौं देवासुर सङ्ग्राममा बज्रपाणि इन्द्रले असुरहरूलाई भयभीत पारिरहेका होऊन् । यसपछि उनले विकर्णमाथि चौध बाण प्रहार गरेर उनीहरूको रथको ध्वजालाई काटी खसाले तथा घोडालाई मारिदिए । फेरि तीखो पारिएका कैययन् बाण विकर्णलाई लक्षित गरेर हाने तथा ती बाणहरू विकर्णको शरीरलाई छेडेर पृथ्वीमाथि खसे । विकर्णलाई घाइते भएको देखेर उसका अन्य भाइहरू अभिमन्यु आदि महारथीहरूमाथि आक्रमण गरे । क्रमशः...
    कविताको फरक बाटो र फरक स्वादमा एक बसाइँ

    Posted: 10 May 2019 09:29 AM PDT




    सञ्जय मित्र
    साहित्यको क्षेत्रमा अझ नेपाली साहित्यको क्षेत्रमा एउटा के मान्यता रहेको छ भने नेपाली पाठकहरूले सबैभन्दा कम पढ्ने विधा कविता हो तर सबैभन्दा बढी लेखिने र सबैभन्दा बढी छापिने विधा पनि कविता नै हो । साहित्यको विषयमा यस प्रकारको विरोधाभास सदैव र सम्भवतः सर्वत्र पाइन्छ ।
    हुनत साहित्यको क्षेत्रमा लाग्नेहरूले अरूभन्दा आपूmलाई पृथक अस्तित्व दर्शाउन चाहन्छन् । यसलाई व्यक्तिगत शैली, निजत्व, पहिचान वा मौलिकता मान्ने गरिएको छ । काव्यसर्जकहरूले आपूmलाई अरूभन्दा पृथक देखाउन अनेक प्रयोग गर्दछन् । हेटौंडाका कवि गिरिजा अधिकारीले नेपाली काव्यको क्षेत्रमा गरेको प्रयोग भने सर्वथा भिन्न छ ।
    करीब चार वर्षअघि कालेबुङबाट प्रकाशित २५ प्रतिवादमा भूमिका लेख्दै स्वागत नेपाल भन्छन्– कविताको क्षेत्रमा गिरिजा अधिकारीको हस्तक्षेप हो । अङ्कलाई लिएर लेखिएको विश्वमा पहिलो काव्यकृति हो । गिरिजाको नेपाली साहित्यमा हस्तक्षेप शुरू भएको छ । शब्दकोषका अर्थबाट शब्दले मुक्ति पाएका कविताको उपाधि रहेको नेपालले बताए ।
    मान्छेलाई आपैंmले देखेको सपनाले मार्छ ।
    काव्यकृतिको आमुख लेखिनुभन्दा पहिले यो वाक्य तीन टुक्रामा लेखिएको छ । परम्परागत कृतिहरूमा समर्पण हुने गरेको छ तर यसमा एउटा दार्शनिक चिन्तन छ । यसबाटै पनि यस कृतिमा दर्शनको प्रभाव उच्च छ । (यो दरबार हत्याकाण्डको दिनलाई स्मरण गर्दै लेखिएको कवितामा बारम्बार आएको खण्ड हो ।)
    मेरो पहिलो कृतिको रूपमा पच्चीस डेङ (पच्चीस पाइलो) आएको थियो । कवि गिरिजाको कृतिको नाम पनि अङ्कमा लेखिएको छ २५ प्रतिवाद ।
    लघु भन्न नमिल्ने मध्यमाकारको २५ प्रतिवादको मुख्य विशेषता भनेको अङ्कमा आधारित कविता हुनु र विद्रोहको नयाँ क्षेत्र पहिचान गर्नु हो । विद्रोहहरूप्रति पनि विद्रोहात्मक दृष्टिकोण तर अराजकताविहीन चिन्तन यस कृतिको सम्पत्ति हो ।
    कविताका शीर्षकहरू नै शीर्षकभन्दा फरक छन् । पहिलो विद्रोह वा प्रयोग भन्नु नै शीर्षकको चयन गर्नु हो । कवितामा समेटिएका प्रत्येक शीर्षकले अङ्क बोकेको छ । जस्तो कि पहिलो शीर्षक छन्– सन् २०११ र अन्तिम शीर्षक छ– ० ।
    अधिकांश कविता ऐतिहासिक पृष्ठभूमिका स्मरणीय तिथिमितिको सेरोफेरोमा केन्द्रित छन् । तिथिमितिप्रतिको दृष्टिकोण त सजिलै आएको छ । काव्यप्रवाहमा जे आकर्षण जे त्यसले कुनै पनि कवितालाई अन्त्यसम्म पढेर एकचोटि रोकेर सोच्न विवश बनाउँछ । कविको दृष्टिकोणसित सहमत होऊँ कि विद्रोह गरूँ ? दुवै चिन्तनको पार्थक्य आपूmमा पाठकले पाउँछन् । धेरै पुराना ऐतिहासिक तिथिमिति नभएकाले इतिहासको स्मृतिले आप्mनो परम्परागत धारणामा अलिकति पार्थक्य ल्याउन सक्ने सामथ्र्य राख्दछन् । आपूmले विश्वास गरेको इतिहासको अलिकति पुनर्मूल्याङ्कनको आवश्यकता रहेको स्वानुभूति गराउँछ कविताहरूले ।
    सरकारले सर्वसाधारणको गुनासो सुन्न हेलो सरकारको नम्बर होओस् वा सगरमाथाको उचाइ, एक युगका बहुमूल्य अङ्कहरू पनि कवि अधिकारीको अभिव्यक्तिको साधन बनेका छन् ।
    कतै नेपाली नागरिकताको प्रमाणपत्रको नम्बरमा कविता छ । कुनै कविता मोटरसाइकल नम्बरमाथि लेखिएको छ । कविताहरूको क्रम लेखिएको पातो हेर्दा अहिलेसम्मको नेपाली साहित्यमा लेखिएका सबै काव्यकृतिहरूको भन्दा पृथक छ । पहिलो हेराइमा त लाग्छ कि नेपाली भाषामा वा देवनागरी लिपिमा लेखिएको कृति नै होइन । कवितामाथि एउटा विद्रोह गरिएको यो काव्यकृतिले त्यस भनाइलाई पुनर्पुष्टि गरेको छ, जसमा भनिएको छ– जहाँ नपुगे रवि, त्यहाँ पुगे कवि ।
    आप्mनो जन्ममिति, एउटा ठेलाको नम्बर, अमेरिकाको ट्वीन टावरमाथिको आक्रमणको दिन, संविधानसभा माग गरिएको दिन, सुगौली सन्धिको वर्ष, खेलाडीको जर्सी नम्बर पनि कवितामा कतै मार्मिक र कतै विद्रोही स्वर बोकेर आएका छन् ।
    कविताहरूमध्ये कतिपयले राष्ट्रियता बोकेका छन् । कवि अधिकारीको राष्ट्रियतासम्बन्धी आप्mनै दृष्टिकोण
    छ ।
    ९ तले धरहराबाट
    हाम फाल्दैछ मेरो देश । (पृष्ठ ३०)
    अभाव यसरी बोलेको छ–
    थोपाथोपा जम्मा गरिएको पसिना
    साइलेन्सरबाट उड्छ आकाशतिर
    महँगीले कुद्नै नसकेर
    चार्ज हुन्न ब्याट्री ।
    नेपाली नागरिकताको प्रमाणपत्र पाउँदाको खुशी र त्यसलाई पढेर देखिएको अभावलाई कवि अधिकारीले यसरी संवेदनशील बनाउने गरी प्रस्तुत गर्दछन्–
    तर,
    मेरो आप्mनै नागरिकतामा
    आमाको नाम लेख्ने कोलुम
    खालीखाली देखेपछि
    मैले पटकपटक
    अभाव देखेको छु राष्ट्रियताको
    मेरो २८/९५१ मा ।

    के आमा भन्नु
    राष्ट्रियता होइन ?
    कविताप्रति नै फरक दृष्टिकोण नै उमार्ने क्षमतावान् २५ प्रतिवाद कृतिले कविता नपढ्नेलाई पनि बाध्य बनाउँछ । कवितामा निरशता पर्याप्त छ तर निरशतालाई आकर्षणले जितेको छ । उत्सुकताले हरेक कवितालाई पढ्नुपर्ने अनिवार्यता बनाइदिन्छ ।
    जे लेखे पनि केही नहुँदा कविता हुन्छ भनेर कवितामाथि हल्का टिप्पणी गर्नेहरूमाथि एउटा जिम्मेवारी थप्छ यस कृतिले– जे लेखे पनि भन्नुको तात्पर्य के हो ? के लेख्ने कुनै विषयवस्तु सीमित हुन्छ त ? कवि अधिकारीले यस प्रकारका सबै टिप्पणीलाई खारेज गर्दछन् र नवीन माध्यता पनि स्थापित गर्दछन् । कविता शब्दमात्र होइन, कविता साहित्यमात्र होइन– यो अङ्क पनि हो, गणित पनि हो, अङ्कगणित पनि हो र गणितभन्दा काव्य साहित्य पृथक हुन सक्दैन । शब्द र अङ्कको सम्बन्ध स्थापित गर्ने दृष्टिकोण आवश्यक छ ।
    आख्यान र ऐतिहासिक विषयवस्तुका कृतिहरू बढी पढ्न रुचाउने मलाई यो कृतिले एक बसाइँ खोस्न बाध्य बनायो । सामान्यभन्दा अलिकति फरक शैली र स्वादका काव्यकृतिमा पनि रमाउन चाहन्छु । यस कृतिभित्रका हरेक कविताको प्रत्येक शब्दलाई नपढी अगाडि बढ्नै सकिंदैन ।
    लगभग दुई घण्टाले कविताप्रतिको दृष्टिकोण त परिवर्तन गर्दछ नै, कविताको नवीन स्वरूप देख्न पाइछ । कविता मस्तिष्कको सम्पत्ति पनि हो, हृदयको अक्षराङ्कन मात्र होइन भन्ने मान्यतालाई पुनः स्थापित गर्दछ।
    यस कृतिका कतिपय प्रसङ्गले बारम्बार दोहो¥याउन बाध्य बनाउँछ । कविताको नयाँ परिभाषा खोज्न चाहनेहरूले आप्mनो पुस्तकालयमा यस कृतिलाई उच्च सम्मान दिन सक्छन् ।
    ओझेल हुँदै एक महान् व्यक्तित्व

    Posted: 10 May 2019 09:27 AM PDT

    – उमाशङ्कर द्विवेदी


    ततो दुःखतरं मन्ये किमन्यत् प्रभविष्यति । अद्याहं पितरं श्रुत्वा निहतं स्मः सुदुर्मतिः ।। पितामह भीष्मको अवसान भएको खबर सुनेर धृतराष्ट्रको मुखबाट निस्केको प्रथम उद्गार हो यो पङ्क्ति । अर्थात् मेरोलागि यसभन्दा महान् दुःखद कुरा के हुन सक्छ कि आप्mनो पितृ मारिएको समाचार सुनेर पनि म अभैm जीवित छु । पण्डित दीपनारायण मिश्रजीको अवसान भएको समाचार सुनेर सम्भवतः समस्त भोजपुरीभाषी समाजको ह्दयबाट पनि यही उद्गार उच्छवासित भएको हुन सक्दछ, हुनुपर्दछ । भोजपुरी भाषाको लागि पं. दीपनारायण मिश्रजीको व्यक्तित्व नै त्यस प्रकारको गरिमामय थियो ।
    नेपालमा पञ्चायतकालअघि तथा पञ्चायतकालमा पनि नेपाली सरहदभित्र नेपाली भाषाबाहेक अन्य भाषा पनि बोलिन्छ भन्ने कुरालाई बङ्ग्याइन्थ्यो । त्यति बेला एउटा सरकारी नारा लगाइन्थ्यो– हाम्रो राजा हाम्रो देश, हाम्रो भाषा हाम्रो भेष, प्राणभन्दा प्यारो छ । नारा त राम्रै थियो, नाराको उद्देश्य तथा ताŒिवक अर्थ पनि असल नै थियो तर त्यसलाई तोडीमोडी विकृत पारिएको थियो । बहुभाषी, बहुल सांस्कृतिक हाम्रो प्यारो देशमा भाषा भन्नाले नेपाली भाषा मात्रको बोध हुन्थ्यो । तराई, पहाड र भित्री मधेशमा बोलिने मैथिली, भोजपुरी, अवधी, राई, किराँत, नेवारी आदि भाषालाई गौढ पारिएको थियो । सरकारी चलन–व्यवहारको भाषाको अग्रासनमा नेपाली भाषालाई विराजमान गराइएको थियो । कुनै पनि सभा, सम्मेलन, जुलुसमा अन्य भाषाको प्रयोगलाई प्रायः निषेध नै गरिएको थियो । त्यस्तो समयमा वीरगंजको शिक्षित व्यक्तित्वहरूले हप्तामा कम्तीमा एकचोटि भएपनि एकार्काको घरमा, बैठक कोठामा भेला भई भोजपुरी भाषा, साहित्य, संस्कृति आदिबारे चर्चा, गोष्ठी, विचार, विमर्श गर्ने गर्दथे । त्यसमा सामेल हुने प्रमुख व्यक्तित्वहरू हुन्थे– रामदेव द्विवेदी ‘अलमस्त’ (द्विवेदीजी तत्कालीन ठाकुर राम क्याम्पसमा हिन्दीका प्राध्यापक थिए, जसले भोजपुरी भाषाको क्रान्तिकारी गीत गाउँथे– इ कनहा राजा बिगाड देहलख देश के...), पं. दीपनारायण मिश्र, पं. रामचन्द्र चतुर्वेदी, रामचन्द्र गुप्ता, राजेन्द्रप्रसाद साह, मोहनप्रसाद गुप्ता, रेवती चौधरी, शिवशङ्करप्रसाद रौनियार, रामचन्द्रप्रसाद बर्णवाल आदि । एक दिन त्यस्तै एउटा गोष्ठीमा वीरगंजबाट एउटा भोजपुरी साहित्य सङ्कलन प्रकाशित गर्ने निर्णय भयो । नाम पनि तत्कालै जु¥यो– ‘सनेस’ । त्यस साहित्यिक सङ्गालोको लोगोको रूपमा एउटा पद्यात्मक छन्द नै राख्ने निश्चय भयो– ‘कण कण में भरल, शान्ति के सनेस ना होइत, सृष्टि के काम रुक जाइत, अगर उद्देश्य ना होइत । नभन्दै विसं २०२९ असोज महीनाबाट त्यस भोजपुरी साहित्यिक सङ्गालो ‘सनेस’को प्रकाशन प्रारम्भ भयो । त्यस सङ्गालोको सम्पादक थिए– पं. दीपनारायण मिश्र । सद्यः प्रकाशित यस सङ्गालोको सम्पादकीयको रूपमा निवेदन भनेर सम्पादकीय लेखिएको थियो, जसको मूल पाठ यस प्रकार रहेको थियो– निवेदन ‘सनेस के इ पहिलका सङ्कलन हम रउआ सामने राख रहल बानी, आशा बा अपने एकरा के अवश्य अपनाएब।
    भोजपुरी में इ पहिलका सङ्कलन ह, एसे, आ ओहु में बहुत जल्दी में एकर प्रकाशन भइला के चलते एमें विभिन्न प्रकार के त्रुटि रह गइल होइ, जवना के अपने क्षमा कइल जाइ ।
    साथ हीं ‘सनेस’ के तयार करे में जवन–जवन विषय के कमी रह गइल बा, ओकरा के अपने हमनी के बतावे के अवश्य कृपा कइल जाइ, जवना से कि दोसरा अङ्क में सुधार हो सके ।
    काहे कि उचित सल्लाह आ आलोचना से हीं कवनो चिज के रूप में निखार आवेला ।
    जनप्रिय नेपाल सरकार के द्वारा भोजपुरी के क्षेत्रीय भाषा के रूप में मान्यता मिल चुकल बा, आ पाठ्यक्रम में भी एगो भाषा के रूप में पढे वास्ते व्यवस्था कइल जा रहल बा । अपने एकरा के सब तरह से सहयोग दे के उन्नत भाषा के रूप में पहँुचावे के प्रयास करी ।
    आईं, हमनी सभन मिल के नेपाल माता के मस्तक उँचा करे के कोशिश करीसन, आ कहींसन–
    राष्ट्र भाषा नेपाली के जय ।
    क्षेत्रीय भाषा भोजपुरी के जय ।।
    यसपछि राजा वीरेन्द्रको शुभजन्मोत्सवको उपलक्ष्यमा सोही सालको पुस महीनामा सनेसको दोस्रो अङ्क प्रकाशित भयो । तत्कालीन नियमानुसार कुनै पनि पत्रपत्रिका प्रकाशित गरेर त्यसको पाँच प्रति तत्कालीन अञ्चलाधीशको कार्यालयमा स्वीकृतिको लागि बुझाउनुपर्दथ्यो । सो अनुसार पं. दीपनारायण मिश्रजीले सो पत्रिकाको पाँच प्रति लगेर सो कार्यालयमा बुझाए । त्यो शुक्रवारको दिन थियो । शनिवार सरकारी बिदा । आइतवार बिहानै पं. दीपनारायण मिश्रजीको कार्यस्थल (त्रिभुवन हनुमान मावि)मा दुईटा प्रहरी खटिएर गई उहाँलाई अञ्चलाधीश कार्यालयमा समातेर ल्याए । मुद्दा शाखामा उनको बयान लिन थालियो– क्या हो मिश्र ? राजा स्याल बस्ने मानमा राज होइबक्सन्छ त ? उनले बुझाएका सनेसको अङ्क हाकिमको अगाडि थियो । मिश्रजीको सातो गयो । सनेसको त्यो अङ्क राजाको शुभजन्मोत्सवको शुभ अवसरमा प्रकाशित गरिएको थियो । त्यसमा गद्य, पद्य गरेर १८ वटा रचना प्रकाशित भएका थिए । जम्मै राजाको गुणगान, यशोगान तथा प्रशस्ती गानले परिपूर्ण थिए । के भयो होला भनेर पण्डितजी गम्दै थिए । हाकिमले सो पत्रिकाको पृ. सं. ३७ खोलेर देखाउँदै भने– यो के हो ? राजा के मान में, प्रजा के शान बा । त्यस पृष्ठमा वीरगंज नगर पञ्चायत वडा नं. ७ का मोहनलाल गुप्ता (एमए, बिएड) एवं ‘शोधकर्ता’ले लेखेको सोही शीर्षकको कविता प्रकाशित थियो । त्यो कविता वास्तवमा भन्ने हो भने राजा र नेपाल देशको बारेमा यशोगानकै रूपमा लेखिएको र प्रकाशित भए तापनि भोजपुरी भाषा नबुभ्mने कुनै ठेट पहाडी शाखा अधिकृतले राजाको मानको अर्थ स्याल बस्ने ओडारको रूपमा लिएका थिए । पण्डितजीले त्यसको अर्थ राम्ररी सम्झाइबुझाइ गरेपछि बल्ल हाकिमको चित्त बुभ्mयो र पत्रिका प्रकाशित भयो । (यो प्रसङ्ग पङ्क्तिकारले स्वयम् पण्डितजीकै मुखबाट सुनेको हो ।)
    समय/असमय प्रकाशित हुँदै, विभिन्न बाधा–व्यवधान पार गर्दै यो पत्रिका दुई वर्षसम्म प्रकाशित भइरह्यो, तर सातौं अङ्कसम्म प्रकाशित भएर सम्पादकमण्डल आपसी समस्यामा परेर असमयमैं सनेस पत्रिकाको अवसान भयो । सनेस पत्रिका बन्द हुनुको कारण जे भएपनि भोजपुरी भाषाप्रेमी पं. दीपनारायण मिश्र चुप्प लागेर बसेनन् । रानीको शुभजन्मोत्सवको अवसर पारी उनको सम्पादकत्वमा ‘समाद’ नामक अर्को भोजपुरी पत्रिका पुनः प्रकाशित भयो तर दुर्भाग्यवश सो पत्रिका पनि अल्पायुमैं बन्द भयो । समाद पत्रिका बन्द भएपनि कार्तिक महीनाको गोपाष्टमीको अवसर पारी प्रत्येक वर्ष भोजपुरी साहित्यिक गोष्ठीहरू मिश्रजीकै सक्रियतामा भइ नै रहे । त्यति बेलासम्म भोजपुरीप्रेमी अन्य व्यक्तित्वहरू यस क्षेत्रमा लागिपरे तथा यस भाषाको विकास हँुदै गयो । आजको स्थितिमा भोजपुरी भाषामा शैक्षिक संस्थानहरूमा भोजपुरी भाषाको पठनपाठन हुनुपर्दछ भन्ने पं. दीपनारायण मिश्रजीको सपना अधूरो नै रहेको देखिन्छ । हामी भोजपुरी भाषाप्रेमीहरूले मिश्रजीको सो सपना साकार पार्न कटिबद्ध भएर लाग्नुपर्ने आवश्यकता महसूस गर्दै भोजपुरी दृश्यपटलबाट ओझेल हुँदै गइरहेका पं. दीपनारायण मिश्रजीप्रति अश्रुपूर्ण श्रद्धाञ्जलि अर्पण गरौैं ।
    निजी सम्पत्ति ठानिन्छन् सामुदायिक विद्यालयलाई

    Posted: 10 May 2019 09:24 AM PDT


    वैद्यनाथ ठाकुर
    नयाँ वर्ष २०७६ को सुरूआतसँगै चर्चाको शिखरमा छन्, सामुदायिक तथा निजी आवासीय विद्यालयहरू । एकातर्पm पढ्ने उमेरका तीन लाखभन्दा बढी बालबालिका अभैm पनि विद्यालयमा आउन सकेका छैनन् । अर्काेतिर अपाङ्गमैत्री विद्यालय अभैm पनि बन्न सकेको देखिंदैन । चरम गरीबीले निर्धन परिवारका बालबालिकाहरू आर्थिक विपन्नता तथा जीवनप्रतिको परम्परागत दृष्टिकोणले गर्दा शिक्षाको उज्यालो घामबाट वञ्चित छन् । यस्तोमा यतिबेला देशैभरि भर्ना अभियान चल्दैछ । विद्यार्थीहरूलाई आकर्षित गर्न खाजाको व्यवस्था गरिएको छ । विगत पाँच
    प्रदेश नं २ पछाडि परेकोमा मुख्यमन्त्री गद्दीद्वारा चिन्ता Posted: 10 May 2019 09:42 AM PDT प्रस, वीरगंज, २७ वैशाख/ प्रदेशस्तरीय खानेपानी तथा सरसफाइ स्वच्छता समितिको आयोजनामा खुला दिसामुक्त अभियानसम्बन्धी कार्यशाला एवं अन्तत्र्रिmया शुक्रवार सम्पन्न भएको छ । वीरगंजमा आयोजित कार्यक्रमको उद्घाटन गर्दै प्रदेश नं २ का मुख्यमन्त्री लालबाबू राउत गद्दीले दुनियाँ कहाँबाट कहाँ पुगिसक्यो तर यहाँका जनतालाई सरसफाइको पाठ पढाउनु दुःखद भएको बताए । उनले देश अहिले पूर्णरूपमा खुला दिसामुक्त घोषणा अभियानमा रहेको र सबैभन्दा पछाडि प्रदेश नं २ रहेकोमा चिन्ता व्यक्त गरे । उनले भने– “ठोस योजनासहित अभियन्ताहरूलाई तत्काल के कस्तो सहयोग चाहिन्छ, चालू आवको मसान्तसम्म के कति शौचालय बनाउन सकिन्छ, सो कार्यमा सहयोग गर्छु । यहाँका जनतालाई सबै कुरा सिकाउनुपर्छ ।” कार्यक्रममा सहभागीहरूले अन्य प्रदेशको तुलनामा प्रदेश नं २ धेरै पछाडि परेको बताए । यहाँका जनता मानसिकरूपमा तयार नभएको कारण शौचालय बनाउन आनाकानी गरिरहेको आरोप लगाए । सन् २०१४ देखि अभियानको रूपमा सञ्चालन भएको तर अहिलेसम्म पूर्णरूपले खुला दिसामुक्त घोषणा नहुनु दुःखद भएको बताए । कार्यक्रममा प्रस्तुत गरिएको तथ्याङ्क अनुसार बारामा ७ हजार घरधुरी र पर्सामा ४,३१६ घरधुरीमा शौचालय बनाउन बाँकी छ । पर्सामा ११२ वटा वडा रहेको र सोमध्ये ९४ वटा वडा खुला दिसामुक्त घोषणा भएको र १८ वटा वडा खुला दिसामुक्त हुन बाँकी छ । १४ वटा स्थानीय तहमध्ये महानगरको ९ वटा वडा खुला दिसामुक्त हुन बाँकी रहेको जानकारी गराइएको थियो । पर्सा जिल्लाको धोबिनी गापा शौचालय बनाउन पछि परेको र पर्सागढी नपा, ठोरी, जगरनाथपुर, छिपहरमाई गापा पूर्णरूपले खुला दिसामुक्त घोषणा भएको जानकारी गराइएको थियो । जिल्ला समन्वय समिति, पर्साका सभापति नेक महमदको अध्यक्षतामा सम्पन्न कार्यक्रममा जिसस बाराका अध्यक्ष नवलकिशोर सिंह, प्रदेश नं २ का स्वच्छता अभियानका अभियन्ता सलाउद्दीन अहमद, नेपाल पत्रकार महासङ्घका प्रदेश अध्यक्ष दीपेन्द्र चौहानलगायतले मन्तव्य व्यक्त गरेका थिए । कार्यक्रममा देवेन्द्र झा, जकी अन्सारी, नमस्तेलाल श्रेष्ठलगायतले कार्यपत्र प्रस्तुत गरेका थिए । मेयर–मुख्यमन्त्रीबीच आरोप–प्रत्यारोप कार्यक्रममा मेयर विजय सरावगी तथा मुख्यमन्त्री गद्दीबीच आरोप–प्रत्यारोप भएको थियो । मेयर सरावगीले प्रदेश सरकारको काम कर्तव्यप्रति स्थानीय तह खुशी नरहेको आरोप लगाए । रु ५ लाखसम्मको योजना प्रदेश सरकारले विकास गर्न दिएकोमा दुःख व्यक्त गर्दै मेयर सरावगीले प्रदेश सरकारले पठाएको सशर्त रकम कुनै कामको नभएको बताए । सशर्त रकम पठाउँदा विभिन्न झमेला भएको बताए । महानगरको मेयर भएको २० महीना पुग्दा आपूm असफल हुनुको कारण प्रदेश सरकार, नीति नियम, महानगरका कर्मचारी, जनप्रतिनिधि रहेको मेयरले आरोप लगाए । कर्मचारीहरूले भत्ता, जनप्रतिनिधिले सुविधा खोजेर सबै काममा अवरोध गरेको मेयर सरावगीको आरोप थियो । प्रदेश सरकारप्रति कडारूपमा प्रस्तुत भएका मेयर सरावगीको प्रश्नको जवाफ दिंदै मुख्यमन्त्री गद्दीले निर्वाचित प्रतिनिधिले के गर्दैछन्, जनतालाई सबै थाहा छ तर आपूm ठीक भएको र सबैलाई बेठीक ठान्नु जायज नरहेको बताए । उनले पैसाले बुद्धि आउँदैन, त्यसको लागि अध्ययनको आवश्यकता रहेको बताए । कसको काम गर्ने क्ष्Fमता कति छ, त्यो समाजले हेरिरहेको छ । मुख्यमन्त्री गद्दीले सामाजिक काममा राजनीति र पार्टीको कुरा गरेर कुरा बङ्ग्याउनु गलत रहेको टिप्पणी गरे । काम गर्न नआएपछि कर्मचारी र निर्वाचित प्रतिनिधिमाथि आरोप लगाउनु गलत भएको मुख्यमन्त्रीले बताए । मुख्यमन्त्रीद्वारा वृद्धाश्रमको शिलान्यास Posted: 10 May 2019 09:41 AM PDT प्रस, वीरगंज, २७ वैशाख/ प्रदेश नं २ का मुख्यमन्त्री लालबाबू राउत गद्दीले वीरगंज महानगरपालिका–१६ मा निर्माण हुन लागेको ज्येष्ठ नागरिक वृद्धाश्रममा सक्दो सहयोग गर्ने बताएका छन् । नगवामा आयोजित शिलान्यास कार्यक्रममा मुख्यमन्त्री गद्दीले भवन निर्माणमा प्रदेश सरकारले निरन्तर सहयोग गर्ने प्रतिबद्धता व्यक्त गरे । नगवाको दक्षिणपट्टि भुटनदेवी मन्दिरको पूर्वपट्टिको खाली जग्गामा २२ सय वर्ग फुटमा वृद्धाश्रम निर्माण हुँदैछ । करीब रु ४ करोडको लागतमा निर्माण हुने वृद्धाश्रममा प्रदेश सरकारले चालू आवमा रु ५० लाख लगानी गरेको छ । उपभोक्ता समितिका अध्यक्ष्F कृष्ण श्रेष्ठको सभापतित्वमा शुरू भएको कार्यक्रममा प्रदेशसभा सदस्य सिंहासन साह कलवार, करिमा बेगम, केन्द्रीय सदस्य वीरेन्द्र यादव, वडाध्यक्ष श्यामबाबूलगायतले मन्तव्य व्यक्त गरेका थिए । प्रअले निष्कासनको धम्की दिएपछि छात्राहरूमा रुवाबासी Posted: 10 May 2019 09:40 AM PDT प्रस, सेढवा, २७ वैशाख/ नेपाल राष्ट्रिय मावि भिखमपुरमा अध्ययनरत छात्राहरूलाई प्रधानाध्यापकले निष्कासनको धम्की दिएका छन् । छात्राहरूले विद्यालयमा शौचालयको समुचित व्यवस्था नभएको, पुस्तक वितरण नगरिएको, विद्यालयको भौतिक संरचनाको मर्मतसम्भार नगरिएको, फर्निचर यथोचित नभएकोलगायतका गुनासाहरू धोबिनी गाउँपालिकाका प्रमुख सुरेशप्रसाद कुर्मीसमक्ष राखेका थिए । छात्राहरूले हिजो गापा प्रमुखसमक्ष समस्या राखेको विषयलाई लिएर विद्यालयका प्रअ अमरुल्लाह आलमले निष्कासनको धम्की दिएको छात्राहरूले गुनासो गरेका छन् । कक्ष्Fा ९ मा अध्ययनरत छात्रा चाँदनी कुमारीले विद्यालय प्रशासनले समस्या समाधान नगरेको हुँदा गापाको ध्यानाकर्षण गराइएको र सो गराउँदा प्रअले निष्कासनको धम्की दिएको बताइन् । उनले कक्ष्Fाकोठामा झ्याल, ढोका नहुँदा हुरीबतासको बेला अध्ययनमा निकै समस्या हुने गरेको बताइन् । यसैगरी फर्निचरको अभावमा छात्राहरू कक्षाकोठामा उभिएर पढ्नुपर्ने अवस्था रहेको, छात्राहरूको लागि समुचित शौचालयको व्यवस्था नगरिएको, एउटा मात्र शौचालय रहेको र त्यसमा ठूलो सङ्ख्यामा रहेका छात्राहरू लामबद्ध भएर लामो समयसम्म बस्नुपर्ने अवस्था भएकोले सोको निराकरणको लागि गापाको ध्यानाकर्षण गराइएको चाँदनीले रुँदै बताइन् । छात्राहरूलाई प्रअले निष्कासनको धम्की दिएपछि आज सो विद्यालयमा छात्राहरूबीच रुवाबासी भएको थियो । छात्राहरूको गुनासो सम्बन्धमा प्रअ आलमसँग बुझ्दा उनले विद्यालय समयमा छात्राहरू कहींकतै जाँदा जानकारी गराएर जानुपर्नेमा सो नगरेकाले सामान्य झपारेको मात्र बताए । उनले एक साताभित्र पुस्तकको समस्या समाधान हुने बताउँदै छात्राहरूको लागि एउटा मात्र शौचालय हुँदा समस्या भएको स्वीकारे । उनले आर्थिक अभावको कारण विद्यालयको भौतिक संरचनामा सुधार गर्न नसकिएको र स्थानीय तहले विद्यालयको स्तरोन्नतिका लागि कुनै पहल नगरेको गुनासो गरे । नेराप्रावि भिखमपुरमा १ हजार २ सय विद्यार्थी अध्ययनरत छन् । तर धेरैजसो विषयगत शिक्ष्Fकको अभाव छ । स्थानीय तह गठन भएको डेढ वर्ष बितिसक्दा पनि मातहतका विद्यालयहरूको भौतिक संरचना सुधारमा ध्यान दिइएको छैन । सिम्रौनगढमा लामखुट्टेविरुद्ध अभियान Posted: 10 May 2019 09:38 AM PDT प्रस, सिम्रौनगढ, २७ वैशाख/ सिम्रौनगढ नगरपालिकाले लामखुट्टेविरुद्ध अभियान शुरू गरेको छ । ११ वटै वडामा लामखुट्टेविरुद्ध अभियान शुरू भएको स्वास्थ्य उपसंयोजक राजेन्द्रप्रसाद साहले बताए । अभियान वैशाख १६ गतेदेखि शुरू भएको र ११ वटै वडामा सञ्चालन हुने उनले बताए । दुईवटा वडामा स्प्रे गरिएको र ९ वटा वडामा स्प्रे गरिने बताए । लामखुट्टेको कारण मलेरिया, कालाज्वर, डेंगुजस्ता खतरनाक रोग हुने सम्भावना रहेकोले नपाले लामखुट्टेविरुद्ध अभियान शुरू गरेको हो । बढ्दो गर्मीसँगै वृद्धि भएको लामखुट्टे अहिले अत्यधिक गर्मीको कारण केही कमी आएको छ । अत्यधिक जाडो र गर्मीमा लामखुट्टेको लार्भा हुर्किन नसक्दा लामखुट्टेको सङ्ख्या वृद्धि हुन पाउँदैन । औसतमा लामखुट्टेको आयु १५ दिन हुने र अत्यधिक गर्मी र जाडोमा लार्भा उत्पादन हुन नसक्दा लामखुट्टेको सङ्ख्या घट्ने गर्छ । बाराको धरमपुरमा धर्मको कुरालाई लिएर विवाद, परम्परा नमान्दा अवधेश यादवका परिवार विस्थापित Posted: 10 May 2019 09:37 AM PDT प्रस, वीरगंज, २७ वैशाख/ बाराको सुवर्ण गाउँपालिका–६ धरमपुर टोलका अवधेश यादवको घरपरिवारलाई परम्परागत हिन्दू धर्म नमानेर आधुनिक हिन्दू धर्म अवलम्बन गरेको कसूरमा गाउँका अगुवा भनाउँदाहरूले सामाजिक बहिष्कार गरेपछि उनीहरू विस्थापित हुनुपरेको छ । अवधेशले पिता अनुठा यादवको वैशाख १५ गते मृत्यु भएपछि बुबाले अपनाएको कबिरपन्थी (सतसाहेब) अनुसार सात दिनमा काजक्रिया सम्पन्न गरेका थिए । उनले सातौं दिनसम्म गीता–महाभारत पाठ गराएका थिए । तर गाउँका पूर्व वडाध्यक्षहरू विद्यानन्द यादव, ह्दयनारायण राउत, रामाधार राउत, रघुनाथ चौरसियासहित भरोसी राउत, गणेश यादव, मुंसी यादव, बैधनाथ गिरी, श्रीनिवास बरै, रामाश्रे राउतलगायत १२ जनाले परम्परागत हिन्दू धर्म–संस्कृति पालना नगरेको भन्दै अवधेशका परिवारलाई सामाजिक बहिष्कारको घोषणा गरेका थिए । उर्दी जारी गर्दै सामाजिक बहिष्कार गर्दा अवधेशका परिवारसँग समाजको बोलचाल बन्द, उनीहरूको घरमा आउजाउ बन्द, खेतबारीमा काम गर्न बन्द र उर्दीको उल्लङ्घनकर्तालाई ३० हजार रुपैयाँ दण्ड गर्ने घोषणा गरेका थिए । बुबाको अन्तिम संस्कारदेखि नै अगुवाहरूले आप्mना गतिविधि बढाएको र काजक्रिया गरुन्जेलसम्म पनि गाउँमा बसिनसक्नु अवस्था पारेपछि वैशाख २२ गते नै गाउँ छोडेर हेटौंडा–८ मा बस्न आएको अवधेशले बताए । उर्दी जारी गरेपछि गाउँका दुईजना भुवनेश्वर पासवान र दिनेशलाल यादव अवधेशको घरखेतमा काम गरेको कसूरमा अगुवाहरूले उनीहरूलाई पनि सामाजिक बहिष्कारको घोषणा गरेका थिए । तर दुवैजनाले पहिलोपटकको गल्ती भनेर गाउँसभामा माफी मागेपछि उनीहरूविरुद्धको निर्णय फिर्ता लिइएको थियो । अवधेशले भने गाउँमा रहेको रुचि राइस मिल, विन्ध्वा गल्ला भण्डारको कारोबार छाडेर हेटौंडामा जग्गा भएकोले आमा, पत्नी, भाइ–बुहारी, छोराछोरी, भतिजाभतिजीसहित नौजनाको परिवार विस्थापित हुनुपरेको छ । तर सामाजिक बहिष्कार र विस्थापित गराएका आरोपीमध्ये पूर्व वडाध्यक्ष विद्यानन्द यादवले सामाजिक बहिष्कार गरेको स्वीकारे पनि अन्य दण्ड आदि अस्वीकार गरे । उनले भने– अनुठाजीको मृत्युमा दाहसंस्कारका लागि गएका आफन्तजन, गाउँटोलका मानिसहरूको भनाइ अवधेशले नमानेपछि अन्तिम संस्कार सम्पन्न भएपछि सबैजना फिर्ता आए । त्यसपछि काजक्रिया पनि परम्परागतरूपमा नभएपछि गाउँका सबैजना बसेर उसलाई आप्mनो तरीकाले धर्म मान्न दिने र हामीले आप्mनो परम्परा निर्वाह गर्ने भन्दै निर्णय भएको बताए । अवधेशको परिवारसँग कसैले कुनै सामाजिक, धार्मिक व्यवहार नगर्ने निर्णय पनि भएको बताए । उनले सामाजिक निर्णयमा दण्ड जरिवानाको कतै चर्चा नगरिएको पुष्टि गरे । यादवले अवधेशको परिवार तीन/चार वर्षदेखि हेटौंडामा बस्दै आएको र उनको रुचि राइस मिल तथा गल्ला भण्डार बरियारपुरका बिन्दा भन्नेले हेर्दै आएको बताए । वडाध्यक्ष शिवधारी दास तत्वाले घटना सम्बन्धमा अनभिज्ञता जाहेर गरे । उनले मृत्युदेखि पगरीप्रथाबाट दाहसंस्कारसम्मको कुरा सुनेको तर बहिष्कारको जानकारी आपूmलाई नगराइएको बताए । घटना भएको वडा आप्mनो भएपनि वडा कार्यालयदेखि २ किलोमिटर टाढा पर्ने बताउँदै यसबारेमा सोधखोज गर्ने बताए । फोटोपत्रकार श्रेष्ठलाई पितृशोक Posted: 10 May 2019 09:35 AM PDT प्रस, वीरगंज, २७ वैशाख/ फोटोपत्रकार पङ्कज श्रेष्ठलाई पितृशोक परेको छ । श्रेष्ठका पिता पूर्णबहादुर श्रेष्ठको शुक्रवार दिउँसो ७२ वर्षको उमेरमा निधन भएको छ । विगत केही महीनादेखि अस्वस्थ रहँदै आएका श्रेष्ठ दुई दिनअघि नेशनल मेडिकल कलेजबाट उपचारपछि घर फिर्ता भएका श्रेष्ठको आज निधन भएको हो । श्रेष्ठ वीरगंजको पुराना फोटोग्राफर हुन् । श्रेष्ठले आदर्शनगरमा लामो समयसम्म नेपाल स्टुडियो सञ्चालन गरेका थिए । औद्योगिक ग्रामको लागि जग्गा छुट्याउने Posted: 10 May 2019 09:35 AM PDT प्रस, निजगढ, २७ वैशाख/ निजगढमा औद्योगिक ग्राम तथा अन्य प्रयोजनका लागि ऐलानी, पर्ती जग्गाको नाप, नक्शा गरी जग्गा छुट्याउन शुक्रवार सरोकारवाला पक्षसँग अन्तत्र्रिmया गरेको छ । निजगढ नगरपालिका वडा नं ९ मा रहेको ऐलानी, पर्ती जग्गाको यकिन पहिचान गरी जग्गाको नाप, नक्शा गरी जग्गा छुट्याउने कार्य शुरू गरिएको निजगढ नगरप्रमुख सुरेशकुमार खनालले जानकारी दिए । सो वडामा रहेको बकैयाखोलालगायत क्षेत्रमा रहेका ऐलानी, पर्ती जग्गालाई छुट्याइने र निजगढलाई सुहाउँदो उद्योग सञ्चालनका लागि प्रयोग गर्न दिइने नगरप्रमुख खनालले भने । ऐलानी, पर्ती जग्गालाई कोही कसैले कुनै किसिमबाट जग्गाधनी प्रमाणपुर्जा निकालिएको रहेछ भने पनि प्रक्रियामा गई त्यस्ता जग्गालाई नगरपालिकाले बदर गराइ नपाको मातहतमा ल्याउने तयारीसमेत भइरहेको उनले जानकारी गराए । सोही वडामा करीब दुई दशकयतादेखि सञ्चालनमा आइरहेका क्रसर उद्योगहरूलाई पनि उचित व्यवस्थापन गर्नेतर्पm निजगढ नगरपालिका अग्रसर भइरहेको बताउँदै त्यस स्थानमा वैज्ञानिक ढङ्गबाट शहीद हीरालाल खेलमैदानलाई व्यवस्थित गर्ने, बसपार्कलगायतका संरचना निर्माण गरी व्यवस्थित निजगढ बनाउनुपर्ने आवश्यकता रहेको भन्दै सम्बन्धित निकायहरूसँग परामर्श भइरहेकोसमेत उनले बताए । कार्यक्रममा निजगढ नगरउपप्रमुख लीलादेवी लामिछाने, वडा नं ९ अध्यक्ष सुदर्शन बडाल, प्रमुख प्रशासकीय अधिकृत विशकसेन ढकाल, बेनीबहादुर मोक्तान, महेशी कुमर, उद्धव चौलागाईं, रवि बर्तौला, सागर तामाङलगायतले मन्तव्य व्यक्त गरेका थिए । निजगढ नगरपालिकाको आयोजनामा भएको सो अन्तत्र्रिmयामा स्थानीय राजनीतिक दल, सङ्घसंस्थाका प्रतिनिधि, क्रसर व्यवसायी, वडाका नागरिक, सञ्चारकर्मीलगायत सहभागी थिए । कार्यक्रमको सञ्चालन शम्भु चौरसियाले गरेका थिए । विद्यालय र कलेजबीच भाषण प्रतियोगिता Posted: 10 May 2019 09:34 AM PDT प्रस, वीरगंज, २७ वैशाख/ प्याब्सन अन्तर्गतका १० वटा विद्यालय र २ वटा कलेज मिलेर गठन भएको वाहिनी ग्रुप अफ इन्स्टिच्यूशनद्वारा वीरगंजमा भाषण प्रतियोगिता सम्पन्न भएको छ । वीरगंजस्थित नेशनल इन्फोटेक कलेजको सभाहलमा आयोजित प्रतियोगितामा ५, ६ र ७ कक्षाको समूह ‘ए’मा गौतम माविका गौरव उपाध्याय प्रथम, गौतम माविकी महालक्ष्मी चौधरी द्वितीय र जीवनज्योति माविका प्रकाश यादव तृतीय भए भने कक्षा ८, ९ र १० कक्षाको समूह ‘बी’मा श्रेया कुर्मी प्रथम, गौतमका आदित्य कुशवाहा द्वितीय र ज्ञानज्योतिका रिसिका साह तृतीय भएका थिए । विजयी विद्यार्थीहरूलाई प्रमाणपत्रसहित ट्रफी हस्तान्तरण गरिएको थियो । वाहिनी समूहका सदस्य विद्यालय मिनील्यान्ड माविका निर्देशक लालबाबू पटेलको सभापतित्व र वीरगंज महानगर शिक्षा प्रशासन महाशाखाका प्रमुख अरविन्दलाल कर्णको प्रमुख आतिथ्यमा सम्पन्न प्रतियोगिताको निर्णायकमण्डलमा नेकपाका नेता रहबर अन्सारी र डिएभिआरबी केडिया स्कूलका प्रिन्सिपल त्रिदेव उपाध्याय रहेका थिए । वीरगंजमा शिक्षा क्षेत्रको अस्वस्थ प्रतिस्पर्धालाई हटाउन र गुणस्तरीय शिक्षाको लागि यो समूह गठन भएको गौतम माविका प्रबन्ध निर्देशक सोनम लामाले बताए । यस समूह अन्तर्गत विपिसी र एनआई दुई कलेज तथा १० वटा विद्यालयमा गौचम, माउन्ट एडमन्ड, चिल्ड्रेन्स वल्र्ड, जीवनज्योति, आदर्श स्कूल, ज्ञानज्योति, अल्पाइन, मिनील्यान्डलगायत रहेका छन् । कार्यक्रमका प्रमुख अतिथि कर्णले बालबालिकाले मञ्चमा आआप्mनो अभिव्यक्ति निर्धक्क भएर प्रस्तुत गर्नु नै उनीहरूको जीत भएको बताए । उनले विद्यार्थीहरूलाई मञ्चमा अभिव्यक्ति दिंदा हिचकिचाउन नहुने बताए । भाषणकलामा अब्बल बन्न ऐनामा अभ्यास गरी हाउभाउका साथ विभिन्न उदाहरणका साथ पेश गरिएका अभिव्यक्तिले सबैको मन छुने गरेकोले त्यसतर्पm अभ्यास गर्न वक्ताहरूले विद्यार्थीहरूलाई सुझाव दिएका थिए। वीरगंजका व्यापारी लालबाबूको फर्ममा छापा Posted: 10 May 2019 09:32 AM PDT प्रस, परवानीपुर, २७ वैशाख/ राजस्व अनुसन्धान कार्यालय पथलैयाले वीरगंजका व्यापारी लालबाबू गुप्ता भनिने प्रेमकुमार गुप्ताको दुईवटा फर्ममा छापा मारी सबै कागजात नियन्त्रणमा लिएको छ । वीरगंजको बिर्तास्थित नापी कार्यालयअगाडि रहेको उनको घरमैं रहेको मा अम्बे भण्डार र अमर इन्टरनेशनल गरी दुईवटा फर्ममा छापा मारेको राजस्व अनुसन्धान कार्यालय पथलैयाका प्रमुख राजनकुमार बिसीले जानकारी गराए । राजस्व विभागको निर्देशन अनुसार व्यापारी गुप्ताको खरीद–बिक्री रजिस्टर, स्टक, बील, भौचर, चेक, लेजरलगायत कागजात नियन्त्रणमा लिई आइतवार कार्यालयमा उपस्थित हुन पत्र काटेको उनले बताए । विभागमा उनले कम समयमा ट्रेडिङ व्यवसायको नाममा दर्जनौं व्यवसायीको पैसा ठगी गरी अर्बौंको सम्पत्ति जोडेको राजस्व विभागमा उजुरी परेपछि विभागले उनको फर्मको अनुसन्धान थालेको हो । दुईवटा फर्म गुप्ता र निजकी पत्नी रिनादेवीको नामबाट सञ्चालित छन् । दिउँसो ३ बजे राजस्व अनुसन्धान कार्यालय पथलैयाका अनुसन्धान अधिकृत चुडामणि बस्यालको नेतृत्वमा वीरगंज आएको टोलीले छापा मारी सबै कागजात नियन्त्रणमा लिएको हो । स्रोतका अनुसार भारतीय मूलका गुप्ताले २०६४ सालमा नेपाली जन्मसिद्ध नागरिकता लिई ट्रेडिङ व्यापार शुरू गरेको र २०७६ सम्म वीरगंजमा ७ कित्ता जग्गा र काठमाडौंमा २ कित्ता जग्गा जोडेको विभागमा उजुरी परेको थियो । गुप्ताले व्यापारलाई ठगीधन्दा बनाएको वीरगंजका व्यवसायीहरूले आरोप लगाएका छन् । वीरगंजका एकजना व्यापारीका अनुसार उनले वीरगंजका दर्जनौं व्यवसायीको पैसा पचाएर अर्बौंको सम्पत्ति जोडेको बताए । “शुरूशुरूमा उनी नगदमैं कारोबार गर्छन्, त्यसपछि आधा पैसा दिन्छन्, त्यसपछि करोडौं रुपैयाँ पचाउँछन्,” ट्रेडिङ कारोबार गर्ने उनका निकटतम एक व्यवसायीले भने,“त्यस्ता ठगहरूलाई अवश्य कारबाही हुनुपर्छ ।” ४० वटा ईरिक्सामाथि कारबाई Posted: 10 May 2019 09:32 AM PDT प्रस, वीरगंज, २७ वैशाख/ व्यवस्थित वीरगंज अभियान अन्तर्गत शुक्रवार एकै दिन ४० वटा ईरिक्सामाथि कारबाई भएको छ । इजाजत अनुसारको स्टिकर नराखेको, ब्लुबूक, सवारीचालक अनुमतिपत्र नभएका ईरिक्शालाई नियन्त्रणमा लिएर कारबाई शुरू गरेको अभियानका उपाध्यक्ष प्रकाश खेतानले बताए । वीरगंजमा सञ्चालित ईरिक्शालाई रूट अनुसारको स्टिकर प्रदान गरेको र आवश्यक कागजातका साथै सवारीचालक अनुमतिपत्र नलिएर ईरिक्शा सञ्चालन गरेको गुनासाका आधारमा आज अपराह्न ४ बजेदेखि घण्टाघरमा ट्राफिक र प्रहरीसमेतको सहयोगमा ईरिक्शाविरुद्ध चेकजाँच अभियान सञ्चालन गरेको उनले बताए । यसअघि गरिएको चेकजाँचमा नाबालकहरूले समेत ईरिक्शा सञ्चालन गरेको पाइएको थियो । सोक्रमलाई न्यूनीकरण गर्न आज घण्टाघरमा चेकजाँच गरिएको र त्यसमा ४० वटा रिक्सा कारबाईमा परेको अभियानका सहसंयोजक खेतानले बताए । भीष्मपर्व–४२ Posted: 10 May 2019 09:30 AM PDT उमाशङ्कर द्विवेदी धृष्टद्युम्नले हेरे– जसरी आँधीले वृक्षहरूलाई भाँचिदिन्छ, त्यसरी नै भीमसेनले शत्रुसेनाको संहार गरिरहेका थिए तथा उनको गदाको चोटले रथी, घोडचढी, पैदल र हात्तीसवारहरू आर्तनाद गरिरहेका थिए । तत्पश्चात् उनको छेउमा पुगेर धृष्टद्युम्नले उनलाई आप्mनो रथमा बसालेर अङ्कमाल गर्दै आश्वासन दिए । अनि तपाईंका छोराहरूले धृष्टद्युम्नमाथि बाणवर्षा गर्न थाले । धृष्टद्युम्न अद्भुत प्रकारले युद्ध गर्ने खालका थिए । शत्रुहरूको बाणवर्षाले उनलाई अलिक पनि व्यथा भएन, उनले सबै योद्धाहरूलाई आप्mनो बाणबाट बिधि दिए । यसपश्चात् पनि तपाईंका पुत्रहरूलाई आइलाग्न लागेको देखेर महारथी दु्रपदकुमारले ‘प्रमोहनास्त्र’ नामक अस्त्रको प्रयोग गरे । त्यसको प्रभावले सबै नरवीरहरू मूर्छित भइहाले । द्रोणाचार्यले यो समाचार सुनेर शीघ्र नै त्यस स्थानमा आइपुगे । उनले देखे भीमसेन र धृष्टद्युम्न रणमा मज्जाले विचरण गरिरहेका थिए र तपाईंका जम्मै पुत्रहरू अचेत भई सोत्तर परिरहेका थिए । अनि आचार्यले प्रज्ञास्त्रको प्रयोग गरेर मोहनास्त्रको निवारण गरिदिए । यसबाट उनीहरूमा पुनः प्राणशक्ति आइपुग्यो र ती महारथीहरू उठेर भीम र धृष्टद्युम्नको सामु पुनः युद्ध गर्नको लागि आइ डटे । यता राजा युधिष्ठिरले आप्mना सैनिकहरूलाई बोलाएर भने– अभिमन्यु आदि बा¥ह महारथीहरू कवच आदिबाट सुसज्जित भएर आप्mनो शक्तिभरिको प्रयत्न गरेर भीम र धृष्टद्युम्नको छेउमा जाऊन र उनीहरूको समाचारबारेमा पत्तो लगाऊन्, मेरो मन उनको लागि ठूलो सन्देहमा परेको छ । युधिष्ठिरको आज्ञा सुनेर सबै पराक्रमी योद्धाहरू ‘बेस’ भनेर आज्ञानुसार हिंडे । त्यति बेला मध्याह्न भइसकेको थियो । धृष्टकेतु, द्रौपदीका पुत्रहरू तथा केकयदेशीय वीर अभिमन्युलाई अगि पारेर बडो भारी सेनाको साथ हिंडे । उनीहरूले सूचीमुख व्यूह बनाएर कौरव सेनाको व्यूह भेदन गरेर कौरवसेनाभित्र छिरे । कौरव योद्धाहरूलाई भीमसेन र धृष्टद्युम्नले पहिलेबाट नै भयभीत तथा मूर्छित पारिदिएका थिए, त्यसैले उनीहरूले यिनीहरूलाई रोक्नमा समर्थ भएनन् । भीमसेन र धृष्टद्युम्नले अभिमन्यु आदि वीरहरूलाई आपूmछेउ आएको देखेर उनी धेरै प्रसन्न भए र बडो उत्साहका साथ तपाईंको सेनाको संहार गर्न थाले । यत्तिकैमा दु्रपदकुमारले आप्mनो गुरु द्रोणाचार्यलाई अकस्मात् त्यहाँ आइरहेको देखे । अनि तपाईंका पुत्रहरूलाई मार्ने विचार त्यागेर भीमसेनलाई केकयको रथमा बसालेर अस्त्रहरूको पारगामी द्रोणाचार्यमाथि धावा गरे । उनलाई आपूmतिर आइरहेको देखेर आचार्यले एउटा बाण हानेर उनको धनुषलाई काटिदिए र चारवटा बाण हानेर उनको चारवटै घोडाहरूलाई मारेर सारथिलाई पनि यमराजको घरमा पठाइदिए । अनि महाबाहु धृष्टद्युम्न त्यस रथबाट हाम्फालेर अभिमन्युको रथमा गई बसे । त्यति बेला पाण्डवसेना थुर्रर कामे, आचार्य द्रोणले आप्mनो तीखो बाण हानेर उनीहरूलाई क्षुब्ध पारिदिए । अर्कोतिरबाट महाबली भीष्मजीले पनि पाण्डवसेनाको संहार गर्न थाले । सञ्जयले भने– तदन्तर सूर्यदेवमाथि संन्ध्याको रातो छाया पर्न थालेपछि दुर्योधनले भीमसेनको वध गर्ने मनसुबाले उनीमाथि धावा गरे । आप्mनो अटल बैरीलाई आपूmतिर आइरहेको देखेर भीमसेनको क्रोधको सीमा रहेन । उनी भन्न थाले– आज मैले त्यो अवसर पाइहाले, जसको धेरै दिनदेखि प्रतीक्षा गर्दै थिएँ, यदि तिमीले युद्धलाई छाडेर भागेनौं भने आज म अवश्य नै तिम्रो वध गर्नेछु । माता कुन्तीले जुन कष्ट झेल्नुप¥यो, हामीहरूले जुन वनवास भोग्नुप¥यो तथा द्रौपदीले जुन अपमानको दुःख सहनुप¥यो, ती जम्मैको प्रतिशोध आज तिमीलाई मारेर लिनेछु । यति भनेर भीमसेनले धनुष चढाइ दुर्योधनतिर बल्दै गरेको अग्निशिखाको समान छब्बीस बाण हाने । अनि दुईटा बाण हानेर उनको सारथिलाई मारिदिए, चारवटा बाण हानेर उनको घोडाहरूलाई मारिदिए तथा दुईटा बाण हानेर छत्र र छवटा बाण हानेर ध्वजालाई काटिदिए । यसपछि उनकै सामु उभिएर उच्च स्वरले सिंहनाद गर्न थाले । यत्तिकैमा कृपाचार्य आएर दुर्योधनलाई आप्mनो रथमाथि बसाले । भीमसेनले उनलाई सा¥है घाइते र व्यथित पारिदिएका थिए, त्यसैले उनी रथको पछिल्लो भागमा बसेर विश्राम गर्न थाले । तत्पश्चात् भीमसेनलाई जित्ने अभिप्रायले कैययन् हजार रथको साथ जयद्रथ आइलागे । धृष्टकेतु, अभिमन्यु, द्रौपदीका पुत्रहरू र केकयदेशीय राजकुमारहरू तपाईंका पुत्रहरूसित युद्ध गर्न थाले । यसैबेला चित्रसेन, सुचित्र, चित्राङ्गद, चित्रदर्शन, चारूचित्र, सुचारु, नन्दक र अपनन्दक–यी आठ वीरहरूले अभिमन्युको रथलाई चारैतिरबाट घेरा हाले । यो देखेर अभिमन्युले प्रत्येकलाई पाँच/पाँच बाण हाने । अभिमन्युको यस पराक्रमलाई उनीहरूले सहन गर्न नसकेर अभिमन्युमाथि तीक्ष्ण बाणहरूको वर्षा गर्न थाले । अनि त अभिमन्युले आप्mनो त्यो पराक्रम देखाए, जसबाट तपाईंका सैनिकहरू कामे । मानौं देवासुर सङ्ग्राममा बज्रपाणि इन्द्रले असुरहरूलाई भयभीत पारिरहेका होऊन् । यसपछि उनले विकर्णमाथि चौध बाण प्रहार गरेर उनीहरूको रथको ध्वजालाई काटी खसाले तथा घोडालाई मारिदिए । फेरि तीखो पारिएका कैययन् बाण विकर्णलाई लक्षित गरेर हाने तथा ती बाणहरू विकर्णको शरीरलाई छेडेर पृथ्वीमाथि खसे । विकर्णलाई घाइते भएको देखेर उसका अन्य भाइहरू अभिमन्यु आदि महारथीहरूमाथि आक्रमण गरे । क्रमशः... कविताको फरक बाटो र फरक स्वादमा एक बसाइँ Posted: 10 May 2019 09:29 AM PDT सञ्जय मित्र साहित्यको क्षेत्रमा अझ नेपाली साहित्यको क्षेत्रमा एउटा के मान्यता रहेको छ भने नेपाली पाठकहरूले सबैभन्दा कम पढ्ने विधा कविता हो तर सबैभन्दा बढी लेखिने र सबैभन्दा बढी छापिने विधा पनि कविता नै हो । साहित्यको विषयमा यस प्रकारको विरोधाभास सदैव र सम्भवतः सर्वत्र पाइन्छ । हुनत साहित्यको क्षेत्रमा लाग्नेहरूले अरूभन्दा आपूmलाई पृथक अस्तित्व दर्शाउन चाहन्छन् । यसलाई व्यक्तिगत शैली, निजत्व, पहिचान वा मौलिकता मान्ने गरिएको छ । काव्यसर्जकहरूले आपूmलाई अरूभन्दा पृथक देखाउन अनेक प्रयोग गर्दछन् । हेटौंडाका कवि गिरिजा अधिकारीले नेपाली काव्यको क्षेत्रमा गरेको प्रयोग भने सर्वथा भिन्न छ । करीब चार वर्षअघि कालेबुङबाट प्रकाशित २५ प्रतिवादमा भूमिका लेख्दै स्वागत नेपाल भन्छन्– कविताको क्षेत्रमा गिरिजा अधिकारीको हस्तक्षेप हो । अङ्कलाई लिएर लेखिएको विश्वमा पहिलो काव्यकृति हो । गिरिजाको नेपाली साहित्यमा हस्तक्षेप शुरू भएको छ । शब्दकोषका अर्थबाट शब्दले मुक्ति पाएका कविताको उपाधि रहेको नेपालले बताए । मान्छेलाई आपैंmले देखेको सपनाले मार्छ । काव्यकृतिको आमुख लेखिनुभन्दा पहिले यो वाक्य तीन टुक्रामा लेखिएको छ । परम्परागत कृतिहरूमा समर्पण हुने गरेको छ तर यसमा एउटा दार्शनिक चिन्तन छ । यसबाटै पनि यस कृतिमा दर्शनको प्रभाव उच्च छ । (यो दरबार हत्याकाण्डको दिनलाई स्मरण गर्दै लेखिएको कवितामा बारम्बार आएको खण्ड हो ।) मेरो पहिलो कृतिको रूपमा पच्चीस डेङ (पच्चीस पाइलो) आएको थियो । कवि गिरिजाको कृतिको नाम पनि अङ्कमा लेखिएको छ २५ प्रतिवाद । लघु भन्न नमिल्ने मध्यमाकारको २५ प्रतिवादको मुख्य विशेषता भनेको अङ्कमा आधारित कविता हुनु र विद्रोहको नयाँ क्षेत्र पहिचान गर्नु हो । विद्रोहहरूप्रति पनि विद्रोहात्मक दृष्टिकोण तर अराजकताविहीन चिन्तन यस कृतिको सम्पत्ति हो । कविताका शीर्षकहरू नै शीर्षकभन्दा फरक छन् । पहिलो विद्रोह वा प्रयोग भन्नु नै शीर्षकको चयन गर्नु हो । कवितामा समेटिएका प्रत्येक शीर्षकले अङ्क बोकेको छ । जस्तो कि पहिलो शीर्षक छन्– सन् २०११ र अन्तिम शीर्षक छ– ० । अधिकांश कविता ऐतिहासिक पृष्ठभूमिका स्मरणीय तिथिमितिको सेरोफेरोमा केन्द्रित छन् । तिथिमितिप्रतिको दृष्टिकोण त सजिलै आएको छ । काव्यप्रवाहमा जे आकर्षण जे त्यसले कुनै पनि कवितालाई अन्त्यसम्म पढेर एकचोटि रोकेर सोच्न विवश बनाउँछ । कविको दृष्टिकोणसित सहमत होऊँ कि विद्रोह गरूँ ? दुवै चिन्तनको पार्थक्य आपूmमा पाठकले पाउँछन् । धेरै पुराना ऐतिहासिक तिथिमिति नभएकाले इतिहासको स्मृतिले आप्mनो परम्परागत धारणामा अलिकति पार्थक्य ल्याउन सक्ने सामथ्र्य राख्दछन् । आपूmले विश्वास गरेको इतिहासको अलिकति पुनर्मूल्याङ्कनको आवश्यकता रहेको स्वानुभूति गराउँछ कविताहरूले । सरकारले सर्वसाधारणको गुनासो सुन्न हेलो सरकारको नम्बर होओस् वा सगरमाथाको उचाइ, एक युगका बहुमूल्य अङ्कहरू पनि कवि अधिकारीको अभिव्यक्तिको साधन बनेका छन् । कतै नेपाली नागरिकताको प्रमाणपत्रको नम्बरमा कविता छ । कुनै कविता मोटरसाइकल नम्बरमाथि लेखिएको छ । कविताहरूको क्रम लेखिएको पातो हेर्दा अहिलेसम्मको नेपाली साहित्यमा लेखिएका सबै काव्यकृतिहरूको भन्दा पृथक छ । पहिलो हेराइमा त लाग्छ कि नेपाली भाषामा वा देवनागरी लिपिमा लेखिएको कृति नै होइन । कवितामाथि एउटा विद्रोह गरिएको यो काव्यकृतिले त्यस भनाइलाई पुनर्पुष्टि गरेको छ, जसमा भनिएको छ– जहाँ नपुगे रवि, त्यहाँ पुगे कवि । आप्mनो जन्ममिति, एउटा ठेलाको नम्बर, अमेरिकाको ट्वीन टावरमाथिको आक्रमणको दिन, संविधानसभा माग गरिएको दिन, सुगौली सन्धिको वर्ष, खेलाडीको जर्सी नम्बर पनि कवितामा कतै मार्मिक र कतै विद्रोही स्वर बोकेर आएका छन् । कविताहरूमध्ये कतिपयले राष्ट्रियता बोकेका छन् । कवि अधिकारीको राष्ट्रियतासम्बन्धी आप्mनै दृष्टिकोण छ । ९ तले धरहराबाट हाम फाल्दैछ मेरो देश । (पृष्ठ ३०) अभाव यसरी बोलेको छ– थोपाथोपा जम्मा गरिएको पसिना साइलेन्सरबाट उड्छ आकाशतिर महँगीले कुद्नै नसकेर चार्ज हुन्न ब्याट्री । नेपाली नागरिकताको प्रमाणपत्र पाउँदाको खुशी र त्यसलाई पढेर देखिएको अभावलाई कवि अधिकारीले यसरी संवेदनशील बनाउने गरी प्रस्तुत गर्दछन्– तर, मेरो आप्mनै नागरिकतामा आमाको नाम लेख्ने कोलुम खालीखाली देखेपछि मैले पटकपटक अभाव देखेको छु राष्ट्रियताको मेरो २८/९५१ मा । के आमा भन्नु राष्ट्रियता होइन ? कविताप्रति नै फरक दृष्टिकोण नै उमार्ने क्षमतावान् २५ प्रतिवाद कृतिले कविता नपढ्नेलाई पनि बाध्य बनाउँछ । कवितामा निरशता पर्याप्त छ तर निरशतालाई आकर्षणले जितेको छ । उत्सुकताले हरेक कवितालाई पढ्नुपर्ने अनिवार्यता बनाइदिन्छ । जे लेखे पनि केही नहुँदा कविता हुन्छ भनेर कवितामाथि हल्का टिप्पणी गर्नेहरूमाथि एउटा जिम्मेवारी थप्छ यस कृतिले– जे लेखे पनि भन्नुको तात्पर्य के हो ? के लेख्ने कुनै विषयवस्तु सीमित हुन्छ त ? कवि अधिकारीले यस प्रकारका सबै टिप्पणीलाई खारेज गर्दछन् र नवीन माध्यता पनि स्थापित गर्दछन् । कविता शब्दमात्र होइन, कविता साहित्यमात्र होइन– यो अङ्क पनि हो, गणित पनि हो, अङ्कगणित पनि हो र गणितभन्दा काव्य साहित्य पृथक हुन सक्दैन । शब्द र अङ्कको सम्बन्ध स्थापित गर्ने दृष्टिकोण आवश्यक छ । आख्यान र ऐतिहासिक विषयवस्तुका कृतिहरू बढी पढ्न रुचाउने मलाई यो कृतिले एक बसाइँ खोस्न बाध्य बनायो । सामान्यभन्दा अलिकति फरक शैली र स्वादका काव्यकृतिमा पनि रमाउन चाहन्छु । यस कृतिभित्रका हरेक कविताको प्रत्येक शब्दलाई नपढी अगाडि बढ्नै सकिंदैन । लगभग दुई घण्टाले कविताप्रतिको दृष्टिकोण त परिवर्तन गर्दछ नै, कविताको नवीन स्वरूप देख्न पाइछ । कविता मस्तिष्कको सम्पत्ति पनि हो, हृदयको अक्षराङ्कन मात्र होइन भन्ने मान्यतालाई पुनः स्थापित गर्दछ। यस कृतिका कतिपय प्रसङ्गले बारम्बार दोहो¥याउन बाध्य बनाउँछ । कविताको नयाँ परिभाषा खोज्न चाहनेहरूले आप्mनो पुस्तकालयमा यस कृतिलाई उच्च सम्मान दिन सक्छन् । ओझेल हुँदै एक महान् व्यक्तित्व Posted: 10 May 2019 09:27 AM PDT – उमाशङ्कर द्विवेदी ततो दुःखतरं मन्ये किमन्यत् प्रभविष्यति । अद्याहं पितरं श्रुत्वा निहतं स्मः सुदुर्मतिः ।। पितामह भीष्मको अवसान भएको खबर सुनेर धृतराष्ट्रको मुखबाट निस्केको प्रथम उद्गार हो यो पङ्क्ति । अर्थात् मेरोलागि यसभन्दा महान् दुःखद कुरा के हुन सक्छ कि आप्mनो पितृ मारिएको समाचार सुनेर पनि म अभैm जीवित छु । पण्डित दीपनारायण मिश्रजीको अवसान भएको समाचार सुनेर सम्भवतः समस्त भोजपुरीभाषी समाजको ह्दयबाट पनि यही उद्गार उच्छवासित भएको हुन सक्दछ, हुनुपर्दछ । भोजपुरी भाषाको लागि पं. दीपनारायण मिश्रजीको व्यक्तित्व नै त्यस प्रकारको गरिमामय थियो । नेपालमा पञ्चायतकालअघि तथा पञ्चायतकालमा पनि नेपाली सरहदभित्र नेपाली भाषाबाहेक अन्य भाषा पनि बोलिन्छ भन्ने कुरालाई बङ्ग्याइन्थ्यो । त्यति बेला एउटा सरकारी नारा लगाइन्थ्यो– हाम्रो राजा हाम्रो देश, हाम्रो भाषा हाम्रो भेष, प्राणभन्दा प्यारो छ । नारा त राम्रै थियो, नाराको उद्देश्य तथा ताŒिवक अर्थ पनि असल नै थियो तर त्यसलाई तोडीमोडी विकृत पारिएको थियो । बहुभाषी, बहुल सांस्कृतिक हाम्रो प्यारो देशमा भाषा भन्नाले नेपाली भाषा मात्रको बोध हुन्थ्यो । तराई, पहाड र भित्री मधेशमा बोलिने मैथिली, भोजपुरी, अवधी, राई, किराँत, नेवारी आदि भाषालाई गौढ पारिएको थियो । सरकारी चलन–व्यवहारको भाषाको अग्रासनमा नेपाली भाषालाई विराजमान गराइएको थियो । कुनै पनि सभा, सम्मेलन, जुलुसमा अन्य भाषाको प्रयोगलाई प्रायः निषेध नै गरिएको थियो । त्यस्तो समयमा वीरगंजको शिक्षित व्यक्तित्वहरूले हप्तामा कम्तीमा एकचोटि भएपनि एकार्काको घरमा, बैठक कोठामा भेला भई भोजपुरी भाषा, साहित्य, संस्कृति आदिबारे चर्चा, गोष्ठी, विचार, विमर्श गर्ने गर्दथे । त्यसमा सामेल हुने प्रमुख व्यक्तित्वहरू हुन्थे– रामदेव द्विवेदी ‘अलमस्त’ (द्विवेदीजी तत्कालीन ठाकुर राम क्याम्पसमा हिन्दीका प्राध्यापक थिए, जसले भोजपुरी भाषाको क्रान्तिकारी गीत गाउँथे– इ कनहा राजा बिगाड देहलख देश के...), पं. दीपनारायण मिश्र, पं. रामचन्द्र चतुर्वेदी, रामचन्द्र गुप्ता, राजेन्द्रप्रसाद साह, मोहनप्रसाद गुप्ता, रेवती चौधरी, शिवशङ्करप्रसाद रौनियार, रामचन्द्रप्रसाद बर्णवाल आदि । एक दिन त्यस्तै एउटा गोष्ठीमा वीरगंजबाट एउटा भोजपुरी साहित्य सङ्कलन प्रकाशित गर्ने निर्णय भयो । नाम पनि तत्कालै जु¥यो– ‘सनेस’ । त्यस साहित्यिक सङ्गालोको लोगोको रूपमा एउटा पद्यात्मक छन्द नै राख्ने निश्चय भयो– ‘कण कण में भरल, शान्ति के सनेस ना होइत, सृष्टि के काम रुक जाइत, अगर उद्देश्य ना होइत । नभन्दै विसं २०२९ असोज महीनाबाट त्यस भोजपुरी साहित्यिक सङ्गालो ‘सनेस’को प्रकाशन प्रारम्भ भयो । त्यस सङ्गालोको सम्पादक थिए– पं. दीपनारायण मिश्र । सद्यः प्रकाशित यस सङ्गालोको सम्पादकीयको रूपमा निवेदन भनेर सम्पादकीय लेखिएको थियो, जसको मूल पाठ यस प्रकार रहेको थियो– निवेदन ‘सनेस के इ पहिलका सङ्कलन हम रउआ सामने राख रहल बानी, आशा बा अपने एकरा के अवश्य अपनाएब। भोजपुरी में इ पहिलका सङ्कलन ह, एसे, आ ओहु में बहुत जल्दी में एकर प्रकाशन भइला के चलते एमें विभिन्न प्रकार के त्रुटि रह गइल होइ, जवना के अपने क्षमा कइल जाइ । साथ हीं ‘सनेस’ के तयार करे में जवन–जवन विषय के कमी रह गइल बा, ओकरा के अपने हमनी के बतावे के अवश्य कृपा कइल जाइ, जवना से कि दोसरा अङ्क में सुधार हो सके । काहे कि उचित सल्लाह आ आलोचना से हीं कवनो चिज के रूप में निखार आवेला । जनप्रिय नेपाल सरकार के द्वारा भोजपुरी के क्षेत्रीय भाषा के रूप में मान्यता मिल चुकल बा, आ पाठ्यक्रम में भी एगो भाषा के रूप में पढे वास्ते व्यवस्था कइल जा रहल बा । अपने एकरा के सब तरह से सहयोग दे के उन्नत भाषा के रूप में पहँुचावे के प्रयास करी । आईं, हमनी सभन मिल के नेपाल माता के मस्तक उँचा करे के कोशिश करीसन, आ कहींसन– राष्ट्र भाषा नेपाली के जय । क्षेत्रीय भाषा भोजपुरी के जय ।। यसपछि राजा वीरेन्द्रको शुभजन्मोत्सवको उपलक्ष्यमा सोही सालको पुस महीनामा सनेसको दोस्रो अङ्क प्रकाशित भयो । तत्कालीन नियमानुसार कुनै पनि पत्रपत्रिका प्रकाशित गरेर त्यसको पाँच प्रति तत्कालीन अञ्चलाधीशको कार्यालयमा स्वीकृतिको लागि बुझाउनुपर्दथ्यो । सो अनुसार पं. दीपनारायण मिश्रजीले सो पत्रिकाको पाँच प्रति लगेर सो कार्यालयमा बुझाए । त्यो शुक्रवारको दिन थियो । शनिवार सरकारी बिदा । आइतवार बिहानै पं. दीपनारायण मिश्रजीको कार्यस्थल (त्रिभुवन हनुमान मावि)मा दुईटा प्रहरी खटिएर गई उहाँलाई अञ्चलाधीश कार्यालयमा समातेर ल्याए । मुद्दा शाखामा उनको बयान लिन थालियो– क्या हो मिश्र ? राजा स्याल बस्ने मानमा राज होइबक्सन्छ त ? उनले बुझाएका सनेसको अङ्क हाकिमको अगाडि थियो । मिश्रजीको सातो गयो । सनेसको त्यो अङ्क राजाको शुभजन्मोत्सवको शुभ अवसरमा प्रकाशित गरिएको थियो । त्यसमा गद्य, पद्य गरेर १८ वटा रचना प्रकाशित भएका थिए । जम्मै राजाको गुणगान, यशोगान तथा प्रशस्ती गानले परिपूर्ण थिए । के भयो होला भनेर पण्डितजी गम्दै थिए । हाकिमले सो पत्रिकाको पृ. सं. ३७ खोलेर देखाउँदै भने– यो के हो ? राजा के मान में, प्रजा के शान बा । त्यस पृष्ठमा वीरगंज नगर पञ्चायत वडा नं. ७ का मोहनलाल गुप्ता (एमए, बिएड) एवं ‘शोधकर्ता’ले लेखेको सोही शीर्षकको कविता प्रकाशित थियो । त्यो कविता वास्तवमा भन्ने हो भने राजा र नेपाल देशको बारेमा यशोगानकै रूपमा लेखिएको र प्रकाशित भए तापनि भोजपुरी भाषा नबुभ्mने कुनै ठेट पहाडी शाखा अधिकृतले राजाको मानको अर्थ स्याल बस्ने ओडारको रूपमा लिएका थिए । पण्डितजीले त्यसको अर्थ राम्ररी सम्झाइबुझाइ गरेपछि बल्ल हाकिमको चित्त बुभ्mयो र पत्रिका प्रकाशित भयो । (यो प्रसङ्ग पङ्क्तिकारले स्वयम् पण्डितजीकै मुखबाट सुनेको हो ।) समय/असमय प्रकाशित हुँदै, विभिन्न बाधा–व्यवधान पार गर्दै यो पत्रिका दुई वर्षसम्म प्रकाशित भइरह्यो, तर सातौं अङ्कसम्म प्रकाशित भएर सम्पादकमण्डल आपसी समस्यामा परेर असमयमैं सनेस पत्रिकाको अवसान भयो । सनेस पत्रिका बन्द हुनुको कारण जे भएपनि भोजपुरी भाषाप्रेमी पं. दीपनारायण मिश्र चुप्प लागेर बसेनन् । रानीको शुभजन्मोत्सवको अवसर पारी उनको सम्पादकत्वमा ‘समाद’ नामक अर्को भोजपुरी पत्रिका पुनः प्रकाशित भयो तर दुर्भाग्यवश सो पत्रिका पनि अल्पायुमैं बन्द भयो । समाद पत्रिका बन्द भएपनि कार्तिक महीनाको गोपाष्टमीको अवसर पारी प्रत्येक वर्ष भोजपुरी साहित्यिक गोष्ठीहरू मिश्रजीकै सक्रियतामा भइ नै रहे । त्यति बेलासम्म भोजपुरीप्रेमी अन्य व्यक्तित्वहरू यस क्षेत्रमा लागिपरे तथा यस भाषाको विकास हँुदै गयो । आजको स्थितिमा भोजपुरी भाषामा शैक्षिक संस्थानहरूमा भोजपुरी भाषाको पठनपाठन हुनुपर्दछ भन्ने पं. दीपनारायण मिश्रजीको सपना अधूरो नै रहेको देखिन्छ । हामी भोजपुरी भाषाप्रेमीहरूले मिश्रजीको सो सपना साकार पार्न कटिबद्ध भएर लाग्नुपर्ने आवश्यकता महसूस गर्दै भोजपुरी दृश्यपटलबाट ओझेल हुँदै गइरहेका पं. दीपनारायण मिश्रजीप्रति अश्रुपूर्ण श्रद्धाञ्जलि अर्पण गरौैं । निजी सम्पत्ति ठानिन्छन् सामुदायिक विद्यालयलाई Posted: 10 May 2019 09:24 AM PDT वैद्यनाथ ठाकुर नयाँ वर्ष २०७६ को सुरूआतसँगै चर्चाको शिखरमा छन्, सामुदायिक तथा निजी आवासीय विद्यालयहरू । एकातर्पm पढ्ने उमेरका तीन लाखभन्दा बढी बालबालिका अभैm पनि विद्यालयमा आउन सकेका छैनन् । अर्काेतिर अपाङ्गमैत्री विद्यालय अभैm पनि बन्न सकेको देखिंदैन । चरम गरीबीले निर्धन परिवारका बालबालिकाहरू आर्थिक विपन्नता तथा जीवनप्रतिको परम्परागत दृष्टिकोणले गर्दा शिक्षाको उज्यालो घामबाट वञ्चित छन् । यस्तोमा यतिबेला देशैभरि भर्ना अभियान चल्दैछ । विद्यार्थीहरूलाई आकर्षित गर्न खाजाको व्यवस्था गरिएको छ । विगत पाँच
    9
    26 Comments 0 Shares

  • वीरगंजमा मनाइयो नार्क दिवस, राज्यको नीति किसानमैत्री नभएको आरोप

    Posted: 08 May 2019 09:20 AM PDT


    प्रस, परवानीपुर, २५ वैशाख/
    कृषिप्रधान देश नेपालमा कृषकको लागि सरकारी नीति स्पष्ट तथा फाइदाजनक नरहेको आरोप लगाइएको छ । कृषि औजार अनुसन्धान केन्द्र रानीघाट, वीरगंजले आयोजना गरेको २८ औं नेपाल कृषि अनुसन्धान परिषद् दिवस कार्यक्रममा बोल्दै पर्सा–बाराका अगुवा कृषकहरूले यस्तो आरोप लगाएका हुन् ।
    सरसफाइ तथा वृक्षरोपण गरी शुभारम्भ गरिएको अन्तक्र्रिया कार्यक्रममा पर्सा बिजवनियाका किसान जयकिशोर यादवले राज्यको गलत नीतिको कारण यहाँका किसान मर्कामा परेको र कृषि उपजमा सोचेजति सुधार हुन नसकेको गुनासो गरे । किसानहरूले ठुलाबडाहरूको लागि मात्र नीति र कार्यक्रम काम लाग्ने बताएका थिए । कृषि ज्ञान केन्द्रमा पोहोर कतिवटा सामान तथा कृषियन्त्र अनुदानमा वितरण गरिएको छ, गएर हेर्दा वास्तविक किसान भन्दा पहुँचवाला नेताका मानिस बढी लाभान्वित भएका यादवले दाबी गरे । आपूmले टर्बो सिडरको लागि निवदेन दिंदा भागमा नपरेको तर पर्साका एकजना प्रभावशाली नेताको मानिसलाई ट्याक्टर परेको थियो, पछि सञ्चार माध्यममा उक्त कुरा आएपछि तानेर ट्याक्टर फिर्ता ल्याइयो, उनले भने ।
    कृषि उत्पादन बढाउन जबसम्म सरकारले यन्त्रीकरणमा अनुदान दिंदैन, किसानको लागत बढिरहने बारा, जितपुरसिमरा उपमहानगरपालिका खेस्रौलका किसान परमानन्द चौधरीले बताए । उनले मेशिनबाट खेती गर्न लागेको १० वर्ष भयो, शुरूमा केही समस्या आयो तर पछि उनको काम देखेर गाउँका अरू किसानले पनि मेशिन प्रयोग गरी उखु, मकै, आलु, धानलगायत रोपिरहेको बताए । यसले बाली हेरी प्रतिबिघा २० हजारसम्म लागत खर्च जोगाउनुका साथै उत्पादन पनि १५ प्रतिशतले बढाइरहेको बताए ।
    माटो विशेषज्ञ तथा पूर्व कृषि मन्त्रालयका कर्मचारी रामचन्द्र साहले सरकारले सबैभन्दा पहिले कृषि उपज बढाउन कृषि क्षेत्रमा स्पष्ट नीति तथा कार्यक्रम लानुपर्ने सुझाव दिए । उनले कति जग्गामा केके रोप्ने पहिले
    निर्धारण गरी, जग्गा एकनासले सम्याएर छुट्टै परिवेशको खेतीमा मेशिनको उपयोग गर्नुपर्ने नीति ल्याउन आग्रह गरे ।
    केन्द्रका प्रमुख सचिन मिश्रले स्वागत मन्तव्य तथा कार्यक्रमबारे प्रकाश पारेको कार्यक्रमको केन्द्रका द्वारिका चौधरीले सहजीकरण गरेका थिए ।
    गुट उपगुटका कारण पार्टी कमजोर –केन्द्रीय सदस्य मन्सुर

    Posted: 08 May 2019 09:19 AM PDT


    प्रस, वीरगज,२५ वैशाख/
    नेपाली कांग्रेसका केन्द्रीय सदस्य फरमुल्लाह मंसुरले वर्तमान सरकारले मुलुकमा राणा चलाउन खोजेको आरोप लगाएका छन् ।
    नेपाली कांग्रेस पर्साले बुधवार वीरगंजमा आयोजना गरेको ‘हिमाल, पहाड, तराई, मधेसमा राष्ट्रिय जागरण अभियान’ मा नेता मंसुरले सरकार जनताको मर्म र भावनाविपरीत गइरहेको आरोप लगाए ।
    दुईतिहाईको दम्भ देखाएर मुलुकलाई भ्रष्टाचारमा डुबाउँदै लगेको भन्दै उनले गाउँदेखि शहरसम्म भ्रष्टाचार मौलाएको र भ्रष्टाचारको अभियोगमा कर्मचारीहरू धमाधम पक्राउ पर्नु दुःखद भएको बताए ।
    कांग्रेस गुट–उपगुटको दलदलमा फसेको स्वीकार गर्दै जनतालाई लोकतन्त्रको अनुभूति दिलाउन कांग्रेसले गाउँगाउरमा पुग्न जागरण अभियान ल्याएको बताए । नेकपाले अहिले न्यायालय तथा सञ्चारमा सीधा हस्तक्षेप गरी विनाकारण दर्जनौ व्यक्तिलाई नियन्त्रणमा लिई रिस साधिरहेको नेता मंसुरले बताए । नेपालमा लोकतन्त्र बलियो बनाउन नेपाली कांग्रेसको काँधमा जिम्मेवारी आएको बताए ।
    जिल्ला सभापति अजय द्विवेदीको सभापतित्वमा शुरू भएको कार्यक्रममा प्रदेशसभा सदस्य शङ्कर चौधरी, राजेश्वर साह तेली, महानगरका उपमेयर शान्ति कार्की, युवा नेता जनार्दनसिंह क्षत्री, वीरेन्द्रलाल नेपालीलगायतले मन्तव्य व्यक्त गरेका थिए ।
    प्रस, रौतहट/
    नेपाली कांग्रेस पार्टीका केन्द्रीय सदस्य अजयकुमार चौरसियाले आप्mनै पार्टीमा भएको गुट–उपगुटले पार्टी कमजोर भएको बताएका छन् । नेपाली कांग्रेस जिल्ला कार्य समितिद्वारा आयोजित राष्ट्रिय जागरण अभियान कार्यक्रमलाई सम्बोधन गर्दै उनले उक्त कुरा बताएका हुन् ।
    देशको राजनीतिक इतिहासमा ठूलो इतिहास बोकेको नेपाली कांग्रेस अहिले आप्mनै गुट–उपगुटका कारण कमजोर भएको नेता चौरसियाले बताए । देशमा लोकतन्त्रको स्थापना, शान्ति सम्झौता, संविधानसभा निर्वाचन तथा संविधान निर्माणजस्ता महŒवपूर्ण कार्य नेपाली कांग्रेसले गरेको उनले बताए । नेपाली कांग्रेस स्थानीय तहदेखि माथिल्लो तहसम्म एक ढिका नभए पार्टी अझ कमजोर बन्ने उनले बताए ।
    मधेसवादीको खोल ओढेका उपेन्द्र यादव मधेसी जन अधिकार फोरम पार्टीबाट उदय भई अहिले कम्युनिस्ट पार्टीमा विलय भएको बताए । मधेसी, जनजाति, पिछडावर्ग, मुस्लिमलगायत सम्पूर्ण वर्गका लागि सदैव लडिरहने पार्टी अहिले कमजोर भएको महसूस भइरहेको बताउँदै अहिलेपनि पार्टी एक ढिक्का बनेन हो भने कांग्रेसप्रति आस्थावान जनताले बाध्य भएर अन्य पार्टीलाई मत दिएको बताएका थिए । त्यसैले अब पार्टीका कार्यकर्ता–नेता एक हुने बेला आएको छ । देशमा अहिले दुईतिहाईको कम्युनिस्ट सरकारले कांग्रेसी कार्यकर्तालाई दुःख दिन लागेको आरोप लगाए ।
    सो अवसरमा पूर्वमन्त्री तथा वर्तमान सङ्घीय सांसद मोहम्मद आफताब आलमले रौतहटमा पार्टी अब एक ढिक्का हुने बताए । व्यक्तिगत स्वार्थभन्दा माथि उठेर नेता तथा कार्यकर्तालाई अगाडि बढ्न उनले आग्रह गरे । स्थानीय तहका वडादेखि भ्रातृ सङ्गठन चयन प्रक्रिया एक महीनाभित्र शुरू हुने बताए । जिल्ला सभापति कृष्ण यादवको अध्यक्षतामा भएको कार्यक्रममा सांसद देवप्रसाद तिमिल्सिना, देवचन्द्र मिश्र, नगरपालिकाका मेयर, उपमेयर, वडा अध्यक्षलगायतको सहभागिता थियो । मेथुर चौधरी धर्मशाला गरुडामा कार्यक्रम भएको थियो ।
    ठोरी नाकामा धूपीसल्लोसहित एकजना भारतीय पक्राउ

    Posted: 08 May 2019 09:18 AM PDT


    प्रस, ठोरी, २५ वैशाख/
    ठोरी नाकाबाट बहुमूल्य धूपीसल्लो सहित एकजना भारतीय नागरिक पक्राउ परेका छन् । सशस्त्र प्रहरी बोर्डर आउटपोस्ट ठोरीले धूपीसल्लोसहित भारतीय नागरिक पङ्कज साहलाई ठोरी भन्सार क्षेत्रबाट पक्राउ गरेको हो ।
    शङ्का लागेर चेकजाँच गर्दा उनको साथबाट करीब ३५ केजी धूपीसल्लो फेला परेको सशस्त्र प्रहरी निरीक्षक अमरबहादुर विकले जानकारी दिए । अस्थायीरूपमा नेपालको ठोरी गाउँपालिका–२, सुन्दरबस्ती बस्दै आएका साहले दैनिक ३०/३५ किलोको दरले मोटरसाइकलमा राखेर भारततर्फ तस्करी गर्ने गरेको खुलासा भएको छ । सिमेन्टको बोरामा बाँधेर बीआर २२ एल ०५९० नंको भारतीय मोटरसाइकलमा लोड गरेको अवस्थामा धूपीसल्लो बरामद भएको हो ।
    पक्राउ परेका साहले चितवन राष्ट्रिय निकुञ्जबाट ल्याएको बहुमूल्य धूपीसल्लो भारतको नरकटियागंजलगायत शहरमा पु¥र्याई प्रतिकेजी भारु २२५ मा बेच्ने गरेको खुलेको प्रहरी निरीक्षक विकले बताए । पक्राउ परेका साहलाई चितवन राष्ट्रिय निकुञ्जको कार्यालय कसरामा बुझाइएको प्रहरी निरीक्षक विकले बताएका छन् ।
    हुरी प्रभावित क्षेत्रमा अहिले पनि मनोरोगी फेला पर्दै

    Posted: 08 May 2019 09:17 AM PDT


    प्रस, परवानीपुर, २५ वैशाख/
    गत चैत १७ गते आएको हावाहुरीको प्रभाव मानसिकरूपमा गाउँलेहरूबाट नहटेको पाइएको छ । पर्सा–बारामा विकरालरूपमा आएको त्यो विपदले २९ जनाको ज्यान लिइसकेको छ भने करीब २ हजार घर ध्वस्त पारी पर्सा बाराको हजारौं गाउँलेहरूको मन–मष्तिस्कमा गम्भीर असर पारेको छ ।
    वीरगंजका मानसिक रोग विशेषज्ञ डा. भरत गोइतका अनुसार हावाहुरी गएको एक महीना बितिसक्दा पनि गाउँलेहरूमा पूर्णरूपमा निद्रा नआउने, टाउको दुख्ने, बान्ता हुने, डर लाग्ने, वाक्वाकी लाग्ने गरेको बताएका छन् । उनी बुधवार फेटा गाउँपालिका –१ भरवलिया पुगी प्रभावित बासिन्दाको स्वास्थ्य परीक्षण गर्दा मनोरोगी अहिले पनि फेला परिरहेको बताएका छन् ।
    उनले परीक्षणको क्रममा भरवलियाका छजनामा मनोरोग विकसित भएको बताए । कुनै पनि विपद् आएको तीन महीनासम्म त्यहाँका निवासीमा उक्त घटनाको असर रहने हुँदा स्वास्थ्य परीक्षण तथा मानसिकरूपमा चेतना जगाउने काम भएको सामाजिक अभियन्ता प्रकाश थारूले बताए । कार्यक्रममा स्वास्थ्यकर्मी अनिसकान्त कुशवाहाले सहजीकरण गरेका थिए ।
    कोदालो प्रहारबाट एकजनाको मृत्यु

    Posted: 08 May 2019 09:15 AM PDT

    प्रस, पर्सागढी, २५ वैशाख/
    वीरगंज महानगरपालिका–३२ बदनगरका ५५ वर्षीय रतन माझीको छिमेकी ३२ वर्षीय धुरुपत माझीको कोदालो प्रहारबाट मृत्यु भएको छ ।
    बाटो प्रयोग गर्ने विषयलाई लिएर मङ्गलवार दुईजनाबीच झडप भएको थियो । झडपको क्रममा रतनको टाउकोमा धुरुपतले कोदालो प्रहार गरेका थिए । गम्भीर घाइते रतनको उपचारको क्रममा बुधवार बिहान नारायणी अस्पतालमा मृत्यु भएको प्रहरीले जनाएको छ ।
    अभियुक्त धुरुपतलाई नियन्त्रणमा लिई जिल्ला प्रहरी कार्यालयमा बुझाएको प्रहरी चौकी मिलन चोकले जनाएको छ । मृतक नातामा अभियुक्तका ससुरा पर्ने हुन् ।
    चक्रवात पीडितलाई राहत

    Posted: 08 May 2019 09:15 AM PDT


    प्रस, वीरगंज, २५ वैशाख/
    वीरगंज महानगरपालिका–२२ जगरनाथपुरका चक्रवात पीडितलाई राहतस्वरूप पोषणयुक्त खाना र शैक्ष्Fिक सामग्री वितरण गरिएको छ ।
    दिव्य युवा क्लबको सहजीकरणमा बुधवार प्रभावित क्षेत्रमा भएको कार्यक्रममा गर्भवती, सुत्केरी महिलाहरूलाई पोषणयुक्त खाना, सरसफाइ सामग्री र बालबालिकालाई शैक्षिक सामग्री वितरण गरेको क्लबका निर्देशक रमाकान्तप्रसाद कुर्मीले बताए ।
    वितरित सामाग्रीमा दाल, गेंडागुँडी, खानेतेल, साडी, स्यानेटरी प्याड, झुल तथा बालबालिकालाई कापी, पेन, ज्यामिति बक्स, पोशाकलगायत सामग्री रहेको उनले जानकारी दिए । वडाध्यक्ष ग्यासुद्दिन मियाँको अध्यक्षतामा भएको कार्यक्रममा वीरगंज महानगरपालिकाका सामाजिक विकास महाशाखा प्रमुख अरुणकुमार महतोलगायतको उपस्थिति थियो ।
    रेडक्रसका जन्मदाताको जन्मोत्सवमा विविध कार्यक्रम

    Posted: 08 May 2019 09:14 AM PDT

    प्रस, वीरगंज, २५ वैशाख/
    रेडक्रसका जन्मदाता जाँ हेनरी ड्युनाको जन्मदिनको अवसरमा बुधवार नेपाल रेडक्रस सोसाइटी, पर्साले विभिन्न कार्यक्रम सम्पन्न गरेको छ ।
    उक्त अवसरको आरम्भ रेडक्रसको झन्डोत्तोलनबाट गरिएको थियो । प्रदेश नं. २ का अध्यक्ष फुलमहम्मद मियाँले रक्तसञ्चार केन्द्रमा झन्डोत्तोलन गर्दै ड्युनाको तस्वीरमा माल्यार्पण गरेका थिए । सो अवसरमा रक्तसञ्चार केन्द्रमा रक्तदान कार्यक्रम सम्पन्न्न भयो । कार्यक्रममा तीनजना महिलासहित १६ जनाले रक्तदान गरेका थिए ।
    रक्तदान गर्नेहरूमा नेरेसो पर्साका सभापति वीरेन्द्रराज कँडेल, मन्त्री शैलेन्द्रकुमार चौरसिया, धीरेन्द्र झा, शार्दुल भट्टराई, सिर्जना श्रेष्ठ, मीना चौरसिया, रोशन गुप्तालगायत थिए ।
    कार्यक्रममा रेडक्रसका उपसभापति मधु राणा, मदन गुप्ता, दिनानाथ रौनियार, विना चौलागाई, विद्या भण्डारी, सरोजा राणा, दयाशङ्कर सिंह, साबिर अहमद, सलाउद्दीन अहमदलगायतको सहभागिता थियो ।
    यसैगरी विद्यालयस्तरीय कथा प्रतियोगिता सम्पन्न भयो । त्रिभुवन हनुमान माविमा आयोजित विद्यालयस्तरीय कथा प्रतियोगितामा विभिन्न ८ विद्यालयका १६ जना विद्यार्थी सहभागी थिए । कार्यक्रम सो विद्यFलयका प्रधानाध्यापक शत्रुघ्न गिरीको अध्यक्षतामा भएको थियो ।
    एनआइसी एशिया बैंकद्वारा भिस्वामा क्रिकेट प्रतियोगिता शुरू

    Posted: 08 May 2019 09:14 AM PDT


    प्रस, परवानीपुर, २५ वैशाख/
    एनआइसी एशिया बैंकको भिस्वा शाखाद्वारा आजदेखि टी–२० क्रिकेट प्रतियोगिता शुरू गरिएको छ ।
    पाँच दिने क्रिकेट प्रतियोगितामा बिहारका ३ र पर्साका ५ गरी ८ वटा टिमको सहभागिता छ । आइतवारसम्म चल्ने यस प्रतियोगिताको उद्घाटन भिस्वा शाखाका प्रबन्धक मैनुद्दिन हवारीले गरेका थिए ।
    आजको उद्घाटन खेल भिस्वा–१ र कट्टिबलुवा टिमबीच भएको थियो । जसमा कट्टिबलुवा दुई रनले विजयी भएको छ । टस जिती ब्याटिङ गरेको कट्टिबलुवाले २० ओभर खेल्दै ८ ओभरको क्षतिमा १२६ रन बनाएको थियो भने भिस्वा–१ ले पूरै ओभर अलआउट भएर १२४ रन मात्र बनायो । खेल भिस्वामा भइरहेको छ।
    परसौनीको मेयर कपमा परवानीपुर र परसौनी फाइनलमा

    Posted: 08 May 2019 09:13 AM PDT


    प्रस, परवानीपुर, २५ वैशाख/
    गत शनिवारदेखि बाराको परसौनी गाउँपालिकाद्वारा परसौनीको खुटवा क्रिकेट मैदानमा भइरहेको प्रथम मेयर कप क्रिकेट प्रतियोगिताको उपाधिको लागि शुक्रवार दिउँसो १ बजेदेखि आयोजक परसौनी गाउँपालिका र परवानीपुर गाउँपालिकाबीच फाइनल खेल हुने भएको छ ।
    मङ्गलवार भएको दोस्रो सेमिफाइनल खेलमा परसौनी गाउँपालिकाको टिमले विश्रामपुर टिमलाई ८ रनले पराजित गर्दै फाइनलमा परवानीपुरसँग भिड्ने स्थान पक्का गरेको हो । टस जिती पहिले ब्याटिङ रोजेको परसौनीले निर्धारित २० ओभरको खेलमा १७.२ बलमा अल आउट हुदैं ११६ रन बनायो ।
    ११७ रनको विजयी लक्ष्य लिई जवाफी ब्याटिङ गरेको विश्रामपुरले १८ ओभर २ बलमा अलआउट हुँदै जम्मा १०८ रन मात्र बनायो । हिजोको अन्तिम सेमिफाइनल खेलका म्यान अफ द म्याच परसौनीका मखसुद अन्सारी घोषित भए । यस अघि सोमवार भएको पहिलो सेमिफाइनल खेलमा देवताल गाउँपालिकालाई परवानीपुरले हराई फाइनल प्रवेश पाएको आयोजक परसौनी गाउँपालिकाका अध्यक्ष भोला कलवारले बताए । उनका अनुसार विजेताले ५१ हजार र उपविजेताले २५ हजार पुरस्कार राशि प्राप्त गर्नेछन् ।
    बजेटप्रतिको पूर्वाशा

    Posted: 08 May 2019 09:11 AM PDT


    सञ्जय साह मित्र
    हरेक वर्ष जेठको पन्ध्रौं दिन देशको अनुमानित आय–व्यय प्रस्तुत गर्ने चलन चलेको छ । देशमा नयाF संविधान आएपछि यस क्रमले निरन्तरता पाएको हो । पहिले प्रायः असार महीनाको अन्तिमतिर देशको अनुमानित आय–व्यय प्रस्तुत गरिन्थ्यो । असारको अन्तिम समयमा बजेट प्रस्तुत गरेर साउनको पहिलो दिनदेखि लागू गरिन्थ्यो र अहिलेपनि मध्य जेठमा प्रस्तुत गरेर असारसम्म बजेटमाथिको प्रायः सबै छलफल सम्पन्न गरी बजेट पारित गरिन्छ । बजेट पारित भएपछि साउनको पहिलो दिनदेखि लागू हुन्छ । बजेटको कार्यान्वयन साउनको पहिलो दिनदेखि नै हुने गरेको छ । साउनको पहिलो दिनदेखि नेपालको बजेट कार्यान्वयन गर्ने काम अलि पुरानै समयदेखि भइरहेको हो । बजेट तथा देशको आर्थिक गतिविधिको विषयमा अलिकति पनि जानकारी राख्नेले यो कुरो सजिलै बुझेका छन् कि हाम्रो देशमा बजेट कार्यान्वयन साउनदेखि हुन्छ ।
    पहिले जब असारको अन्तिम हप्तातिर वा अन्तिम दिन नै बजेट प्रस्तुत हुने गथ्र्यो, तब बजेटप्रति सामान्य रुचि राख्ने सबैले बजेटलाई राम्ररी सुन्दथे । बजेटको वाचनलाई राम्ररी सुन्ने होइन कि आप्mनो सरोकारको क्षेत्रका विश्लेषणहरूप्रति चासो दिन्थे । भोलिपल्टै वा साउन एक गतेदेखि नै कुन वस्तुको करमा के कति परिवर्तन आयो र कुन वस्तुको मूल्य बढ्ने भयो भन्ने चासो व्यक्त हुन थाल्दथ्यो । शिक्षित समुदायको लागि दुईवटा महŒवपूर्ण पक्ष थप हुन्थे । पहिलो कि रोजगार सिर्जना गर्ने कुरामा बजेटले के बोलेको छ र तलब वा भत्ता कति बढ्दैछ । कतिपयले त कसरी बढ्दैछ भनेर पनि विचार पु¥याउFथे । प्रतिशतमा बढेको छ कि सीधै रकम थपिएको छ । प्रतिशतमा हो भने अब तलब कति पुग्यो र सीधै रकम थपेको हो भने अब कति पुग्यो भनेर हिसाब गर्दथे । विभिन्न क्षेत्रका विश्लेषणहरूले यो पनि स्पष्ट पार्दथ्यो कि अब तलब यति भयो । फलानो तहका कर्मचारीको तलब अब यति हुने भयो र फलानो तहको कर्मचारीले अब यति पाउFछन् ।
    कर्मचारीको तलब बढ्दा नवयुवामा निकै उत्साह देखिन्थ्यो । जो रोजगारको खोजीमा हुन्थे, उनीहरू अब चाहिं खूब परिश्रम गर्नुपर्छ जसले गर्दा यो तहको नोकरी पाएF भने महीनामा यति रकम कमाउFछु भन्ने योजना बनाउन शुरू गर्थे । गाउFघरभन्दा शहर–बजारतिरका युवामा यो प्रवृत्ति अलि बढी पाइन्थ्यो । शहरमा विभिन्न सुविधा हुने र पढ्ने माहौल पनि हुने हुनाले शहरका नवयुवकहरूलाई तलबले पनि प्रभावित वा उत्साहित बनाएको देखिन्थ्यो । तर तलब बढ्दा महFगी पनि बढ्छ भनेर पहिलेदेखि नै सामाजिक धारणा रहेको छ । जहिले पनि तलब बढ्दा अब फेरि महFगी बढ्ने भयो भनेर विश्लेषण गरिन्छ । तलब नबढोस् भन्ने चाहना राख्नेहरूले मात्र यस प्रकारको विश्लेषण गर्ने गरेका छन् ।
    गत दुई वर्ष तलब नबढ्दा पनि महFगी त बढेकै हो नि, हैन र ? वास्तवमा गत वर्षभन्दा अघिल्लो वर्ष महFगी निकै बढेको थियो । गत वर्ष पनि महFगी बढेकै हो तर तलब बढेन । तलब नबढे पनि महFगी आप्mनो गतिमा बढिरहFदा तलब नबढ्दा महFगी बढेन भनेर कसैले तलबलाई गिज्याएन । तलबको सम्बन्ध बजेटसित हुFदैहुFदैन भन्ने होइन । तलब बढ्दा महFगी पनि बढ्छ भन्ने कुरामा आंशिक सत्यता हुन सक्छ किनभने हातमा नगद बढ्दा त्यसको प्रवाह पनि बढ्छ । यद्यपि महFगी कति बढ्छ र तलब कति बढ्छ भन्ने विषयमा खासै अध्ययन भएको पाइFदैन । कतिपय देशमा महFगीको तुलनामा तलब वा भत्ता वृद्धि गर्ने चलन नै रहेको छ । अझ कतिपय देशमा त बजेट प्रस्तुत हुFदा त्यसमा तलबको चर्चा नै गरिन्न किनभने त्यहाँ तलब वृद्धि गर्ने वा नगर्ने सिफारिश गर्न आयोग नै गठन भएको हुन्छ । आयोगले सिफारिश गरे अनुसार सरकारले बजेटमा तलब उल्लेख नै नगरी अघि वा पछि बढाएको हुन्छ । भत्ता पनि थपेको हुन्छ । सरकारले रकम उपलब्ध गराउने भए पनि तलब वा भत्ता निर्धारणमा सरकारको उति धेरै हस्तक्षेप नहुने पनि कतैकतै पाइएको छ ।
    अब पूर्वबजेट छलफल शुरू भएको छ । बजेट आउन अब धेरै समय बाFकी छैन । नयाF संविधानले निर्धारण गरेको समयमा नै बजेट पेश गर्नुपर्ने संवैधानिक बाध्यता रहेको छ । यसले गर्दा आउFदो महीनाको मध्यमा बजेट पेश हुने कुरामा कसैलाई शङ्का नै छैन । कतिको बजेट आउFदैछ र बजेटमा कुन कुराले प्राथमिकता पाउFदैछ भन्ने कुरो सबैले थाहा पाइसकेका छन् किनभने देशको संसद्बाट सरकारको नीति तथा कार्यक्रम पारित भइसकेको छ । बजेटको लागि नीति तथा कार्यक्रम निकै महŒवपूर्ण मानिन्छ । अधिकांश प्रजातान्त्रिक देशमा बजेटभन्दा पहिले नीति तथा कार्यक्रम पारित गर्ने चलन छ र नेपालले पनि यसको अभ्यास लामो समयदेखि गर्दै आएको छ । नीति तथा कार्यक्रममा नै आधारित भएर बजेट आउने हुन्छ । बजेट आउन थालेपछि बजेटप्रति रुचि वा आशा हुने धेरैले बजेटका धेरै कुराहरू थाहा पाउन खोज्दछन् । बजेटको विषयमा आप्mनो सरोकारका कुराहरू जानकारी लिन खोज्दछन् । यसकारण बजेट निर्माण भइरहेको अवस्थामा धेरैले यसमा आप्mनो चासोको कुरो के छ भनी नियालिरहेका हुन्छन् ।
    नीति तथा कार्यक्रमको आधारमा बजेटमा सामाजिक सुरक्षा भत्ता र कर्मचारीहरूको तलब बढ्दैछ भन्ने कुराहरू अनौपचारिक वा औपचारिक रूपमा सार्वजनिक भइरहेका छन् । बजेटमा यसपालि सामाजिक सुरक्षा भत्ता र कर्मचारीको तलब बढ्ने करीब निश्चित छ । गत वर्ष नै तलब र सामाजिक सुरक्षा भत्ता बढ्ने अनुमान गरिएको थियो । कुनैकुनै पत्रिकाले तलब बढ्दै गरेको लेखेका पनि थिए तर तलब र सामाजिक सुरक्षा भत्तामा वृद्धि भएन । तलबमा वृद्धि नभए पनि एक हजार रुपियाँ भने विशेष महFगी भत्ताको रूपमा बढेको थियो । यसपालि सामाजिक सुरक्षा भत्ता एक हजार रुपियाँले बढ्दै छ भन्ने कुरो विभिन्न माध्यमले सार्वजनिक भइरहेको छ । हुनत यस्ता कुराहरू विश्वसनीय नहुन पनि सक्छन् तर नीति तथा कार्यक्रममा नै यस प्रकारको सङ्केत आएपछि सासु–भत्ता बढ्ने कुरामा आशा जागेको छ । सामाजिक सुरक्षा भत्ता बुझिरहेकाहरूमा भने यसले निकै आशा जगाएको छ । अब राज्यको तर्फबाट पाइने भत्ता तीन हजार रुपियाँ पुग्दैछ भन्ने सुनेर यस प्रकारको भत्ताको आशामा रहनेहरू उत्साहित भइरहेका छन् । यस वर्ष भने आशा चाहिं निराशामा परिणत नहुने विश्वास पनि लिइरहेका छन् । सासु–भत्ता बुझ्ने तर अशिक्षित वा अपठित विपन्नहरू पनि तलबको कुरो उठाउFछन् र आपूmले पाउने भत्ताको कुरो पनि सुन्न चाहन्छन् । वास्तवमा सामाजिक सुरक्षा भत्ताले निकै ठूलो क्षेत्र सिर्जना गरिसकेको छ र यसले समाजमा निकै ठूलो महŒव पनि पाइसकेको छ ।
    राज्यकोषबाट तलब प्राप्त गरेर गुजारा गरिरहेकाहरूमा भने तलबको आशा निकै बढेको छ । बजेटको विषयमा आइरहेका सबै खबर, चर्चा–परिचर्चा तथा विश्लेषणहरूमा तलब बुझ्ने वर्गको ध्यान तानिएको छ । तलब पाउने कर्मचारीहरूमाथि उसको परिवारको पनि आशाको नजर टिकेको हुन्छ । अन्य वर्ग पनि प्रत्यक्ष परोक्षरूपमा आश्रित हुन्छ ।
    गाउFघरमा विकासको आशा पनि निकै बढेको छ । आप्mनो आसपासमा विकासको लागि आवश्यक कुराको छलफल हुन थालेको छ । बजेट पूर्वको आशा भने बजेट प्रस्तुतिको दिन नजीकिंदै जाFदा झन् बढेको छ ।
    चक्रवातको जोखिम

    Posted: 08 May 2019 09:10 AM PDT

    बितेको साता विनाशकारी प्राकृतिक प्रकोपबाट भारत जोगिन सफल भएको छ । गएको शुक्रवार र शनिवार उडिसा राज्यमा १९३ देखि २४५ किलोमिटर प्रतिघण्टाको दरले ‘फानी’ टर्नेडो आयो । फानीले उडिसाको करिब १० हजार गाउँ र ५२ वटा शहरलाई लतारेर गयो । ११ लाख ५० हजारभन्दा बढी जनसङ्ख्या बसोवास गर्ने क्षेत्रमा बिजुली, टेलिफोनका खम्बाहरू लडे, ठूल्ठूला रूख जरासहित उखेलिए, फुसका घरहरू उडे । सो घटनामा ८ जनाको मात्रै ज्यान गयो । यता बितेको चैत १७ गते साँझ पर्सा–बारामा पनि चक्रवातले भने विध्वंस मच्चायो । ९० किलोमिटर प्रतिघण्टाको दरले आएको चक्रवातले करीब ३० हजार जनसङ्ख्या बसोवास क्षेत्रलाई ओगटेर अगाडि बढ्दा २९ जनाको ज्यान गयो । संयुक्तराज्य अमेरिकाको मध्य क्षेत्रमा नेपालको जस्तो चक्रवात वार्षिक ५०–६० वटा आउने गर्छ । त्यहाँ मानवीय क्षति झन्डै शून्य हुन्छ । भौतिक सम्पत्तिको क्षति भने भइरहन्छ । भारतमा यसपटक आएको फानी नामको चक्रवात नेपालमा आएको टर्नेडो र अमेरिकामा आइरहने चक्रवातभन्दा निकै शक्तिशाली हो । नेपालमा आएको चक्रवात अमेरिकासँग मिल्दोजुल्दो भएकोले यसलाई ‘अमेरिकी टर्नेडोे’ भनी नामाकरण गरेको छ ।
    विश्व नयाँ प्रविधिमा प्रतिस्पर्धाका साथ अगाडि बढिरहेको छ । जल तथा मौसम एवं हावाको अवस्था पत्ता लगाउने सूचना प्रविधिको विकासका कारण जतिसुकै शक्तिशाली चक्रवात आएपनि नागरिकको जीवन रक्षा गर्न भारत, अमेरिकालगायत मुलुकहरू सफल छन् । चक्रवात आउनुभन्दा निकै दिन पहिले भारतको मौसम विज्ञान विभागले सूचना जारी गरिसकेको थियो । चक्रवात कुन क्ष्Fेत्र भएर जाने र कुन क्ष्Fेत्रलाई नछुने पहिचान भइसकेको थियो । पाँचवटा भारतीय भूउपग्रह अन्तरिक्षमा क्रियाशील छ । हरेक १५ मिनटमा त्यसले भू–स्टेशनमा सङ्केत पठाइरहन्छ । सोही आधारमा त्यहाँको सरकारले पर्याप्त शिविरहरू खडा गरी नागरिकलाई सुरक्षित स्थानमा स्थानान्तरण ग¥यो । कतिपय स्थानमा सुरुङ निर्माण गरी सुरक्षा अभ्यास पनि गराइयो । सुरक्षित सुरुङ निर्माण कार्य अमेरिकामा धेरै पहिले सफल भइसकेको छ । त्यहाँ धेरै टर्नेडो आइरहने क्षेत्रका घरहरूमा भुइँ तलामुनि बंकर निर्माण गर्ने चलन स्थापित भइसकेको छ ।
    भारत र अमेरिका विकसित मुलुक हुन्, नेपाल विकासोन्मुख मुलुक । हाम्रबीच धेरै कुरा दाँज्न सकिंदैन । तर कतिपय कुरा, चाहने हो भने, हामी पनि गर्न सक्छौं । दुई करोड रुपियाँको लगानीमा केही दिन पहिले नेपालले नानो स्याटेलाइट प्रक्षेपण ग¥यो । यो कम क्षमताको र भिन्न विशेषताको थियोे । ५० करोड रुपियाँभन्दा बढी लगानीमा हाल भारतको जस्तै स्याटेलाइट प्रक्षेपण गर्न सकिने कुरा आइसकेको छ । मौसम पूर्वानुमानसम्बन्धी स्याटेलाइट रहर नभएर अति आवश्यक प्रविधि भइसकेको छ । प्राकृतिक प्रकोपबाट जोगिने कार्यलाई भगवान् भरोसा ठान्नु जङ्गली अवस्थाको सोच मानिन्छ । दक्षिण एशियामा बङ्गलादेशपछि चक्रवातको जोखिममा नेपाल रहेको कुरा विज्ञहरूले सार्वजनिक गरिसकेका छन् । चक्रवात फेरि नआउला भन्न सकिन्न । त्यसले पु¥याउने मानवीय क्षति जोगाउन मौसम पूर्वानुमान एवं अन्तरिक्ष सूचना सञ्जालमा लगानी गरी भरपर्दो बनाउनु र सुरक्षित हुनु बुद्धिमानी ठहर्नेछ ।
    वीरगंजमा मनाइयो नार्क दिवस, राज्यको नीति किसानमैत्री नभएको आरोप Posted: 08 May 2019 09:20 AM PDT प्रस, परवानीपुर, २५ वैशाख/ कृषिप्रधान देश नेपालमा कृषकको लागि सरकारी नीति स्पष्ट तथा फाइदाजनक नरहेको आरोप लगाइएको छ । कृषि औजार अनुसन्धान केन्द्र रानीघाट, वीरगंजले आयोजना गरेको २८ औं नेपाल कृषि अनुसन्धान परिषद् दिवस कार्यक्रममा बोल्दै पर्सा–बाराका अगुवा कृषकहरूले यस्तो आरोप लगाएका हुन् । सरसफाइ तथा वृक्षरोपण गरी शुभारम्भ गरिएको अन्तक्र्रिया कार्यक्रममा पर्सा बिजवनियाका किसान जयकिशोर यादवले राज्यको गलत नीतिको कारण यहाँका किसान मर्कामा परेको र कृषि उपजमा सोचेजति सुधार हुन नसकेको गुनासो गरे । किसानहरूले ठुलाबडाहरूको लागि मात्र नीति र कार्यक्रम काम लाग्ने बताएका थिए । कृषि ज्ञान केन्द्रमा पोहोर कतिवटा सामान तथा कृषियन्त्र अनुदानमा वितरण गरिएको छ, गएर हेर्दा वास्तविक किसान भन्दा पहुँचवाला नेताका मानिस बढी लाभान्वित भएका यादवले दाबी गरे । आपूmले टर्बो सिडरको लागि निवदेन दिंदा भागमा नपरेको तर पर्साका एकजना प्रभावशाली नेताको मानिसलाई ट्याक्टर परेको थियो, पछि सञ्चार माध्यममा उक्त कुरा आएपछि तानेर ट्याक्टर फिर्ता ल्याइयो, उनले भने । कृषि उत्पादन बढाउन जबसम्म सरकारले यन्त्रीकरणमा अनुदान दिंदैन, किसानको लागत बढिरहने बारा, जितपुरसिमरा उपमहानगरपालिका खेस्रौलका किसान परमानन्द चौधरीले बताए । उनले मेशिनबाट खेती गर्न लागेको १० वर्ष भयो, शुरूमा केही समस्या आयो तर पछि उनको काम देखेर गाउँका अरू किसानले पनि मेशिन प्रयोग गरी उखु, मकै, आलु, धानलगायत रोपिरहेको बताए । यसले बाली हेरी प्रतिबिघा २० हजारसम्म लागत खर्च जोगाउनुका साथै उत्पादन पनि १५ प्रतिशतले बढाइरहेको बताए । माटो विशेषज्ञ तथा पूर्व कृषि मन्त्रालयका कर्मचारी रामचन्द्र साहले सरकारले सबैभन्दा पहिले कृषि उपज बढाउन कृषि क्षेत्रमा स्पष्ट नीति तथा कार्यक्रम लानुपर्ने सुझाव दिए । उनले कति जग्गामा केके रोप्ने पहिले निर्धारण गरी, जग्गा एकनासले सम्याएर छुट्टै परिवेशको खेतीमा मेशिनको उपयोग गर्नुपर्ने नीति ल्याउन आग्रह गरे । केन्द्रका प्रमुख सचिन मिश्रले स्वागत मन्तव्य तथा कार्यक्रमबारे प्रकाश पारेको कार्यक्रमको केन्द्रका द्वारिका चौधरीले सहजीकरण गरेका थिए । गुट उपगुटका कारण पार्टी कमजोर –केन्द्रीय सदस्य मन्सुर Posted: 08 May 2019 09:19 AM PDT प्रस, वीरगज,२५ वैशाख/ नेपाली कांग्रेसका केन्द्रीय सदस्य फरमुल्लाह मंसुरले वर्तमान सरकारले मुलुकमा राणा चलाउन खोजेको आरोप लगाएका छन् । नेपाली कांग्रेस पर्साले बुधवार वीरगंजमा आयोजना गरेको ‘हिमाल, पहाड, तराई, मधेसमा राष्ट्रिय जागरण अभियान’ मा नेता मंसुरले सरकार जनताको मर्म र भावनाविपरीत गइरहेको आरोप लगाए । दुईतिहाईको दम्भ देखाएर मुलुकलाई भ्रष्टाचारमा डुबाउँदै लगेको भन्दै उनले गाउँदेखि शहरसम्म भ्रष्टाचार मौलाएको र भ्रष्टाचारको अभियोगमा कर्मचारीहरू धमाधम पक्राउ पर्नु दुःखद भएको बताए । कांग्रेस गुट–उपगुटको दलदलमा फसेको स्वीकार गर्दै जनतालाई लोकतन्त्रको अनुभूति दिलाउन कांग्रेसले गाउँगाउरमा पुग्न जागरण अभियान ल्याएको बताए । नेकपाले अहिले न्यायालय तथा सञ्चारमा सीधा हस्तक्षेप गरी विनाकारण दर्जनौ व्यक्तिलाई नियन्त्रणमा लिई रिस साधिरहेको नेता मंसुरले बताए । नेपालमा लोकतन्त्र बलियो बनाउन नेपाली कांग्रेसको काँधमा जिम्मेवारी आएको बताए । जिल्ला सभापति अजय द्विवेदीको सभापतित्वमा शुरू भएको कार्यक्रममा प्रदेशसभा सदस्य शङ्कर चौधरी, राजेश्वर साह तेली, महानगरका उपमेयर शान्ति कार्की, युवा नेता जनार्दनसिंह क्षत्री, वीरेन्द्रलाल नेपालीलगायतले मन्तव्य व्यक्त गरेका थिए । प्रस, रौतहट/ नेपाली कांग्रेस पार्टीका केन्द्रीय सदस्य अजयकुमार चौरसियाले आप्mनै पार्टीमा भएको गुट–उपगुटले पार्टी कमजोर भएको बताएका छन् । नेपाली कांग्रेस जिल्ला कार्य समितिद्वारा आयोजित राष्ट्रिय जागरण अभियान कार्यक्रमलाई सम्बोधन गर्दै उनले उक्त कुरा बताएका हुन् । देशको राजनीतिक इतिहासमा ठूलो इतिहास बोकेको नेपाली कांग्रेस अहिले आप्mनै गुट–उपगुटका कारण कमजोर भएको नेता चौरसियाले बताए । देशमा लोकतन्त्रको स्थापना, शान्ति सम्झौता, संविधानसभा निर्वाचन तथा संविधान निर्माणजस्ता महŒवपूर्ण कार्य नेपाली कांग्रेसले गरेको उनले बताए । नेपाली कांग्रेस स्थानीय तहदेखि माथिल्लो तहसम्म एक ढिका नभए पार्टी अझ कमजोर बन्ने उनले बताए । मधेसवादीको खोल ओढेका उपेन्द्र यादव मधेसी जन अधिकार फोरम पार्टीबाट उदय भई अहिले कम्युनिस्ट पार्टीमा विलय भएको बताए । मधेसी, जनजाति, पिछडावर्ग, मुस्लिमलगायत सम्पूर्ण वर्गका लागि सदैव लडिरहने पार्टी अहिले कमजोर भएको महसूस भइरहेको बताउँदै अहिलेपनि पार्टी एक ढिक्का बनेन हो भने कांग्रेसप्रति आस्थावान जनताले बाध्य भएर अन्य पार्टीलाई मत दिएको बताएका थिए । त्यसैले अब पार्टीका कार्यकर्ता–नेता एक हुने बेला आएको छ । देशमा अहिले दुईतिहाईको कम्युनिस्ट सरकारले कांग्रेसी कार्यकर्तालाई दुःख दिन लागेको आरोप लगाए । सो अवसरमा पूर्वमन्त्री तथा वर्तमान सङ्घीय सांसद मोहम्मद आफताब आलमले रौतहटमा पार्टी अब एक ढिक्का हुने बताए । व्यक्तिगत स्वार्थभन्दा माथि उठेर नेता तथा कार्यकर्तालाई अगाडि बढ्न उनले आग्रह गरे । स्थानीय तहका वडादेखि भ्रातृ सङ्गठन चयन प्रक्रिया एक महीनाभित्र शुरू हुने बताए । जिल्ला सभापति कृष्ण यादवको अध्यक्षतामा भएको कार्यक्रममा सांसद देवप्रसाद तिमिल्सिना, देवचन्द्र मिश्र, नगरपालिकाका मेयर, उपमेयर, वडा अध्यक्षलगायतको सहभागिता थियो । मेथुर चौधरी धर्मशाला गरुडामा कार्यक्रम भएको थियो । ठोरी नाकामा धूपीसल्लोसहित एकजना भारतीय पक्राउ Posted: 08 May 2019 09:18 AM PDT प्रस, ठोरी, २५ वैशाख/ ठोरी नाकाबाट बहुमूल्य धूपीसल्लो सहित एकजना भारतीय नागरिक पक्राउ परेका छन् । सशस्त्र प्रहरी बोर्डर आउटपोस्ट ठोरीले धूपीसल्लोसहित भारतीय नागरिक पङ्कज साहलाई ठोरी भन्सार क्षेत्रबाट पक्राउ गरेको हो । शङ्का लागेर चेकजाँच गर्दा उनको साथबाट करीब ३५ केजी धूपीसल्लो फेला परेको सशस्त्र प्रहरी निरीक्षक अमरबहादुर विकले जानकारी दिए । अस्थायीरूपमा नेपालको ठोरी गाउँपालिका–२, सुन्दरबस्ती बस्दै आएका साहले दैनिक ३०/३५ किलोको दरले मोटरसाइकलमा राखेर भारततर्फ तस्करी गर्ने गरेको खुलासा भएको छ । सिमेन्टको बोरामा बाँधेर बीआर २२ एल ०५९० नंको भारतीय मोटरसाइकलमा लोड गरेको अवस्थामा धूपीसल्लो बरामद भएको हो । पक्राउ परेका साहले चितवन राष्ट्रिय निकुञ्जबाट ल्याएको बहुमूल्य धूपीसल्लो भारतको नरकटियागंजलगायत शहरमा पु¥र्याई प्रतिकेजी भारु २२५ मा बेच्ने गरेको खुलेको प्रहरी निरीक्षक विकले बताए । पक्राउ परेका साहलाई चितवन राष्ट्रिय निकुञ्जको कार्यालय कसरामा बुझाइएको प्रहरी निरीक्षक विकले बताएका छन् । हुरी प्रभावित क्षेत्रमा अहिले पनि मनोरोगी फेला पर्दै Posted: 08 May 2019 09:17 AM PDT प्रस, परवानीपुर, २५ वैशाख/ गत चैत १७ गते आएको हावाहुरीको प्रभाव मानसिकरूपमा गाउँलेहरूबाट नहटेको पाइएको छ । पर्सा–बारामा विकरालरूपमा आएको त्यो विपदले २९ जनाको ज्यान लिइसकेको छ भने करीब २ हजार घर ध्वस्त पारी पर्सा बाराको हजारौं गाउँलेहरूको मन–मष्तिस्कमा गम्भीर असर पारेको छ । वीरगंजका मानसिक रोग विशेषज्ञ डा. भरत गोइतका अनुसार हावाहुरी गएको एक महीना बितिसक्दा पनि गाउँलेहरूमा पूर्णरूपमा निद्रा नआउने, टाउको दुख्ने, बान्ता हुने, डर लाग्ने, वाक्वाकी लाग्ने गरेको बताएका छन् । उनी बुधवार फेटा गाउँपालिका –१ भरवलिया पुगी प्रभावित बासिन्दाको स्वास्थ्य परीक्षण गर्दा मनोरोगी अहिले पनि फेला परिरहेको बताएका छन् । उनले परीक्षणको क्रममा भरवलियाका छजनामा मनोरोग विकसित भएको बताए । कुनै पनि विपद् आएको तीन महीनासम्म त्यहाँका निवासीमा उक्त घटनाको असर रहने हुँदा स्वास्थ्य परीक्षण तथा मानसिकरूपमा चेतना जगाउने काम भएको सामाजिक अभियन्ता प्रकाश थारूले बताए । कार्यक्रममा स्वास्थ्यकर्मी अनिसकान्त कुशवाहाले सहजीकरण गरेका थिए । कोदालो प्रहारबाट एकजनाको मृत्यु Posted: 08 May 2019 09:15 AM PDT प्रस, पर्सागढी, २५ वैशाख/ वीरगंज महानगरपालिका–३२ बदनगरका ५५ वर्षीय रतन माझीको छिमेकी ३२ वर्षीय धुरुपत माझीको कोदालो प्रहारबाट मृत्यु भएको छ । बाटो प्रयोग गर्ने विषयलाई लिएर मङ्गलवार दुईजनाबीच झडप भएको थियो । झडपको क्रममा रतनको टाउकोमा धुरुपतले कोदालो प्रहार गरेका थिए । गम्भीर घाइते रतनको उपचारको क्रममा बुधवार बिहान नारायणी अस्पतालमा मृत्यु भएको प्रहरीले जनाएको छ । अभियुक्त धुरुपतलाई नियन्त्रणमा लिई जिल्ला प्रहरी कार्यालयमा बुझाएको प्रहरी चौकी मिलन चोकले जनाएको छ । मृतक नातामा अभियुक्तका ससुरा पर्ने हुन् । चक्रवात पीडितलाई राहत Posted: 08 May 2019 09:15 AM PDT प्रस, वीरगंज, २५ वैशाख/ वीरगंज महानगरपालिका–२२ जगरनाथपुरका चक्रवात पीडितलाई राहतस्वरूप पोषणयुक्त खाना र शैक्ष्Fिक सामग्री वितरण गरिएको छ । दिव्य युवा क्लबको सहजीकरणमा बुधवार प्रभावित क्षेत्रमा भएको कार्यक्रममा गर्भवती, सुत्केरी महिलाहरूलाई पोषणयुक्त खाना, सरसफाइ सामग्री र बालबालिकालाई शैक्षिक सामग्री वितरण गरेको क्लबका निर्देशक रमाकान्तप्रसाद कुर्मीले बताए । वितरित सामाग्रीमा दाल, गेंडागुँडी, खानेतेल, साडी, स्यानेटरी प्याड, झुल तथा बालबालिकालाई कापी, पेन, ज्यामिति बक्स, पोशाकलगायत सामग्री रहेको उनले जानकारी दिए । वडाध्यक्ष ग्यासुद्दिन मियाँको अध्यक्षतामा भएको कार्यक्रममा वीरगंज महानगरपालिकाका सामाजिक विकास महाशाखा प्रमुख अरुणकुमार महतोलगायतको उपस्थिति थियो । रेडक्रसका जन्मदाताको जन्मोत्सवमा विविध कार्यक्रम Posted: 08 May 2019 09:14 AM PDT प्रस, वीरगंज, २५ वैशाख/ रेडक्रसका जन्मदाता जाँ हेनरी ड्युनाको जन्मदिनको अवसरमा बुधवार नेपाल रेडक्रस सोसाइटी, पर्साले विभिन्न कार्यक्रम सम्पन्न गरेको छ । उक्त अवसरको आरम्भ रेडक्रसको झन्डोत्तोलनबाट गरिएको थियो । प्रदेश नं. २ का अध्यक्ष फुलमहम्मद मियाँले रक्तसञ्चार केन्द्रमा झन्डोत्तोलन गर्दै ड्युनाको तस्वीरमा माल्यार्पण गरेका थिए । सो अवसरमा रक्तसञ्चार केन्द्रमा रक्तदान कार्यक्रम सम्पन्न्न भयो । कार्यक्रममा तीनजना महिलासहित १६ जनाले रक्तदान गरेका थिए । रक्तदान गर्नेहरूमा नेरेसो पर्साका सभापति वीरेन्द्रराज कँडेल, मन्त्री शैलेन्द्रकुमार चौरसिया, धीरेन्द्र झा, शार्दुल भट्टराई, सिर्जना श्रेष्ठ, मीना चौरसिया, रोशन गुप्तालगायत थिए । कार्यक्रममा रेडक्रसका उपसभापति मधु राणा, मदन गुप्ता, दिनानाथ रौनियार, विना चौलागाई, विद्या भण्डारी, सरोजा राणा, दयाशङ्कर सिंह, साबिर अहमद, सलाउद्दीन अहमदलगायतको सहभागिता थियो । यसैगरी विद्यालयस्तरीय कथा प्रतियोगिता सम्पन्न भयो । त्रिभुवन हनुमान माविमा आयोजित विद्यालयस्तरीय कथा प्रतियोगितामा विभिन्न ८ विद्यालयका १६ जना विद्यार्थी सहभागी थिए । कार्यक्रम सो विद्यFलयका प्रधानाध्यापक शत्रुघ्न गिरीको अध्यक्षतामा भएको थियो । एनआइसी एशिया बैंकद्वारा भिस्वामा क्रिकेट प्रतियोगिता शुरू Posted: 08 May 2019 09:14 AM PDT प्रस, परवानीपुर, २५ वैशाख/ एनआइसी एशिया बैंकको भिस्वा शाखाद्वारा आजदेखि टी–२० क्रिकेट प्रतियोगिता शुरू गरिएको छ । पाँच दिने क्रिकेट प्रतियोगितामा बिहारका ३ र पर्साका ५ गरी ८ वटा टिमको सहभागिता छ । आइतवारसम्म चल्ने यस प्रतियोगिताको उद्घाटन भिस्वा शाखाका प्रबन्धक मैनुद्दिन हवारीले गरेका थिए । आजको उद्घाटन खेल भिस्वा–१ र कट्टिबलुवा टिमबीच भएको थियो । जसमा कट्टिबलुवा दुई रनले विजयी भएको छ । टस जिती ब्याटिङ गरेको कट्टिबलुवाले २० ओभर खेल्दै ८ ओभरको क्षतिमा १२६ रन बनाएको थियो भने भिस्वा–१ ले पूरै ओभर अलआउट भएर १२४ रन मात्र बनायो । खेल भिस्वामा भइरहेको छ। परसौनीको मेयर कपमा परवानीपुर र परसौनी फाइनलमा Posted: 08 May 2019 09:13 AM PDT प्रस, परवानीपुर, २५ वैशाख/ गत शनिवारदेखि बाराको परसौनी गाउँपालिकाद्वारा परसौनीको खुटवा क्रिकेट मैदानमा भइरहेको प्रथम मेयर कप क्रिकेट प्रतियोगिताको उपाधिको लागि शुक्रवार दिउँसो १ बजेदेखि आयोजक परसौनी गाउँपालिका र परवानीपुर गाउँपालिकाबीच फाइनल खेल हुने भएको छ । मङ्गलवार भएको दोस्रो सेमिफाइनल खेलमा परसौनी गाउँपालिकाको टिमले विश्रामपुर टिमलाई ८ रनले पराजित गर्दै फाइनलमा परवानीपुरसँग भिड्ने स्थान पक्का गरेको हो । टस जिती पहिले ब्याटिङ रोजेको परसौनीले निर्धारित २० ओभरको खेलमा १७.२ बलमा अल आउट हुदैं ११६ रन बनायो । ११७ रनको विजयी लक्ष्य लिई जवाफी ब्याटिङ गरेको विश्रामपुरले १८ ओभर २ बलमा अलआउट हुँदै जम्मा १०८ रन मात्र बनायो । हिजोको अन्तिम सेमिफाइनल खेलका म्यान अफ द म्याच परसौनीका मखसुद अन्सारी घोषित भए । यस अघि सोमवार भएको पहिलो सेमिफाइनल खेलमा देवताल गाउँपालिकालाई परवानीपुरले हराई फाइनल प्रवेश पाएको आयोजक परसौनी गाउँपालिकाका अध्यक्ष भोला कलवारले बताए । उनका अनुसार विजेताले ५१ हजार र उपविजेताले २५ हजार पुरस्कार राशि प्राप्त गर्नेछन् । बजेटप्रतिको पूर्वाशा Posted: 08 May 2019 09:11 AM PDT सञ्जय साह मित्र हरेक वर्ष जेठको पन्ध्रौं दिन देशको अनुमानित आय–व्यय प्रस्तुत गर्ने चलन चलेको छ । देशमा नयाF संविधान आएपछि यस क्रमले निरन्तरता पाएको हो । पहिले प्रायः असार महीनाको अन्तिमतिर देशको अनुमानित आय–व्यय प्रस्तुत गरिन्थ्यो । असारको अन्तिम समयमा बजेट प्रस्तुत गरेर साउनको पहिलो दिनदेखि लागू गरिन्थ्यो र अहिलेपनि मध्य जेठमा प्रस्तुत गरेर असारसम्म बजेटमाथिको प्रायः सबै छलफल सम्पन्न गरी बजेट पारित गरिन्छ । बजेट पारित भएपछि साउनको पहिलो दिनदेखि लागू हुन्छ । बजेटको कार्यान्वयन साउनको पहिलो दिनदेखि नै हुने गरेको छ । साउनको पहिलो दिनदेखि नेपालको बजेट कार्यान्वयन गर्ने काम अलि पुरानै समयदेखि भइरहेको हो । बजेट तथा देशको आर्थिक गतिविधिको विषयमा अलिकति पनि जानकारी राख्नेले यो कुरो सजिलै बुझेका छन् कि हाम्रो देशमा बजेट कार्यान्वयन साउनदेखि हुन्छ । पहिले जब असारको अन्तिम हप्तातिर वा अन्तिम दिन नै बजेट प्रस्तुत हुने गथ्र्यो, तब बजेटप्रति सामान्य रुचि राख्ने सबैले बजेटलाई राम्ररी सुन्दथे । बजेटको वाचनलाई राम्ररी सुन्ने होइन कि आप्mनो सरोकारको क्षेत्रका विश्लेषणहरूप्रति चासो दिन्थे । भोलिपल्टै वा साउन एक गतेदेखि नै कुन वस्तुको करमा के कति परिवर्तन आयो र कुन वस्तुको मूल्य बढ्ने भयो भन्ने चासो व्यक्त हुन थाल्दथ्यो । शिक्षित समुदायको लागि दुईवटा महŒवपूर्ण पक्ष थप हुन्थे । पहिलो कि रोजगार सिर्जना गर्ने कुरामा बजेटले के बोलेको छ र तलब वा भत्ता कति बढ्दैछ । कतिपयले त कसरी बढ्दैछ भनेर पनि विचार पु¥याउFथे । प्रतिशतमा बढेको छ कि सीधै रकम थपिएको छ । प्रतिशतमा हो भने अब तलब कति पुग्यो र सीधै रकम थपेको हो भने अब कति पुग्यो भनेर हिसाब गर्दथे । विभिन्न क्षेत्रका विश्लेषणहरूले यो पनि स्पष्ट पार्दथ्यो कि अब तलब यति भयो । फलानो तहका कर्मचारीको तलब अब यति हुने भयो र फलानो तहको कर्मचारीले अब यति पाउFछन् । कर्मचारीको तलब बढ्दा नवयुवामा निकै उत्साह देखिन्थ्यो । जो रोजगारको खोजीमा हुन्थे, उनीहरू अब चाहिं खूब परिश्रम गर्नुपर्छ जसले गर्दा यो तहको नोकरी पाएF भने महीनामा यति रकम कमाउFछु भन्ने योजना बनाउन शुरू गर्थे । गाउFघरभन्दा शहर–बजारतिरका युवामा यो प्रवृत्ति अलि बढी पाइन्थ्यो । शहरमा विभिन्न सुविधा हुने र पढ्ने माहौल पनि हुने हुनाले शहरका नवयुवकहरूलाई तलबले पनि प्रभावित वा उत्साहित बनाएको देखिन्थ्यो । तर तलब बढ्दा महFगी पनि बढ्छ भनेर पहिलेदेखि नै सामाजिक धारणा रहेको छ । जहिले पनि तलब बढ्दा अब फेरि महFगी बढ्ने भयो भनेर विश्लेषण गरिन्छ । तलब नबढोस् भन्ने चाहना राख्नेहरूले मात्र यस प्रकारको विश्लेषण गर्ने गरेका छन् । गत दुई वर्ष तलब नबढ्दा पनि महFगी त बढेकै हो नि, हैन र ? वास्तवमा गत वर्षभन्दा अघिल्लो वर्ष महFगी निकै बढेको थियो । गत वर्ष पनि महFगी बढेकै हो तर तलब बढेन । तलब नबढे पनि महFगी आप्mनो गतिमा बढिरहFदा तलब नबढ्दा महFगी बढेन भनेर कसैले तलबलाई गिज्याएन । तलबको सम्बन्ध बजेटसित हुFदैहुFदैन भन्ने होइन । तलब बढ्दा महFगी पनि बढ्छ भन्ने कुरामा आंशिक सत्यता हुन सक्छ किनभने हातमा नगद बढ्दा त्यसको प्रवाह पनि बढ्छ । यद्यपि महFगी कति बढ्छ र तलब कति बढ्छ भन्ने विषयमा खासै अध्ययन भएको पाइFदैन । कतिपय देशमा महFगीको तुलनामा तलब वा भत्ता वृद्धि गर्ने चलन नै रहेको छ । अझ कतिपय देशमा त बजेट प्रस्तुत हुFदा त्यसमा तलबको चर्चा नै गरिन्न किनभने त्यहाँ तलब वृद्धि गर्ने वा नगर्ने सिफारिश गर्न आयोग नै गठन भएको हुन्छ । आयोगले सिफारिश गरे अनुसार सरकारले बजेटमा तलब उल्लेख नै नगरी अघि वा पछि बढाएको हुन्छ । भत्ता पनि थपेको हुन्छ । सरकारले रकम उपलब्ध गराउने भए पनि तलब वा भत्ता निर्धारणमा सरकारको उति धेरै हस्तक्षेप नहुने पनि कतैकतै पाइएको छ । अब पूर्वबजेट छलफल शुरू भएको छ । बजेट आउन अब धेरै समय बाFकी छैन । नयाF संविधानले निर्धारण गरेको समयमा नै बजेट पेश गर्नुपर्ने संवैधानिक बाध्यता रहेको छ । यसले गर्दा आउFदो महीनाको मध्यमा बजेट पेश हुने कुरामा कसैलाई शङ्का नै छैन । कतिको बजेट आउFदैछ र बजेटमा कुन कुराले प्राथमिकता पाउFदैछ भन्ने कुरो सबैले थाहा पाइसकेका छन् किनभने देशको संसद्बाट सरकारको नीति तथा कार्यक्रम पारित भइसकेको छ । बजेटको लागि नीति तथा कार्यक्रम निकै महŒवपूर्ण मानिन्छ । अधिकांश प्रजातान्त्रिक देशमा बजेटभन्दा पहिले नीति तथा कार्यक्रम पारित गर्ने चलन छ र नेपालले पनि यसको अभ्यास लामो समयदेखि गर्दै आएको छ । नीति तथा कार्यक्रममा नै आधारित भएर बजेट आउने हुन्छ । बजेट आउन थालेपछि बजेटप्रति रुचि वा आशा हुने धेरैले बजेटका धेरै कुराहरू थाहा पाउन खोज्दछन् । बजेटको विषयमा आप्mनो सरोकारका कुराहरू जानकारी लिन खोज्दछन् । यसकारण बजेट निर्माण भइरहेको अवस्थामा धेरैले यसमा आप्mनो चासोको कुरो के छ भनी नियालिरहेका हुन्छन् । नीति तथा कार्यक्रमको आधारमा बजेटमा सामाजिक सुरक्षा भत्ता र कर्मचारीहरूको तलब बढ्दैछ भन्ने कुराहरू अनौपचारिक वा औपचारिक रूपमा सार्वजनिक भइरहेका छन् । बजेटमा यसपालि सामाजिक सुरक्षा भत्ता र कर्मचारीको तलब बढ्ने करीब निश्चित छ । गत वर्ष नै तलब र सामाजिक सुरक्षा भत्ता बढ्ने अनुमान गरिएको थियो । कुनैकुनै पत्रिकाले तलब बढ्दै गरेको लेखेका पनि थिए तर तलब र सामाजिक सुरक्षा भत्तामा वृद्धि भएन । तलबमा वृद्धि नभए पनि एक हजार रुपियाँ भने विशेष महFगी भत्ताको रूपमा बढेको थियो । यसपालि सामाजिक सुरक्षा भत्ता एक हजार रुपियाँले बढ्दै छ भन्ने कुरो विभिन्न माध्यमले सार्वजनिक भइरहेको छ । हुनत यस्ता कुराहरू विश्वसनीय नहुन पनि सक्छन् तर नीति तथा कार्यक्रममा नै यस प्रकारको सङ्केत आएपछि सासु–भत्ता बढ्ने कुरामा आशा जागेको छ । सामाजिक सुरक्षा भत्ता बुझिरहेकाहरूमा भने यसले निकै आशा जगाएको छ । अब राज्यको तर्फबाट पाइने भत्ता तीन हजार रुपियाँ पुग्दैछ भन्ने सुनेर यस प्रकारको भत्ताको आशामा रहनेहरू उत्साहित भइरहेका छन् । यस वर्ष भने आशा चाहिं निराशामा परिणत नहुने विश्वास पनि लिइरहेका छन् । सासु–भत्ता बुझ्ने तर अशिक्षित वा अपठित विपन्नहरू पनि तलबको कुरो उठाउFछन् र आपूmले पाउने भत्ताको कुरो पनि सुन्न चाहन्छन् । वास्तवमा सामाजिक सुरक्षा भत्ताले निकै ठूलो क्षेत्र सिर्जना गरिसकेको छ र यसले समाजमा निकै ठूलो महŒव पनि पाइसकेको छ । राज्यकोषबाट तलब प्राप्त गरेर गुजारा गरिरहेकाहरूमा भने तलबको आशा निकै बढेको छ । बजेटको विषयमा आइरहेका सबै खबर, चर्चा–परिचर्चा तथा विश्लेषणहरूमा तलब बुझ्ने वर्गको ध्यान तानिएको छ । तलब पाउने कर्मचारीहरूमाथि उसको परिवारको पनि आशाको नजर टिकेको हुन्छ । अन्य वर्ग पनि प्रत्यक्ष परोक्षरूपमा आश्रित हुन्छ । गाउFघरमा विकासको आशा पनि निकै बढेको छ । आप्mनो आसपासमा विकासको लागि आवश्यक कुराको छलफल हुन थालेको छ । बजेट पूर्वको आशा भने बजेट प्रस्तुतिको दिन नजीकिंदै जाFदा झन् बढेको छ । चक्रवातको जोखिम Posted: 08 May 2019 09:10 AM PDT बितेको साता विनाशकारी प्राकृतिक प्रकोपबाट भारत जोगिन सफल भएको छ । गएको शुक्रवार र शनिवार उडिसा राज्यमा १९३ देखि २४५ किलोमिटर प्रतिघण्टाको दरले ‘फानी’ टर्नेडो आयो । फानीले उडिसाको करिब १० हजार गाउँ र ५२ वटा शहरलाई लतारेर गयो । ११ लाख ५० हजारभन्दा बढी जनसङ्ख्या बसोवास गर्ने क्षेत्रमा बिजुली, टेलिफोनका खम्बाहरू लडे, ठूल्ठूला रूख जरासहित उखेलिए, फुसका घरहरू उडे । सो घटनामा ८ जनाको मात्रै ज्यान गयो । यता बितेको चैत १७ गते साँझ पर्सा–बारामा पनि चक्रवातले भने विध्वंस मच्चायो । ९० किलोमिटर प्रतिघण्टाको दरले आएको चक्रवातले करीब ३० हजार जनसङ्ख्या बसोवास क्षेत्रलाई ओगटेर अगाडि बढ्दा २९ जनाको ज्यान गयो । संयुक्तराज्य अमेरिकाको मध्य क्षेत्रमा नेपालको जस्तो चक्रवात वार्षिक ५०–६० वटा आउने गर्छ । त्यहाँ मानवीय क्षति झन्डै शून्य हुन्छ । भौतिक सम्पत्तिको क्षति भने भइरहन्छ । भारतमा यसपटक आएको फानी नामको चक्रवात नेपालमा आएको टर्नेडो र अमेरिकामा आइरहने चक्रवातभन्दा निकै शक्तिशाली हो । नेपालमा आएको चक्रवात अमेरिकासँग मिल्दोजुल्दो भएकोले यसलाई ‘अमेरिकी टर्नेडोे’ भनी नामाकरण गरेको छ । विश्व नयाँ प्रविधिमा प्रतिस्पर्धाका साथ अगाडि बढिरहेको छ । जल तथा मौसम एवं हावाको अवस्था पत्ता लगाउने सूचना प्रविधिको विकासका कारण जतिसुकै शक्तिशाली चक्रवात आएपनि नागरिकको जीवन रक्षा गर्न भारत, अमेरिकालगायत मुलुकहरू सफल छन् । चक्रवात आउनुभन्दा निकै दिन पहिले भारतको मौसम विज्ञान विभागले सूचना जारी गरिसकेको थियो । चक्रवात कुन क्ष्Fेत्र भएर जाने र कुन क्ष्Fेत्रलाई नछुने पहिचान भइसकेको थियो । पाँचवटा भारतीय भूउपग्रह अन्तरिक्षमा क्रियाशील छ । हरेक १५ मिनटमा त्यसले भू–स्टेशनमा सङ्केत पठाइरहन्छ । सोही आधारमा त्यहाँको सरकारले पर्याप्त शिविरहरू खडा गरी नागरिकलाई सुरक्षित स्थानमा स्थानान्तरण ग¥यो । कतिपय स्थानमा सुरुङ निर्माण गरी सुरक्षा अभ्यास पनि गराइयो । सुरक्षित सुरुङ निर्माण कार्य अमेरिकामा धेरै पहिले सफल भइसकेको छ । त्यहाँ धेरै टर्नेडो आइरहने क्षेत्रका घरहरूमा भुइँ तलामुनि बंकर निर्माण गर्ने चलन स्थापित भइसकेको छ । भारत र अमेरिका विकसित मुलुक हुन्, नेपाल विकासोन्मुख मुलुक । हाम्रबीच धेरै कुरा दाँज्न सकिंदैन । तर कतिपय कुरा, चाहने हो भने, हामी पनि गर्न सक्छौं । दुई करोड रुपियाँको लगानीमा केही दिन पहिले नेपालले नानो स्याटेलाइट प्रक्षेपण ग¥यो । यो कम क्षमताको र भिन्न विशेषताको थियोे । ५० करोड रुपियाँभन्दा बढी लगानीमा हाल भारतको जस्तै स्याटेलाइट प्रक्षेपण गर्न सकिने कुरा आइसकेको छ । मौसम पूर्वानुमानसम्बन्धी स्याटेलाइट रहर नभएर अति आवश्यक प्रविधि भइसकेको छ । प्राकृतिक प्रकोपबाट जोगिने कार्यलाई भगवान् भरोसा ठान्नु जङ्गली अवस्थाको सोच मानिन्छ । दक्षिण एशियामा बङ्गलादेशपछि चक्रवातको जोखिममा नेपाल रहेको कुरा विज्ञहरूले सार्वजनिक गरिसकेका छन् । चक्रवात फेरि नआउला भन्न सकिन्न । त्यसले पु¥याउने मानवीय क्षति जोगाउन मौसम पूर्वानुमान एवं अन्तरिक्ष सूचना सञ्जालमा लगानी गरी भरपर्दो बनाउनु र सुरक्षित हुनु बुद्धिमानी ठहर्नेछ ।
    File Type: pdf
    5
    1 Comments 0 Shares
  • सफल होस तिम्रो यात्रा


    सफल होस तिम्रो यात्रा,सम्पन्न होस तिम्रो मनकामना,

    उच्च होस् तिम्रो सिर्,

    पुरा होस तिम्रो सपना,

    सफलताले चुमोश् तिम्रो उदेश्य

    यहि नै छ यो नयाँ  वर्ष २०७६को मंगलमय  शुभकामना


    सफल होस तिम्रो यात्रा सफल होस तिम्रो यात्रा,सम्पन्न होस तिम्रो मनकामना, उच्च होस् तिम्रो सिर्, पुरा होस तिम्रो सपना, सफलताले चुमोश् तिम्रो उदेश्य यहि नै छ यो नयाँ  वर्ष २०७६को मंगलमय  शुभकामना
    5
    0 Comments 0 Shares
  • बर्ष ०७५ भयाङ्कर रह्यो ।
    केही प्रयोगहरू सफल रहे ।
    बर्ष ०७६ पनि सफल रहनेमा ढुक्क छु ।
    #शुभ_नयाँ_बर्ष
    बर्ष ०७५ भयाङ्कर रह्यो । केही प्रयोगहरू सफल रहे । बर्ष ०७६ पनि सफल रहनेमा ढुक्क छु । #शुभ_नयाँ_बर्ष
    2
    0 Comments 0 Shares
  • रित्तिनु',
    सकिनु हैन (?)!

    ओहो ! हेरत 🙄
    त्यो रुख 👉️ 🌳

    नया पालुवा पलाउने तरखरमा,
    रित्तो- रित्तो छ
    रित्तिनु', सकिनु हैन (?)! ओहो ! हेरत 🙄 त्यो रुख 👉️ 🌳 नया पालुवा पलाउने तरखरमा, रित्तो- रित्तो छ
    1
    0 Comments 0 Shares
  • कृपया पढेर प्रतिक्रिया दिनुहोला :- "Unexpected_LOVE"
    भाग-1
    रातभरि बर्सिएको पानी, बिहानको सुहाना मौसम, निन्द्रादेबिको काखबाट भर्खर छुट्टिएर सुर्यदयको रमणिय दृश्य हेर्दै गरेको म...
    अकस्मात प्रकृतिको सुन्दरतालाइ मात खुवाउने लठ्ठ पार्ने अनुहार हेरेको हेरै गर्न मन लाग्यो पल्लो मोड नपुगुन्जेल सम्म ।।
    बैजनी रङको कुर्था सुरुवालमा सजिएकी उनी बाटुलो अनुहार, लोभलाग्दो जिउडाल, पानको पात जस्तो ओठ, मृग नयनी आँखा वा त्यो दृश्यलाइ भुल्न या त संसार छाड्नपर्थ्यो या त स्मरण शक्ति गुमाउन पर्थ्यो .. सोच्दै थिए...
    "बाबू 9 बजिसक्यो खाना खान आइज".. ममिको आवाज कानमा पर्छ झस्किए झसङ्ग!!
    अहो!! समय पनि कति छिटो कुदेको आफै मुस्कुराउदै सोच्दै थिए .. बानेश्वर जानू छ ढिला भयो ...
    खाना खाएर लागियो बानेश्वर अफिस तिर ..
    कपन देखि बानेश्वर सम्मको यात्रामा बिहानको दृश्यलाइ मनमनै नियाल्दै थिए एक्लै मुस्कुराउदै थिए नाम के होला??
    कहाँ बस्छे??
    के गर्छे?? ..
    फेरि भेट होला कि नहोला?? ..
    इत्यादि कुराहरु मनमा खेलिरहेथे .. एक्लै मुस्कुराउदै गाडिको अन्तिम सिटको झ्यालमा बसेको म ...
    "बानेश्वर झर्ने आउनुस है".. झसङ्ग भए कति छिटो आइपुगेछु ...
    झर्ने छ है दाइ सिट बाटै कराउदै झर्ने तरखरमा लागे ...
    अपिसमा पुगेपछी पनि मेरो दिमागमा बिहानकै दृश्य झल्झल्ती आखामा आइरह्यो काम भन्दा बिहानको दृश्य सम्झिदै एक्लै मुस्किराउदै गर्दा ..
    "के हो मिलन एक्लै मुस्कुराउदै छौ मैले दिएको काम सकियो??" झसङ्ग भए..
    अहो!! "सकिन लाग्यो सर 5 मिनेट "..
    घडी हेरे 3 बजिसकेछ च कफिको तलतल लाग्यो भनेर लागे नजिकको कफि शप तिर...
    "दिदी एउटा कफि" बस्ने ठाउँ खोज्दै पसलको कुनामा राखेको टेबलमा गएर बसे...
    "भाइ कफि"..
    "दिदी एउटा चुरोट पनि दिनुस न" ..
    कफि सकेर काउण्टरमा जाँदै गर्दा मनमा एक किसिमको आधीबेरि चल्यो कतै कल्पनामा डुबिरहेको त छैन भन्ने भान भयो ... झस्किए बिहानको परि आखाको सामुन्ने काउण्टरमा पैसा तिर्ने बेलामा मात्रै देखियो अहो !!!
    उनले पैसा झिकिन 1000 ..
    "बहिनि चेन्ज छैन हजुर संग 50 रुपैया खुद्रा होला हेर्नुस त" मुस्कुराउदै साहुनीले भनिन ..
    "छैन दिदी" उनले मन्द मुस्कानमा कोइलिको जस्तो स्वर निकाल्दै भनिन ..
    "उसो भए भोलि दिनुस न त है बहिनी "..
    "हस !! हुन्छ!! "
    उनी लागिन कफि सपको दायापट्टि...
    हेरिरहे मन्द मुस्कानको साथ..
    "भाइ के हो बहिनिले मोहनी लगाइन कि क्या हो??"
    झसङ्ग भएर बिहानको सबै कुरा सहुनिलाइ भने ..
    "बिचरी!! कति दुख गर्छे घरमा आमा, उ र भाइ मात्रै छन" ..
    फेरि सोधिहाले "कहाँ काम गर्छे??"
    "यहि उतापट्टिको सम्झौता ट्राभल्स एण्ड टुर्समा, सधै यहि टाइममा आउछिन खाजा खानको लागि"
    "नाम चै के हो नि??" मैले सोधे
    "स्मृति गौतम "
    ... म पैसा फिर्ता लिएर फर्किए .. यतिकैमा दिन बित्यो...
    बेलुका खाना खाएर फेसबुकमा सर्च गर्न लागे तर त्यो अनुहार भेट्टाउन सकिन ...

    भोलिपल्ट बिहान उहीँ टाइममा कौसिमा बसेर हेरिरहेको थिए अघिल्लो दिनको आकृति खोज्दै .. तर भेट्टाइन ... यतिकैमा अफिसतिर लागे..
    काम गर्दै थिए झसङ्ग भए अहो!! 3 बजिसकेछ लागे गर्नलागेको कामलाइ थाति राखेर लागे कफिसपतिर..
    कफिशपमा पुगेर सबै टेबुल नियाले तर त्यो आकृति देखिन सोचे .... आउन बाकी होला न गैसकिकी दोधारमा दिमागलाइ लोड दिदै थिए ... To be continue
    (बाकी अर्को भागमा)
    कृपया पढेर प्रतिक्रिया दिनुहोला :- "Unexpected_LOVE" भाग-1 रातभरि बर्सिएको पानी, बिहानको सुहाना मौसम, निन्द्रादेबिको काखबाट भर्खर छुट्टिएर सुर्यदयको रमणिय दृश्य हेर्दै गरेको म... अकस्मात प्रकृतिको सुन्दरतालाइ मात खुवाउने लठ्ठ पार्ने अनुहार हेरेको हेरै गर्न मन लाग्यो पल्लो मोड नपुगुन्जेल सम्म ।। बैजनी रङको कुर्था सुरुवालमा सजिएकी उनी बाटुलो अनुहार, लोभलाग्दो जिउडाल, पानको पात जस्तो ओठ, मृग नयनी आँखा वा त्यो दृश्यलाइ भुल्न या त संसार छाड्नपर्थ्यो या त स्मरण शक्ति गुमाउन पर्थ्यो .. सोच्दै थिए... "बाबू 9 बजिसक्यो खाना खान आइज".. ममिको आवाज कानमा पर्छ झस्किए झसङ्ग!! अहो!! समय पनि कति छिटो कुदेको आफै मुस्कुराउदै सोच्दै थिए .. बानेश्वर जानू छ ढिला भयो ... खाना खाएर लागियो बानेश्वर अफिस तिर .. कपन देखि बानेश्वर सम्मको यात्रामा बिहानको दृश्यलाइ मनमनै नियाल्दै थिए एक्लै मुस्कुराउदै थिए नाम के होला?? कहाँ बस्छे?? के गर्छे?? .. फेरि भेट होला कि नहोला?? .. इत्यादि कुराहरु मनमा खेलिरहेथे .. एक्लै मुस्कुराउदै गाडिको अन्तिम सिटको झ्यालमा बसेको म ... "बानेश्वर झर्ने आउनुस है".. झसङ्ग भए कति छिटो आइपुगेछु ... झर्ने छ है दाइ सिट बाटै कराउदै झर्ने तरखरमा लागे ... अपिसमा पुगेपछी पनि मेरो दिमागमा बिहानकै दृश्य झल्झल्ती आखामा आइरह्यो काम भन्दा बिहानको दृश्य सम्झिदै एक्लै मुस्किराउदै गर्दा .. "के हो मिलन एक्लै मुस्कुराउदै छौ मैले दिएको काम सकियो??" झसङ्ग भए.. अहो!! "सकिन लाग्यो सर 5 मिनेट ".. घडी हेरे 3 बजिसकेछ च कफिको तलतल लाग्यो भनेर लागे नजिकको कफि शप तिर... "दिदी एउटा कफि" बस्ने ठाउँ खोज्दै पसलको कुनामा राखेको टेबलमा गएर बसे... "भाइ कफि".. "दिदी एउटा चुरोट पनि दिनुस न" .. कफि सकेर काउण्टरमा जाँदै गर्दा मनमा एक किसिमको आधीबेरि चल्यो कतै कल्पनामा डुबिरहेको त छैन भन्ने भान भयो ... झस्किए बिहानको परि आखाको सामुन्ने काउण्टरमा पैसा तिर्ने बेलामा मात्रै देखियो अहो !!! उनले पैसा झिकिन 1000 .. "बहिनि चेन्ज छैन हजुर संग 50 रुपैया खुद्रा होला हेर्नुस त" मुस्कुराउदै साहुनीले भनिन .. "छैन दिदी" उनले मन्द मुस्कानमा कोइलिको जस्तो स्वर निकाल्दै भनिन .. "उसो भए भोलि दिनुस न त है बहिनी ".. "हस !! हुन्छ!! " उनी लागिन कफि सपको दायापट्टि... हेरिरहे मन्द मुस्कानको साथ.. "भाइ के हो बहिनिले मोहनी लगाइन कि क्या हो??" झसङ्ग भएर बिहानको सबै कुरा सहुनिलाइ भने .. "बिचरी!! कति दुख गर्छे घरमा आमा, उ र भाइ मात्रै छन" .. फेरि सोधिहाले "कहाँ काम गर्छे??" "यहि उतापट्टिको सम्झौता ट्राभल्स एण्ड टुर्समा, सधै यहि टाइममा आउछिन खाजा खानको लागि" "नाम चै के हो नि??" मैले सोधे "स्मृति गौतम " ... म पैसा फिर्ता लिएर फर्किए .. यतिकैमा दिन बित्यो... बेलुका खाना खाएर फेसबुकमा सर्च गर्न लागे तर त्यो अनुहार भेट्टाउन सकिन ... भोलिपल्ट बिहान उहीँ टाइममा कौसिमा बसेर हेरिरहेको थिए अघिल्लो दिनको आकृति खोज्दै .. तर भेट्टाइन ... यतिकैमा अफिसतिर लागे.. काम गर्दै थिए झसङ्ग भए अहो!! 3 बजिसकेछ लागे गर्नलागेको कामलाइ थाति राखेर लागे कफिसपतिर.. कफिशपमा पुगेर सबै टेबुल नियाले तर त्यो आकृति देखिन सोचे .... आउन बाकी होला न गैसकिकी दोधारमा दिमागलाइ लोड दिदै थिए ... To be continue (बाकी अर्को भागमा)
    1
    0 Comments 0 Shares
  • - सायद" मिलन"💑 बिछोड💔 हुनकै लागी हुन्छ।
    :-अनि "बिछोड" नि?
    :- बिछोड "नया"💑 मिलन हुनको लागी हुन्छ।
    #प्रक्रिया
    - सायद" मिलन"💑 बिछोड💔 हुनकै लागी हुन्छ। :-अनि "बिछोड" नि? :- बिछोड "नया"💑 मिलन हुनको लागी हुन्छ। #प्रक्रिया
    1
    0 Comments 0 Shares
  • BishnupurGaupalika-1,Siraha
    अप्रिल १ १४:४३ बजे ·
    नयाँ वर्षको पहिलो दिनमात्र फुल्ने र नेपालमा मात्रै पाइने यो हो अनौठो फूल !
    सौन्दर्यको प्रतीक फूल मन नपराउने को होला ? त्यसमा पनि वर्षको एक दिन मात्र फुल्ने त्यो...
    थप हेर्नुहोस्
    BishnupurGaupalika-1,Siraha अप्रिल १ १४:४३ बजे · नयाँ वर्षको पहिलो दिनमात्र फुल्ने र नेपालमा मात्रै पाइने यो हो अनौठो फूल ! सौन्दर्यको प्रतीक फूल मन नपराउने को होला ? त्यसमा पनि वर्षको एक दिन मात्र फुल्ने त्यो... थप हेर्नुहोस्
    0 Comments 0 Shares
  • राष्ट्रिय स्तरको फुटवल प्रतियोगिता माडी गोल्डकपको खेल तालिका सार्वजनिक ।।
    माडीको बसन्तपुमा हुने राष्ट्रिय स्तरको फुटवल प्रतियोगिता माडी गोल्डकपको खेल तालिका सार्वजनिक गरिएको छ । बसन्तपुर युनाइटेड क्लवको आयोजनामा नयाँ वर्ष २०७६ को १ गतेबाट सुरु हुने फुटवल प्रतियोगितामा १६ टिमको सहभागिता रहेको आयोजकले बताएको छ । उद्घाटन खेल बैशाख १ गते हेटौंडा फुटवल एकेडेमी र गौरीशंकर युवा क्लवका बिचमा प्रतिस्पर्धा हुने खेल संयोजक नविन वस्यालले जानकारी दिनुभयो । फुटवल प्रतियोगितामा चितवन,नवलपरासी,हेटौडा,पर्सा,वुटवल,तनहु, लगायतको टोलीको सहभागिता रहने आयोजकले वताएको छ । माडी गोल्डकप फुटवल प्रतियोगिताको बिजेताले नगद २ लाख र उपविजेता टोलीले १ लाख सहित आर्कषक ट्रफी प्राप्त गर्नेछन् । यसवाहेक विभिन्न विधामा खेलाडीहरुलाई नगद सहित सम्मान गरिने आयोजक कमिटिले जनाएको छ ।
    राष्ट्रिय स्तरको फुटवल प्रतियोगिता माडी गोल्डकपको खेल तालिका सार्वजनिक ।। माडीको बसन्तपुमा हुने राष्ट्रिय स्तरको फुटवल प्रतियोगिता माडी गोल्डकपको खेल तालिका सार्वजनिक गरिएको छ । बसन्तपुर युनाइटेड क्लवको आयोजनामा नयाँ वर्ष २०७६ को १ गतेबाट सुरु हुने फुटवल प्रतियोगितामा १६ टिमको सहभागिता रहेको आयोजकले बताएको छ । उद्घाटन खेल बैशाख १ गते हेटौंडा फुटवल एकेडेमी र गौरीशंकर युवा क्लवका बिचमा प्रतिस्पर्धा हुने खेल संयोजक नविन वस्यालले जानकारी दिनुभयो । फुटवल प्रतियोगितामा चितवन,नवलपरासी,हेटौडा,पर्सा,वुटवल,तनहु, लगायतको टोलीको सहभागिता रहने आयोजकले वताएको छ । माडी गोल्डकप फुटवल प्रतियोगिताको बिजेताले नगद २ लाख र उपविजेता टोलीले १ लाख सहित आर्कषक ट्रफी प्राप्त गर्नेछन् । यसवाहेक विभिन्न विधामा खेलाडीहरुलाई नगद सहित सम्मान गरिने आयोजक कमिटिले जनाएको छ ।
    1
    0 Comments 0 Shares
  • राष्ट्रिय बाणिज्य Bank .मा जागिर को अवसर आउनुहोस हामी तपाइको जागिर खाने चाहना पूरा गर्न तयार छौ भारी सङ्ख्या मा खुलेको हुदा मौका नगुमाउनुहोस समयमै तयारी थालौ / सहाय्क तह चौथो देखि प्रबन्धक सम्म नयाँ कक्षा हरु धमाधम भइ रहेका छन st xaviers academy new baneswor ktm chok bank of Kathmandu सङ्गै जोडिएको building tel- 014462146/9863825723/9851059187 शिघ्र सम्पर्क गर्नुहोस
    राष्ट्रिय बाणिज्य Bank .मा जागिर को अवसर आउनुहोस हामी तपाइको जागिर खाने चाहना पूरा गर्न तयार छौ भारी सङ्ख्या मा खुलेको हुदा मौका नगुमाउनुहोस समयमै तयारी थालौ / सहाय्क तह चौथो देखि प्रबन्धक सम्म नयाँ कक्षा हरु धमाधम भइ रहेका छन st xaviers academy new baneswor ktm chok bank of Kathmandu सङ्गै जोडिएको building tel- 014462146/9863825723/9851059187 शिघ्र सम्पर्क गर्नुहोस
    2
    0 Comments 0 Shares
  • यसरी पनि सेवा सम्भव छ !
    सडक मानवमुक्त देश बनाउने अभियन्ताहरुको कथा
    कल्पना गर्नुस्, एउटा ३३ वर्षको युवकले के गर्ला ? के सोच्ला ? उसको जीवनप्रतिको दृष्टिकोण कस्तो होला ?

    अब, जवाफ तपाईंसँगै राख्नुहोस् । र, यो ३३ वर्षे युवकको कथा पढ्नुहोस् । जो घर जोड्ने, गाडी किन्ने र सुखमय जीवन विताउनेभन्दा दुरको यात्रामा निस्किएका छन् । जीवनको नयाँ परिभाषा खोज्दैछन् ।




    जीवन एउटै हो । तर, मानिसले त्यसलाई अनेकौं तरिकाले जिउँछन् । जीवनमा अनेकौं संयोगहरु आइपुग्छन्, जो मानिसको कल्पनाभन्दा पर हुन्छ । तर, तीनै संयोगहरुले जीवनका नयाँनयाँ परिभाषा सृजना गर्छ । कति संयोगले विषबमन गर्छन्, कति संयोगले अमृत पिलाउँछन् ।

    त्यस्तै, एउटा संयोग । रामजी अधिकारी ०६६ सालमा पिकनिक नगएको भए आज उनी कहाँ हुन्थे ? उनैलाई थाहा छैन ।

    त्यही पिकनिकले नै उनी अहिले असहाय, असक्त, अनाथ र अपांग आठ सय जनाको अभिभावक भएका छन् । उनीजस्तै ६० जना युवा अभियन्ता दैनिक १८ घण्टा तीनै चार ‘अ’का बारेमा सोच्छन्, खोज्छन् । अनि मानव सेवा आश्रममा लिएर प्रेमको औषधि खुवाउँछन् । त्यही, मानवसेवा आश्रमका अध्यक्ष हुन्, रामजी ।

    दृष्टि देखाउने त्यो पिकनिक

    रामजी क्याम्पस पढ्दै थिए । पढ्नु, फगत कोरा किताबी ज्ञान हासिल गर्नु मात्र होइन ।

    पढाइसँगै रामजीहरु ‘सर्वोकृष्ट जीवन सास्वत चिन्तन’को अभियानमा थिए । यसो भनौं, उनी खुला विश्वविद्यालयमा पढाउँदै पनि थिए । सकारात्मक सोच चिन्तन, मानवियता र सामाजिक भावनासहित असल व्यक्ति निर्माण गर्ने अभियान थियो ।

    त्यही अभियानको दौरानमा उनीहरुले २०६६ मा हेटौंडामा पिकनिक आयोजना गरे । तर यस्तो पिकनिक, जुन विद्यमान परिभाषाभन्दा निकै पृथक ।

    त्यो पिकनिकबाट उनीहरुले आकाशलाई छानो बनाएर सडक बस्नेको जीवन महशुस गर्न खोजे । सडकमा पुगे अनि १८ जना वृद्धवृद्धालाई बटुले । हेटौंडा नगरपालिकाको भ्यानमा राखे । अनि पिकनिक स्पट पुगे ।

    सडकबाट उठाइएका वृद्धवृद्धाहरुको शरीरबाट नमिठो गन्ध हुत्तिँदै थियो । उनीहरुले नुहाइदिए । फोहोर जमेका लामा-लामा नङ थिए, काटिदिए । कपाल जटा परेका थिए, छोट्याइदिए । शरिर घाउले भरिएका थिए, ड्रेसिङ गरिदिए । र, सफा कपडा लगाइदिए । अनि वृद्धवृद्धासँगै बसेर तात्तातो खाना खाए, नाचे, रमाइलो गरे ।

    यति गरेपछि अभियन्ताहरुको मनमा यस्तो आनन्द सवार भयो, जुन कल्पनाभन्दा बाहिरको थियो । रामजी भन्छन्, ‘रात परेपछि फेरि हामीले उहाँहरुलाई सडकमै लगेर छाड्नुपर्थ्यो । हामीले मनलाई कसिलो बनायौं र त्यसै गर्‍यौं ।’

    अध्याँरो भइसकेको थियो । छोड्नेबेला कदिमा स्याङ्तानले हात समाउँदै भनिन्, ‘पहिले त हामीले मागेर खान्थ्यौं । तर, तिमीहरुले सफा बनाइदियौं, नयाँ कपडा लगाइदियौ । अब हामीलाई कसले खान दिन्छ ?’

    कदिमाको गोलीजस्तो बोलीले रामजीहरुलाई नराम्ररी रन्थनाइदियो । उनीहरुको मनमा एउटै कुराले राज गर्‍यो कि हामीले निकै ठूलो पाप गर्‍यौं । रातभर सोचे । अर्को दिन बिहान निर्णय गरे, ‘जसै गरेर भए पनि सडकपेटीमा बिताउनेहरुको उद्धार गर्नुपर्छ ।’

    सुरुमा उनीहरु केही आश्रममा पुगे, केही वृद्ध-वृद्धाका लागि कुरा गरे । तर, जसको दिसा-पिसाब सन्तुलनमा छैन, मानसिक रुपमा रोगी छ, परिचय नै छैन, उनीहरुको लागि आश्रम पनि नहुँदोरहेछ, भएन ।

    त्यसैले जन्मियो, ‘मानव सेवा आश्रम ।’ जुन आश्रम १३ भदौ, २०५९ मा हेटौंडाबाटै शुरु भयो । यो किन त ? रामजीसँग सीधा जवाफ दिन्छन्, ‘खुशी, शान्ति र आत्मसन्तुष्टिका लागि ।’

    मुठी माग्दा मुक्का

    २३ जेठ । हेटौंडामा भाडाको एउटा फ्ल्याट । पाँच जना असक्त वृद्धवृद्धालाई सकड पेटीबाट त्यो फल्याटसम्म ल्याइएको थियो । तर ओढ्ने-ओच्छाउने छैन, खुवाउने खाना छैन ।

    ‘हामीसँग मात्र भावना थियो’, रामजी भन्छन्, ‘त्यसपछि हामीले नजिकको अभिभावक, शुभेच्छुकसँग सेकेन्ड हेन्ड म्याट, थाल, चम्चा माग्यौं । सहयोगका लागि आग्रह गर्‍यौं । कतिले सहयोग गर्नुभयो, कतिले शंका गर्नुभयो, कतिले आक्षेप पनि लगाउनुभयो ।’

    त्यसपछि रामजीहरुले ‘मुठी दान संकलन’ अभियान थाले । मुठी दान संकलनका लागि युवा अभियन्ताहरु बोरा बोकेर टोल-टोलमा पुगे । रामजी ६ वर्ष अघिको क्षण सम्झँदै भन्छन्, ‘कतिले मुठीको ठाउँमा मुरी दिए, कति ठाउँमा मुठीको ठाउँमा मुक्का पनि खायौं । कतिले कुकुर फुकाएर छोडिदिए, कतिले पानीले छ्यापेर धपाए ।’

    तर, रामजीहरुको यात्रामा ब्रेक लागेन । उनीहरुले चार ‘अ’हरुलाई आश्रममा ल्याएर नाना, खाना, छाना र औषधि उपचारको प्रयास गर्दै गए । कतिपयको परिवार खोजेर पुर्नमिलन पनि गराए, आफन्त नभेटिएकालाई आश्रममा राखेर सहारा दिए ।

    अब अहिलेको सफलताको कथा सुनाउँछन् रामजी, ‘निःस्वार्थ सेवामा लागेका कारण यो ६ वर्षको अवधिमा ६ वटा प्रदेश, १२ जिल्ला, १४ स्थानमा मानव सेवा आश्रमको सेवा सञ्चालनमा छन् । आजको दिनमा विभिन्न उमेर समूहका आठ सय जना सहयोगअपेक्षी आमाबुवा, दाजुभाइ दिदीबहिनी र सानासाना बाबुनानीको सेवा गर्ने अवसर पाएका छौं । स्थानीय, प्रदेश र केन्द्रीय सरकारसँग सहकार्य गर्दैछौं ।’

    तर, आश्रमले कुनै पनि विदेशी सहयोग लिँदैन । एनजीओ/आईएनजीओको बजेटभन्दा बाहिर छ उनीहरुको आश्रम । उनीहरुले प्रमाणित गरेका छन्, यसरी पनि सेवा सम्भव छ !

    जीवन यस्तो पनि !



    मानव सेवा आश्रमको युट्युबमा एउटा भिडियो छ, जहाँ एक जना वृद्धको हातमा साङ्ला बाँधिएको छ । र, साङ्लामा ताला ठोकिएको छ । खिया लागेको साङ्लाले गडेर हातमा घाउ लागेको छ । रामजी भन्छन्, ‘आफ्नै परिवारले १३ वर्षदेखि साङ्लाले बाँधेर राखेका थिए । मानसिक समस्या भएकाले उनलाई त्यसरी बाँधेर राखिएको रहेछ । उहाँले त्यहीँ दिसा-पिसाब गर्नुहुन्थ्यो, त्यही खानुहुन्थ्यो ।’

    मानव सेवा आश्रमले जञ्जीरले बाँधिएका सप्तरी राजविराजका उमाकान्त चौधरीलाई आश्रममा ल्यायो र निको बनायो । रामजी भन्छन्, ‘मनोसामाजिक समस्या भएका मानिसलाई प्रेमसँग उपचार गरियो र सकारात्मक वातावरण प्रदान गरियो भने सुधार हुन्छ । यस्तो स्थिति देख्दा त लाग्छ, प्रेमलाई टर्चलाइट बालेर खोज्नुपर्छ ।’

    त्यस्तै दुई व्यक्ति थिए, राष्ट्रपति भवन पछाडि । घुम्न आएका जापानिजले उनीहरुका भिडियो खिचे र सामाजिक सञ्जालमा राखिदिए । दुई व्यक्ति, अनिल र सुनिललाई दुई वटा पिंजडामा थुनिएको थियो र, हातमा डोरी लगाएर कगतीको बोटमा बाँधिएको थियो । उनीहरु फलामको पिंजडा जोडसँग हल्लाइरहन्थे र चिच्याइरहन्थे, जसरी चिडियाखानामा चिम्पान्जी बेलाबेलामा चिच्याउँछ ।

    त्यो खबर थाहा पाउनासाथ मानव सेवा आश्रमको टिम पुग्यो र पिंजडामुक्त गर्‍यो । प्रेम दियो र मानिस बनायो ।

    अब हेटौंडाकी टेम्पो दिदीको कथा सुनाउँछन्, रामजी । उनको नाम खासमा टेम्पो दिदी होइन । नाम हो, सुशीला पुडासैनी । तर, यो समाज विशेषण थप्न खुब सिपालु छ ।

    सुशीला हिँडेर वीरगञ्जसम्म पुग्थिन् र हिँडेरै हेटौंडा आइपुग्थिन् । उनले बाटोमा भेटजतिसँग एक रुपैयाँ माग्थिन् । जसले दिँदैन उसको गालामा झापड लगाउन पनि पछि पर्दिनथिन् । रामजी भन्छन्, ‘हेटौंडामा उहाँको पिटाइ नखाएका मानिस कमै होलान् ।’

    किन त्यस्ती भइन् सुशीला ? उनको श्रीमानले आफ्नै दिदीलाई सौता बनाएर घर भित्राए । त्यो दृष्यले सुशीला अचम्मित मात्र भइनिन्, मानसिक सन्तुलनलाई नै काबुमा राख्न सकिनन् । त्यसपछि उनलाई स्याहार गर्ने कोही भएन । अनि भइन्, ‘ट्याम्पो दिदी’ । ट्याम्पोजस्तै ओहोरदोहोर गरिरहने ।

    तर, ‘ट्याम्पो दिदी’को कथा अहिले फेरिएको छ । मानव सेवा आश्रमले उनको उपचार गरेको छ र स्वस्थ भएकी छन् । अहिले उनी मानव सेवा आश्रमकै सेवामा छिन् ।

    ‘सडकमा हिँड्ने ७० वर्षका आमाहरुको बलात्कार हुन्छ, जसको दिसापिसाब हुने ठाउँ च्यातिएर एकै ठाउँमा हुन्छ’, रामजी समाजको कुरुप अनुहार देखाउँछन्, ‘घरबाट सडकमा फ्याँकिएका मनोरोगीको बलात्कार हुन्छ । पेटमा बच्चा बस्छ । पेटमा के छ भनेर कसैले सोध्यो भने गर्भवतीले भन्नुहुन्छ, ढुंगा छ, ढुंगा छ ।’ यस्तै बलात्कृत आमाहरुबाट जन्मिएका २० बच्चा छन्, मानव सेवा आश्रममा । उनीहरुलाई बाउ को हो थाहा छैन । स्कुलमा भर्ना गर्न पनि गाह्रो हुन्छ ।

    यस्तै आठ सय कथा बोकेका आठ सय जना अहिले आश्रममा छन् । उनीहरुको कथा न भनिसाध्य छ, न सुनिसाध्य । यतिसम्मकी आश्रमले कहिले कानमा किरा परेकाहरुलाई बोकेर ल्याउँछ, कहिले खातखुट्टा, पेटमा किरा परेकाहरुलाई । र, नयाँ जीवन दिन्छ ।

    आश्रम खोल्नै नपरोस्

    धादिङका रामजी सेवा निवृत्त सैनिकका सन्तान हुन् । रामजीका सन्तान कति छन् ?

    रामजी भन्छन्, ‘५५ जना ।’

    रामजी फिस्स हाँस्छन् र अगाडि थप्छन्, ‘एउटी छोरी छ, तर यसोभन्दा अप्ठ्यारो लाग्छ । मलाई त आश्रममा भएका ५५ जना नै आफ्ना सन्तानजस्तो लाग्छ र सिंगो परिवार साढे आठ सय जनाको ।’

    रामजीलाई निःस्वार्थ सेवामा जुन सन्तुष्टि लाग्छ, त्यो अरु कुनैबाट पाउँदैनन् । भन्छन्, ‘सडकअपेक्षित बाबा-आमा, दिदी-भाइहरुलाई ल्याएर सेवा गर्न त्यति सजिलो छैन । तर, हामीले उहाँहरुलाई प्रेमले स्वीकार गरेकाले सबै अप्ठ्यारालाई सजिलो देख्छौं, आनन्द र रमाइलो महसुस गर्छौं ।’

    त्यसैले त मानव सेवा आश्रमको सेवा फैलिँदो छ । हेटौंडामा पाँच करोड बराबरको भवन बनेको छ । चितवनमा दाताले ८ कठ्ठा जमिन उपलब्ध गराएका छन् र भवन निर्माणको चरणमा छ । अन्यत्र भाडाका घरहरुमा आश्रम चलेका छन् ।

    आश्रममा केयर गिभरहरु छन् । नियमित योग, ध्यान, प्रणायाम हुन्छ । देशभरका मानव सेवा आश्रमको लागि मासिक ४० देखि ५० लाख खर्च हुन्छ ।

    यति धेरै खर्च चाहिँ कहाँबाट जुट्छ ? ‘आश्रमलाई कतिले मासिक रुपमा सहयोग गर्नुहुन्छ । कतिले १०-५ रुपैयाँ । तरकारी व्यवसायी संघले तरकारी दिन्छ, फलफूल व्यवसायी संघले फलफूल’, रामजी भन्छन्, ‘कतिले धक फुकाएर सहयोग गर्छन् ।’

    धादिङका शितलकाजी मास्केले त आफ्नो दुई वटा पेट्रोल पम्पको पाँच प्रतिशत शेयर नै आश्रमलाई उपलब्ध गराएका छन् । आश्रमले एक कप चिया अभियान चलाएको छ । एक बालक एक अभिभावकको योजना बनाएको छ । रामजी भन्छन्, ‘अहिले त यस्तो संस्कार बस्न थालेको छ कि बुबाआमाका पितृ कर्ममा पनि आएर सहयोग गर्नुहुन्छ, बिहे पार्टी, जन्मदिनको खर्च कटाएर आश्रमलाई दिनुहुन्छ ।’

    हुन त रामजीलाई यस्ता आश्रम खुल्नै नपरे हुन्थ्यो जस्तो लाग्छ । यो सम्भव पनि देख्छन् । उनी भन्छन्, ‘हाम्रो कल्पना सडक मानवमुक्त देशको हो । त्यो सम्भव छ ।’

    यसै पनि जिल्ला समन्वय समितिसँग सहकार्य गरी मकवानपुरलाई सडक मानवमुक्त जिल्ला घोषणा गरिएको छ । गोरखा नगरपालिकालाई सडक मानवमुक्त र पशुपति मन्दिर परिसर मगन्तेमुक्त क्षेत्र बनिसकेको छ । भरतपुर महानगरपालिकालाई सडक मानवमुक्त पहिलो महानगरपालिका घोषणा गर्ने अभियानमा सुरु भएको छ ।

    यसरी अरुको जीवन बदल्ने दौडमा हिँडेका रामजीले मानव जीवनलाई कसरी बुझ्छन् त ?

    उनको बुझाइ छ, ‘बग्दै गरेको खोलालाई बाँध बाधियो भने सिंचाइ हुन्छ, ऊर्जा निस्कन्छ । मानिसको जीवन पनि त्यस्तै हो । आफ्नो कारण कुनै एक जना व्यक्तिले नयाँ जीवन पाउँछ भने त्यो जीवन कति सुन्दर हुन्छ होला । जीवन सुगन्धयुक्त फूल हो, मानिसले सुगन्ध छर्न सक्नुपर्छ । म पनि आफ्नो जीवनलाई सार्थक बनाउने प्रयासमा छु ।’

    यसरी पनि सेवा सम्भव छ ! सडक मानवमुक्त देश बनाउने अभियन्ताहरुको कथा कल्पना गर्नुस्, एउटा ३३ वर्षको युवकले के गर्ला ? के सोच्ला ? उसको जीवनप्रतिको दृष्टिकोण कस्तो होला ? अब, जवाफ तपाईंसँगै राख्नुहोस् । र, यो ३३ वर्षे युवकको कथा पढ्नुहोस् । जो घर जोड्ने, गाडी किन्ने र सुखमय जीवन विताउनेभन्दा दुरको यात्रामा निस्किएका छन् । जीवनको नयाँ परिभाषा खोज्दैछन् । जीवन एउटै हो । तर, मानिसले त्यसलाई अनेकौं तरिकाले जिउँछन् । जीवनमा अनेकौं संयोगहरु आइपुग्छन्, जो मानिसको कल्पनाभन्दा पर हुन्छ । तर, तीनै संयोगहरुले जीवनका नयाँनयाँ परिभाषा सृजना गर्छ । कति संयोगले विषबमन गर्छन्, कति संयोगले अमृत पिलाउँछन् । त्यस्तै, एउटा संयोग । रामजी अधिकारी ०६६ सालमा पिकनिक नगएको भए आज उनी कहाँ हुन्थे ? उनैलाई थाहा छैन । त्यही पिकनिकले नै उनी अहिले असहाय, असक्त, अनाथ र अपांग आठ सय जनाको अभिभावक भएका छन् । उनीजस्तै ६० जना युवा अभियन्ता दैनिक १८ घण्टा तीनै चार ‘अ’का बारेमा सोच्छन्, खोज्छन् । अनि मानव सेवा आश्रममा लिएर प्रेमको औषधि खुवाउँछन् । त्यही, मानवसेवा आश्रमका अध्यक्ष हुन्, रामजी । दृष्टि देखाउने त्यो पिकनिक रामजी क्याम्पस पढ्दै थिए । पढ्नु, फगत कोरा किताबी ज्ञान हासिल गर्नु मात्र होइन । पढाइसँगै रामजीहरु ‘सर्वोकृष्ट जीवन सास्वत चिन्तन’को अभियानमा थिए । यसो भनौं, उनी खुला विश्वविद्यालयमा पढाउँदै पनि थिए । सकारात्मक सोच चिन्तन, मानवियता र सामाजिक भावनासहित असल व्यक्ति निर्माण गर्ने अभियान थियो । त्यही अभियानको दौरानमा उनीहरुले २०६६ मा हेटौंडामा पिकनिक आयोजना गरे । तर यस्तो पिकनिक, जुन विद्यमान परिभाषाभन्दा निकै पृथक । त्यो पिकनिकबाट उनीहरुले आकाशलाई छानो बनाएर सडक बस्नेको जीवन महशुस गर्न खोजे । सडकमा पुगे अनि १८ जना वृद्धवृद्धालाई बटुले । हेटौंडा नगरपालिकाको भ्यानमा राखे । अनि पिकनिक स्पट पुगे । सडकबाट उठाइएका वृद्धवृद्धाहरुको शरीरबाट नमिठो गन्ध हुत्तिँदै थियो । उनीहरुले नुहाइदिए । फोहोर जमेका लामा-लामा नङ थिए, काटिदिए । कपाल जटा परेका थिए, छोट्याइदिए । शरिर घाउले भरिएका थिए, ड्रेसिङ गरिदिए । र, सफा कपडा लगाइदिए । अनि वृद्धवृद्धासँगै बसेर तात्तातो खाना खाए, नाचे, रमाइलो गरे । यति गरेपछि अभियन्ताहरुको मनमा यस्तो आनन्द सवार भयो, जुन कल्पनाभन्दा बाहिरको थियो । रामजी भन्छन्, ‘रात परेपछि फेरि हामीले उहाँहरुलाई सडकमै लगेर छाड्नुपर्थ्यो । हामीले मनलाई कसिलो बनायौं र त्यसै गर्‍यौं ।’ अध्याँरो भइसकेको थियो । छोड्नेबेला कदिमा स्याङ्तानले हात समाउँदै भनिन्, ‘पहिले त हामीले मागेर खान्थ्यौं । तर, तिमीहरुले सफा बनाइदियौं, नयाँ कपडा लगाइदियौ । अब हामीलाई कसले खान दिन्छ ?’ कदिमाको गोलीजस्तो बोलीले रामजीहरुलाई नराम्ररी रन्थनाइदियो । उनीहरुको मनमा एउटै कुराले राज गर्‍यो कि हामीले निकै ठूलो पाप गर्‍यौं । रातभर सोचे । अर्को दिन बिहान निर्णय गरे, ‘जसै गरेर भए पनि सडकपेटीमा बिताउनेहरुको उद्धार गर्नुपर्छ ।’ सुरुमा उनीहरु केही आश्रममा पुगे, केही वृद्ध-वृद्धाका लागि कुरा गरे । तर, जसको दिसा-पिसाब सन्तुलनमा छैन, मानसिक रुपमा रोगी छ, परिचय नै छैन, उनीहरुको लागि आश्रम पनि नहुँदोरहेछ, भएन । त्यसैले जन्मियो, ‘मानव सेवा आश्रम ।’ जुन आश्रम १३ भदौ, २०५९ मा हेटौंडाबाटै शुरु भयो । यो किन त ? रामजीसँग सीधा जवाफ दिन्छन्, ‘खुशी, शान्ति र आत्मसन्तुष्टिका लागि ।’ मुठी माग्दा मुक्का २३ जेठ । हेटौंडामा भाडाको एउटा फ्ल्याट । पाँच जना असक्त वृद्धवृद्धालाई सकड पेटीबाट त्यो फल्याटसम्म ल्याइएको थियो । तर ओढ्ने-ओच्छाउने छैन, खुवाउने खाना छैन । ‘हामीसँग मात्र भावना थियो’, रामजी भन्छन्, ‘त्यसपछि हामीले नजिकको अभिभावक, शुभेच्छुकसँग सेकेन्ड हेन्ड म्याट, थाल, चम्चा माग्यौं । सहयोगका लागि आग्रह गर्‍यौं । कतिले सहयोग गर्नुभयो, कतिले शंका गर्नुभयो, कतिले आक्षेप पनि लगाउनुभयो ।’ त्यसपछि रामजीहरुले ‘मुठी दान संकलन’ अभियान थाले । मुठी दान संकलनका लागि युवा अभियन्ताहरु बोरा बोकेर टोल-टोलमा पुगे । रामजी ६ वर्ष अघिको क्षण सम्झँदै भन्छन्, ‘कतिले मुठीको ठाउँमा मुरी दिए, कति ठाउँमा मुठीको ठाउँमा मुक्का पनि खायौं । कतिले कुकुर फुकाएर छोडिदिए, कतिले पानीले छ्यापेर धपाए ।’ तर, रामजीहरुको यात्रामा ब्रेक लागेन । उनीहरुले चार ‘अ’हरुलाई आश्रममा ल्याएर नाना, खाना, छाना र औषधि उपचारको प्रयास गर्दै गए । कतिपयको परिवार खोजेर पुर्नमिलन पनि गराए, आफन्त नभेटिएकालाई आश्रममा राखेर सहारा दिए । अब अहिलेको सफलताको कथा सुनाउँछन् रामजी, ‘निःस्वार्थ सेवामा लागेका कारण यो ६ वर्षको अवधिमा ६ वटा प्रदेश, १२ जिल्ला, १४ स्थानमा मानव सेवा आश्रमको सेवा सञ्चालनमा छन् । आजको दिनमा विभिन्न उमेर समूहका आठ सय जना सहयोगअपेक्षी आमाबुवा, दाजुभाइ दिदीबहिनी र सानासाना बाबुनानीको सेवा गर्ने अवसर पाएका छौं । स्थानीय, प्रदेश र केन्द्रीय सरकारसँग सहकार्य गर्दैछौं ।’ तर, आश्रमले कुनै पनि विदेशी सहयोग लिँदैन । एनजीओ/आईएनजीओको बजेटभन्दा बाहिर छ उनीहरुको आश्रम । उनीहरुले प्रमाणित गरेका छन्, यसरी पनि सेवा सम्भव छ ! जीवन यस्तो पनि ! मानव सेवा आश्रमको युट्युबमा एउटा भिडियो छ, जहाँ एक जना वृद्धको हातमा साङ्ला बाँधिएको छ । र, साङ्लामा ताला ठोकिएको छ । खिया लागेको साङ्लाले गडेर हातमा घाउ लागेको छ । रामजी भन्छन्, ‘आफ्नै परिवारले १३ वर्षदेखि साङ्लाले बाँधेर राखेका थिए । मानसिक समस्या भएकाले उनलाई त्यसरी बाँधेर राखिएको रहेछ । उहाँले त्यहीँ दिसा-पिसाब गर्नुहुन्थ्यो, त्यही खानुहुन्थ्यो ।’ मानव सेवा आश्रमले जञ्जीरले बाँधिएका सप्तरी राजविराजका उमाकान्त चौधरीलाई आश्रममा ल्यायो र निको बनायो । रामजी भन्छन्, ‘मनोसामाजिक समस्या भएका मानिसलाई प्रेमसँग उपचार गरियो र सकारात्मक वातावरण प्रदान गरियो भने सुधार हुन्छ । यस्तो स्थिति देख्दा त लाग्छ, प्रेमलाई टर्चलाइट बालेर खोज्नुपर्छ ।’ त्यस्तै दुई व्यक्ति थिए, राष्ट्रपति भवन पछाडि । घुम्न आएका जापानिजले उनीहरुका भिडियो खिचे र सामाजिक सञ्जालमा राखिदिए । दुई व्यक्ति, अनिल र सुनिललाई दुई वटा पिंजडामा थुनिएको थियो र, हातमा डोरी लगाएर कगतीको बोटमा बाँधिएको थियो । उनीहरु फलामको पिंजडा जोडसँग हल्लाइरहन्थे र चिच्याइरहन्थे, जसरी चिडियाखानामा चिम्पान्जी बेलाबेलामा चिच्याउँछ । त्यो खबर थाहा पाउनासाथ मानव सेवा आश्रमको टिम पुग्यो र पिंजडामुक्त गर्‍यो । प्रेम दियो र मानिस बनायो । अब हेटौंडाकी टेम्पो दिदीको कथा सुनाउँछन्, रामजी । उनको नाम खासमा टेम्पो दिदी होइन । नाम हो, सुशीला पुडासैनी । तर, यो समाज विशेषण थप्न खुब सिपालु छ । सुशीला हिँडेर वीरगञ्जसम्म पुग्थिन् र हिँडेरै हेटौंडा आइपुग्थिन् । उनले बाटोमा भेटजतिसँग एक रुपैयाँ माग्थिन् । जसले दिँदैन उसको गालामा झापड लगाउन पनि पछि पर्दिनथिन् । रामजी भन्छन्, ‘हेटौंडामा उहाँको पिटाइ नखाएका मानिस कमै होलान् ।’ किन त्यस्ती भइन् सुशीला ? उनको श्रीमानले आफ्नै दिदीलाई सौता बनाएर घर भित्राए । त्यो दृष्यले सुशीला अचम्मित मात्र भइनिन्, मानसिक सन्तुलनलाई नै काबुमा राख्न सकिनन् । त्यसपछि उनलाई स्याहार गर्ने कोही भएन । अनि भइन्, ‘ट्याम्पो दिदी’ । ट्याम्पोजस्तै ओहोरदोहोर गरिरहने । तर, ‘ट्याम्पो दिदी’को कथा अहिले फेरिएको छ । मानव सेवा आश्रमले उनको उपचार गरेको छ र स्वस्थ भएकी छन् । अहिले उनी मानव सेवा आश्रमकै सेवामा छिन् । ‘सडकमा हिँड्ने ७० वर्षका आमाहरुको बलात्कार हुन्छ, जसको दिसापिसाब हुने ठाउँ च्यातिएर एकै ठाउँमा हुन्छ’, रामजी समाजको कुरुप अनुहार देखाउँछन्, ‘घरबाट सडकमा फ्याँकिएका मनोरोगीको बलात्कार हुन्छ । पेटमा बच्चा बस्छ । पेटमा के छ भनेर कसैले सोध्यो भने गर्भवतीले भन्नुहुन्छ, ढुंगा छ, ढुंगा छ ।’ यस्तै बलात्कृत आमाहरुबाट जन्मिएका २० बच्चा छन्, मानव सेवा आश्रममा । उनीहरुलाई बाउ को हो थाहा छैन । स्कुलमा भर्ना गर्न पनि गाह्रो हुन्छ । यस्तै आठ सय कथा बोकेका आठ सय जना अहिले आश्रममा छन् । उनीहरुको कथा न भनिसाध्य छ, न सुनिसाध्य । यतिसम्मकी आश्रमले कहिले कानमा किरा परेकाहरुलाई बोकेर ल्याउँछ, कहिले खातखुट्टा, पेटमा किरा परेकाहरुलाई । र, नयाँ जीवन दिन्छ । आश्रम खोल्नै नपरोस् धादिङका रामजी सेवा निवृत्त सैनिकका सन्तान हुन् । रामजीका सन्तान कति छन् ? रामजी भन्छन्, ‘५५ जना ।’ रामजी फिस्स हाँस्छन् र अगाडि थप्छन्, ‘एउटी छोरी छ, तर यसोभन्दा अप्ठ्यारो लाग्छ । मलाई त आश्रममा भएका ५५ जना नै आफ्ना सन्तानजस्तो लाग्छ र सिंगो परिवार साढे आठ सय जनाको ।’ रामजीलाई निःस्वार्थ सेवामा जुन सन्तुष्टि लाग्छ, त्यो अरु कुनैबाट पाउँदैनन् । भन्छन्, ‘सडकअपेक्षित बाबा-आमा, दिदी-भाइहरुलाई ल्याएर सेवा गर्न त्यति सजिलो छैन । तर, हामीले उहाँहरुलाई प्रेमले स्वीकार गरेकाले सबै अप्ठ्यारालाई सजिलो देख्छौं, आनन्द र रमाइलो महसुस गर्छौं ।’ त्यसैले त मानव सेवा आश्रमको सेवा फैलिँदो छ । हेटौंडामा पाँच करोड बराबरको भवन बनेको छ । चितवनमा दाताले ८ कठ्ठा जमिन उपलब्ध गराएका छन् र भवन निर्माणको चरणमा छ । अन्यत्र भाडाका घरहरुमा आश्रम चलेका छन् । आश्रममा केयर गिभरहरु छन् । नियमित योग, ध्यान, प्रणायाम हुन्छ । देशभरका मानव सेवा आश्रमको लागि मासिक ४० देखि ५० लाख खर्च हुन्छ । यति धेरै खर्च चाहिँ कहाँबाट जुट्छ ? ‘आश्रमलाई कतिले मासिक रुपमा सहयोग गर्नुहुन्छ । कतिले १०-५ रुपैयाँ । तरकारी व्यवसायी संघले तरकारी दिन्छ, फलफूल व्यवसायी संघले फलफूल’, रामजी भन्छन्, ‘कतिले धक फुकाएर सहयोग गर्छन् ।’ धादिङका शितलकाजी मास्केले त आफ्नो दुई वटा पेट्रोल पम्पको पाँच प्रतिशत शेयर नै आश्रमलाई उपलब्ध गराएका छन् । आश्रमले एक कप चिया अभियान चलाएको छ । एक बालक एक अभिभावकको योजना बनाएको छ । रामजी भन्छन्, ‘अहिले त यस्तो संस्कार बस्न थालेको छ कि बुबाआमाका पितृ कर्ममा पनि आएर सहयोग गर्नुहुन्छ, बिहे पार्टी, जन्मदिनको खर्च कटाएर आश्रमलाई दिनुहुन्छ ।’ हुन त रामजीलाई यस्ता आश्रम खुल्नै नपरे हुन्थ्यो जस्तो लाग्छ । यो सम्भव पनि देख्छन् । उनी भन्छन्, ‘हाम्रो कल्पना सडक मानवमुक्त देशको हो । त्यो सम्भव छ ।’ यसै पनि जिल्ला समन्वय समितिसँग सहकार्य गरी मकवानपुरलाई सडक मानवमुक्त जिल्ला घोषणा गरिएको छ । गोरखा नगरपालिकालाई सडक मानवमुक्त र पशुपति मन्दिर परिसर मगन्तेमुक्त क्षेत्र बनिसकेको छ । भरतपुर महानगरपालिकालाई सडक मानवमुक्त पहिलो महानगरपालिका घोषणा गर्ने अभियानमा सुरु भएको छ । यसरी अरुको जीवन बदल्ने दौडमा हिँडेका रामजीले मानव जीवनलाई कसरी बुझ्छन् त ? उनको बुझाइ छ, ‘बग्दै गरेको खोलालाई बाँध बाधियो भने सिंचाइ हुन्छ, ऊर्जा निस्कन्छ । मानिसको जीवन पनि त्यस्तै हो । आफ्नो कारण कुनै एक जना व्यक्तिले नयाँ जीवन पाउँछ भने त्यो जीवन कति सुन्दर हुन्छ होला । जीवन सुगन्धयुक्त फूल हो, मानिसले सुगन्ध छर्न सक्नुपर्छ । म पनि आफ्नो जीवनलाई सार्थक बनाउने प्रयासमा छु ।’
    2
    0 Comments 0 Shares
  • ‘विशिष्ठ’ होइन साधारण बनौं
    अक्सर हामी अरुभन्दा भिन्न वा अलग बन्ने अभ्यास गरिरहेका हुन्छौं । अरु जस्ता छन्, आफुलाई त्यस्तै देखाउन चाहँदैनौं । अरु जे छन्, आफुलाई त्यहीँ बनाउन चाहँदैनौं । हामी आफुलाई अरुभन्दा भिन्न स्थानमा उभ्याउन खोज्छौं । भिन्न देखिन रुचाउँछौं । आफ्नो अलग्गै पहिचान स्थापित गर्नु नराम्रो होइन । यसका लागि हामीले आफ्नै किसिमको काम गर्नुपर्छ, अरुले गरेजस्तो होइन । यद्यपी अलग पहिचान बनाउने चक्करमा हामीले...
    132
    0 Comments 0 Shares
  • Facebook Ma Naya Kura Ke Chha ? Facebook Ko Video Haru Kasari Offline Ma Herne | What's New On FB
    नमस्कार तपाईहरुलाई स्वागत छ अल इन्फर्मेसन नेपाली मा। आज म तपाईहरुलाई फेसबुकको नयाँ अप्डेटको बारेमा जानकारी दिदैछु। कृपया भिडियोलाई पूरा हेर्दिनुहोला। नयाँ हुनुहुन्छ भने यस्तै यस्तै भिडियोहरुको लागि यश च्यानललाई सब्सक्राईब गरेर छेउ को घण्टी लाई पनि दबाउनुहोला अनि भिडियोमा लाइक कमेन्ट पनि गर्दिनुहोला।  New Feature Added By Facebook. Must know about this feature. You would like to new...
    2
    0 Comments 0 Shares
  • Merry Xmas and Happy New Year 2019
    Merry Xmas and Happy New Year 2019 from Unelma family ...  :)hyvää joulua ja onnellista uutta vuotta 2019 (in Finnish) häid jõule ja head uut aastat 2019 (in Estonian) मेरी क्रिसमस र नयाँ वर्ष 2019 को शुभकामना  (in Nepalese)   क्रिसमस और नया साल 2019 मुबारक हो  (in Hindi)        
    11
    2 Comments 0 Shares
  • Smart nepal
    धनगढीबाट भर्खर म काठमाडौ ओर्लिए एक घन्टामै काठमाडौं रेलले ल्याइपुरायो , काठमाडौं पुरै फेरिएछ। म सिधै मेट्रो चढेर लागे साथीको कोठातिर। साथिले पाइपवाला ग्यासको बटन अन गरेर ५ मिनेट्मै खाजा तयार पारे। खाजा खाइ पछि AC रुम मा आराम गर्दै मैले सोधे , AC महङ्गो हुदैन? साथिले मन्द मुस्कानका साथ भने,हावाबाट निकालेको बिजुली हो धेरै सस्तो छ। म तेत्तिकै दङ्ग थे, हुनत धनगढी पनि तेति अबिकसित त थिएन तर यी सबै...
    11
    1 Comments 0 Shares
  • आजदेखि सरकारी होस् या नीजिको कर्मचारी तलब लिन प्यान नम्बर अनिवार्य, अनलाईनबाट यसरी लिनुहोस्
    काठमाडौँ | आजदेखि नयाँ आर्थिक बर्ष २०७६/७७ सुरु भएको छ । नयाँ आर्थिक बर्षसंगै अब तलब लिन सरकारले प्यान कार्ड अनिवार्य लिनुपर्ने व्यवस्था गरेको छ । यो व्यवस्था बमोजिम अब कुनै प्राईभेट कम्पनी, संस्था, फर्म तथा निकायले स्थायी लेखा नम्बर (प्यान) बिना कुनैपनि व्यक्तिलाई तलब दिन पाउने छैन । नयाँ आर्थिक बर्षसंगै प्यान कार्ड नभएका कर्मचारीको तलब प्राईभेट कम्पनी, फर्म तथा निकायले खर्चको रुपमा देखाउन...
    81
    19 Comments 1 Shares
  • इन्टरनेट ब्यान्डविथको निगरानी हुने
    काठमाडौं : इन्टरनेट सेवा प्रदायक कम्पनीले ग्राहकलाई प्रदान गर्ने ब्यान्डविथमा सरकारले निगरानी गर्ने भएको छ। सेवा प्रदायक कम्पनीले सेवा प्रदायकले तोकेबमोजिक इन्टरनेट ब्यान्डविथ ग्राहकलाई उपलब्ध गराए/नगराएका विषयमा सरकारले निगरानी गर्नेछ। त्यसका लागि ‘ब्यान्डविथ कन्ट्रोल म्यानेजमेन्ट सिस्टम’ लागू गर्न नेपाल दूरसञ्चार प्राधिकरणले पहल गर्नेछ। इन्टरनेटको गतिबारे गुनोसो आउने...
    4
    0 Comments 0 Shares
  • इमेलमा जथाभावी विज्ञापन पठाए १ लाख जरिवाना !
    ६ माघ, काठमाडौं । अनुमति नलिई कुनै खास प्रयोजनका लागि जथाभावी मोबाइल वा इमेलबाट सन्देश पठाउँदै हुनुहुन्छ ? यदि त्यसो हो भने सतर्क हुनुस् । सरकारले संसदमा दर्ता गराएको विज्ञापन नियमनसम्बन्धी विधेयकमा सम्बन्धित व्यक्तिको मञ्जुरीविना इमेल वा मोबाइलमा इमेल वा एसएमएसबाट विज्ञापन गर्न नपाइने ब्यवस्था छ । ‘सम्बन्धित व्यक्तिको मञ्जुरीकिना इमेल वा मोबाइलमा इमेल वा एसएमएसबाट विज्ञापनमूलक सन्देश...
    19
    4 Comments 0 Shares
  • औकातदेखि अकुतसम्म
    सुशासन विशेष सर्वत्र व्याप्त भ्रष्टाचारका प्रमाण खोज्ने र सजायँसम्म पुर्‍याउन पदाधिकारीहरूले खतरा मोल्नैपर्छ, प्रतिशोध र बद्नियतभन्दा टाढा रहेर। टलक्क टल्किने जुत्तामा कुनै कर्मचारी राणाशासकसामु पर्‍यो भने लगभग अड्कल काटिन्थ्यो– ‘जागिर समाप्ति, घुसखोरी र देश निकालासम्मको सजायँ।’ यो दृश्य हो, २००७ अघिको। त्यसो हुनुमा राणाकालीन सरदार भीमबहादुर पाँडेको स्मरण...
    13
    11 Comments 0 Shares
  • कलेजका विद्यार्थीलाई खुलापत्र
    देश रूपान्तरणका श्रद्धेय संवाहकहरू, हालै नेपाली कांग्रेस आबद्ध नेवि संघका केही विद्यार्थीले सरकारी गाडी जलाए। यसपटक सो दृश्य कांग्रेस आबद्ध विद्यार्थीबाट देखियो तर सरकारमा नहुँदा त्योभन्दा अराजक र हिंस्रक दृश्यहरू कम्युनिस्ट पार्टीका विद्यार्थी संगठनहरूबाट देखिन्थ्यो। अन्य पार्टीका विद्यार्थी संगठन पनि त्यस्तो कार्यमा कम छैनन्। सोही पृष्ठभूमिमा म यो पत्र लेख्दैछु। तर मेरो पत्र त्यस्ता...
    21
    1 Comments 0 Shares
  • किन भइरहेको छ अमेरिकामा नेपालीमाथि शृङखलाबद्ध आक्रमण ?
    फाल्गुन १४, २०७५दधिराम खतिवडा काठमाडौँ — अलिकति आशा र उत्सुकता, अलिकति निराशा, अलिकति भ्रम अनि अलिकति यथार्थताको समिश्रण बोकेर अमेरिका प्रवेश गरेका थुप्रै नेपालीहरूले विगत केही वर्षयता अनाहकमा मृत्युवरण गर्नुपरेको कारूणिक र अप्रिय घटनाहरू चरणबद्द रूपमा बढिरहेका छन् । हालसालै केन्टकी राज्यको एलिजावेथ टाउनमा लमजुङ गिलुङग स्थायी घर भएका सुभाष घलेको गोलि हानी हत्या गरिएको छ भने सोही...
    24
    3 Comments 0 Shares
  • चितवनमा निजी क्षेत्रबाट देशकै ठूलो क्यान्सर अस्पताल बन्ने
    फागुन २९ –निजी क्षेत्रबाट देशकै ठूलो अर्बुदरोग अस्पताल स्थापना हुने भएको छ । जिल्लामै रहेको सरकारी अस्पताल विपी कोइराला मेमोरियल क्यान्सर अस्पतालमा कार्यकारी अध्यक्ष र कार्यकारी निर्देशक भई काम गरिसक्नुभएका डा भक्तमान श्रेष्ठको नेतृत्वमा अस्पताल निर्माण गर्न लागिएको हो ।न्युटन हस्पिटलको नामबाट सञ्चालन हुने सो अस्पताल भरतपुर महानगरपालिका–८ सल्यानी टोलमा तीन बिघा ११ कट्ठा जग्गामा...
    31
    2 Comments 0 Shares
  • ठगको बिगबिगी
    दैनिक झण्डै दुई हजार नेपाली विदेसिन बाध्य छन्। धेरैको सपना हुन्छ– विदेशमा गएर पैसा कमाउने र घरपरिवारलाई सुख दिने। तर, उनीहरूको सपना निमोठ्न तयार दलाल, मानव तस्कर र ठगहरूको बिगबिगी छ, जताततै। रोजगारीका लागि विदेश जाने सपना पालेकामाथि लुट मच्चाउँदै आफ्नो सपना हराभरा बनाउने १० जना मानव तस्कर र ठगबारे ‘सम्पूर्ण’ले तयार पारेको सामग्रीः ‘हाइफाई’ देखिँदै ठग्ने  सौरभ...
    5
    0 Comments 0 Shares
  • नयाँ वर्षमा सौराहा भरिभराउ, कोठा नपाएर फर्किए पर्यटक
    चितवनको प्रमुख पर्यटकीय क्षेत्र सौराहामा नयाँ वर्ष २०७६ मा पर्यटक भरिभराउ छन् । यहाँ रहेका ११० पर्यटकीय होटल आन्तरिक पर्यटकले भरिएका क्षेत्रीय होटल सङ्घ चितवन, सौराहाका अध्यक्ष सुमन घिमिरेले जानकारी दिए। ‘करीब करीब २५/३० प्रतिशत बाह्य पर्यटक छन्,’ घिमिरेले भने, ‘अरु सबै आन्तरिक पर्यटकले होटल भरिभराउ भएका छन् ।’  पछिल्लो समय नेपाली समुदायमा घुम्ने परम्परा बढेका कारण...
    40
    3 Comments 0 Shares
  • नेहरूका नेपाल-पत्र
    दस्तावेज लाग्छ, भारतका प्रधानमन्त्री जवाहरलाल नेहरू अभिभावक हुन्, अनि राजा त्रिभुवन उनका असल अनुयायी। पत्राचारको भाषा हेर्दा उनीहरू दुई भिन्नाभिन्नै मुलुकका राजा र प्रधानमन्त्री हुन् जस्तो पनि लाग्दैन। कुनै बेला ‘राष्ट्रपिता’ मानिएका त्रिभुवन राजकाजभन्दा रमझममा रमाउने राजा थिए- हामीले सुनेकै कुरा हो। उनको प्रिय सहर कोलकातामा बोरिस लिसानेभिचको चर्चित ‘क्लब-३००’...
    7
    0 Comments 0 Shares
  • प्रधानन्यायाधीश र न्यायाधीशको तलब बढ्यो, न्याय सेवामा कसले कति पाउँछन्? (सुची सहित)
    Source: Bizpati.com प्रधान न्यायाधीशदेखि संसद् सचिवालयका महासचिवसम्मको नयाँ तलबमान सार्वजनिक भएको छ । सरकारको भदौ ४ गतेको निर्णयअनुसार अर्थ मन्त्रालयले प्रधान न्यायाधीश, न्यायाधीशहरु, महान्यायाधिवक्ता, न्याय परिषद्का सदस्य, संवैधानिक निकायका पदाधिकारी, उच्च तथा जिल्ला अदालतका न्यायाधीश, संघीय संसद्का महासचिवलगायतको नयाँ तलबमान सार्वजनिक गरेको हो ।  सार्वजनिक तलबमानअनुसार प्रधान...
    2
    0 Comments 0 Shares
  • प्रधानमन्त्रीको अवस्था सामान्य, निजी चिकित्सक शाह फर्किइन्
    सिंगापुरमा उपचाररत प्रधानमन्त्री केपी शर्मा ओलीको प्लाज्मा फेरेसिस् प्रक्रियामार्फत उपचार जारी राखिएको र अवस्था सामान्य रहेको प्रधानमन्त्रीका प्रमुख राजनीतिक सल्लाहकार विष्णु रिमालले जानकारी दिएका छन् । प्रधानमन्त्री ओलीसँगै सिंगापुरमा रहेका रिमालले ट्विट गर्दै प्लाज्मा फेरेसिस प्रक्रियाबाटै उपचार भइरहेको जानकारी दिएका हुन् ।   प्रधानमन्त्रीको प्रत्यारोपण गरिएको मिर्गौलामा...
    2
    0 Comments 0 Shares
  • प्रधानमन्त्रीको अवस्था सामान्य, निजी चिकित्सक शाह फर्किइन्
    सिंगापुरमा उपचाररत प्रधानमन्त्री केपी शर्मा ओलीको प्लाज्मा फेरेसिस् प्रक्रियामार्फत उपचार जारी राखिएको र अवस्था सामान्य रहेको प्रधानमन्त्रीका प्रमुख राजनीतिक सल्लाहकार विष्णु रिमालले जानकारी दिएका छन् । प्रधानमन्त्री ओलीसँगै सिंगापुरमा रहेका रिमालले ट्विट गर्दै प्लाज्मा फेरेसिस प्रक्रियाबाटै उपचार भइरहेको जानकारी दिएका हुन् ।   प्रधानमन्त्रीको प्रत्यारोपण गरिएको मिर्गौलामा...
    2
    0 Comments 0 Shares
  • फेसबुक र इन्स्टाग्राममा के आयो समस्या ? फेसबुक भन्छ- समाधान गर्दैछौँ
    काठमाडौं : संसारभरका कतिपय प्रयोगकर्ताका लागि आज फेसबुक र इन्स्टाग्राम डाउन भएको छ। तपाईँ फेसबुक त खोल्न सक्नुहुन्छ तर यी दुबै प्लेटफर्मबाट म्यासेज आदानप्रदान गर्न तथा केही नयाँ कुरा पोस्ट् गर्न भने सक्नुहुन्न। अन्नपूर्ण पोस्ट्ले पनि आफ्नो फेसबुक पेजमा कतिपय भिडियो तथा लिंकहरू सेयर गर्न तथा म्यासेन्जरमा म्यासेज पठाउन सकिरहेको छैन। हेर्नुस् स्क्रिनसटः टेक्नोलोजी साइट भर्जले...
    23
    0 Comments 0 Shares
  • बूढो नारायणगढको अब रहेन जवानी !
    २४ चैत, काठमाडौं । कुनै समय पश्चिमी पहाडी जिल्लाहरुमा नुन र मट्टीतेलको ब्यापार गर्ने नारायणगढलाई विगतको ७ दशक निकै फलिफाप भयो । निरन्तर ब्यापारको बढ्दो क्रमले नारायणगढलाई फाइदा नै फाइदा गरिरह्यो । पूर्व-पश्चिमबाट आएर राजधानी काठमाडौं र पोखरा आउजाउ गर्नेहरुका लागि पनि केन्द्रका रुपमा नै नारायणगढलाई लिने गरिन्छ । तर, समय सधैँ एउटै रहँदैन, नारायणगढ बजारले अब ब्यापारको पुरानोखालको दबादबा गुमाएको छ...
    33
    0 Comments 0 Shares
  • महेन्द्रलाई कसरी बुझ्ने ?
    सम्पादकीय नोट : नेपालको पहिलो जननिर्वाचित सरकारलाई शाही नेपाली सेनाको बलमा तत्कालीन राजा महेन्द्रले २०१७ साल पुस १ गते अपदस्थ गरेका थिए। प्रधानमन्त्री बीपी कोइराला लगायतका नेतालाई बन्दी बनाई महेन्द्रले पञ्चायत शासन व्यवस्था सुरुवात गरेका थिए। आजपर्यन्त महेन्द्रको त्यो कदम विवाद र बहसको केन्द्रमा छ। यही सन्दर्भमा पुस १ र महेन्द्रलाई बुझ्न हामीले 'अन्नपूर्ण अर्काइभ' खोतलेका छौँ।...
    6
    0 Comments 0 Shares

No results to show

No results to show

No results to show

No results to show